tepkisizlik

garip bir günümüz süreci. hayra alamet değil.

uzun süredir yaşadığım çoğu şeye karşı verdiğim tek tepki buydu, tepkisizlik. ta ki bu sabaha kadar. insan bir yerde patlıyor işte. günler ve aylardır yaşadığım şeyler hep bir köşede duruyordu sanki onları görmem için. sabah uyandığımda dünkü can sıkıntım ve mide bulantım hala geçmemişti. kalktım, elimi yüzümü bile yıkamadan bir çay koydum. yaklaşık 5 dakika boyunca başında demlenmesini bekledim. içilebilecek noktaya geldiğinden emin olduktan sonra bir bardak doldurdum kendime. sigaramı da alıp balkona çıktım. önce annemi aradım. halini hatrını sordum. iç dökmeli ama kısa bir konuşmaydı. telefonu kapattigimda ağlayacağımı, artık bir noktada patlamam gerektiğini biliyordum. kapattık, sigaramı yaktim ve buuummm. gözlerime güzel bir bahar temizliği yaptım. sakinleştiğimde çayım soğumuştu. bir sigara daha yaktım. sigaramla birlikte sogumuş çayımı içtim. aklımdaki her seyi sigaramın izmaritinin ucuyla ezdim. sonra da kalkıp evin işlerine koyuldum. bir noktada her kadının kaderi birbirine benzermiş, ögrendim.

umrumda değil demenin bir yolu ama her zaman yapılması gereken bir davranış değil tabii.

transformers 4'te kötü robot lockdown'ın şöyle bir sözü vardı.

"bir davaya inanmanın en kötü yanı o davanın sana hep ihanet edecek olmasıdır."

bu sözün gerçek hayatta ne kadar etkili olduğunu gördükten sonra tepkisizlik bünyeye çok sert bir şekilde siniyor.

öncesinde çok çabalamış insanın son raddesidir.

varsayım mı bilemiyorum ama ...
ya son raddeye gelmedim ya da çok çabalamadım..