1.
alice miller tarafından yazılan, çocuk istismarını başlıca ele alan, bana kalırsa çocuklara nasıl yaklaşacağını bilemeyen bizlerin mutlaka okuması gereken bir kitap.
kitabın önsözünü lloyd demause yazmış. elimize doğru bir kitabı aldığımızın ilk farkındalığı bu kısım oluyor. giriş kısmındaysa yazar ahlak, öfke, güç kısımlarını ele alırken sevginin gücünden de bahsediyor.
ilk kısmın başlığı "psikanaliz: deneyim dogmaya karşı" ile bir adım daha atıyoruz. özellikle bilinç dışı pedagoji benim en çok dikkatimi çeken kısım oldu. her öğretmenin, her ebeveynin özellikle bu kısmı okumasını öneriyorum. psikoterapilerde savrulan çocukların durumlarından bahsetmiş.
ikinci kısmımız "erken çocukluk dönemi gerçeği ve psikanalitik uygulama". burada karnımıza yumruklar yemeye başlıyoruz. özellikle gisela ve anita kısmı beni çok etkiledi. çocukların analistlerinden kendilerini savunmalarını istemesi gerçekten çocuklara olan bakış açılarımızı gözden geçirtecek cinsten.
fakat üçüncü kısımda gerçekten can alıcı noktalar var. "hakikat neden bu kadar rezildir?" kısmının içinde çocuk cinsel istismarı, kurt adam hikayesi ile anlatılmış. istismara uğrayan çocukların oluşturduğu sahte benlikler ve içlerindeki dürtülerden bahsedilen kısım burası. tabii ki freud amcamızın da yoğun olarak ortaya çıktığı kısım burası.
dördüncü kısım "gerçek elbet ortaya çıkar". burası artık kitabın final kısmı. kısmın ilk iki başlığı önce masallar, ardından rüyalar. kısmın en sonunda ise edebiyat ile noktayı koyuyor yazar: "franz kafka'nın ızdırabı".
kitapta iki adet son söz bulunuyor. ilki 1981 yılında yazılmış, ikincisi 1983 yılında. kitapta bir de ek var. 1982 yılında brigitte dergisinde yayınlanan makalenin bir özeti eklenmiş kitabın kaynakçasının hemen önüne. başlık şu şekilde:
"kız çocukları sessizliğini bozuyor"
kitabın önsözünü lloyd demause yazmış. elimize doğru bir kitabı aldığımızın ilk farkındalığı bu kısım oluyor. giriş kısmındaysa yazar ahlak, öfke, güç kısımlarını ele alırken sevginin gücünden de bahsediyor.
ilk kısmın başlığı "psikanaliz: deneyim dogmaya karşı" ile bir adım daha atıyoruz. özellikle bilinç dışı pedagoji benim en çok dikkatimi çeken kısım oldu. her öğretmenin, her ebeveynin özellikle bu kısmı okumasını öneriyorum. psikoterapilerde savrulan çocukların durumlarından bahsetmiş.
ikinci kısmımız "erken çocukluk dönemi gerçeği ve psikanalitik uygulama". burada karnımıza yumruklar yemeye başlıyoruz. özellikle gisela ve anita kısmı beni çok etkiledi. çocukların analistlerinden kendilerini savunmalarını istemesi gerçekten çocuklara olan bakış açılarımızı gözden geçirtecek cinsten.
fakat üçüncü kısımda gerçekten can alıcı noktalar var. "hakikat neden bu kadar rezildir?" kısmının içinde çocuk cinsel istismarı, kurt adam hikayesi ile anlatılmış. istismara uğrayan çocukların oluşturduğu sahte benlikler ve içlerindeki dürtülerden bahsedilen kısım burası. tabii ki freud amcamızın da yoğun olarak ortaya çıktığı kısım burası.
dördüncü kısım "gerçek elbet ortaya çıkar". burası artık kitabın final kısmı. kısmın ilk iki başlığı önce masallar, ardından rüyalar. kısmın en sonunda ise edebiyat ile noktayı koyuyor yazar: "franz kafka'nın ızdırabı".
kitapta iki adet son söz bulunuyor. ilki 1981 yılında yazılmış, ikincisi 1983 yılında. kitapta bir de ek var. 1982 yılında brigitte dergisinde yayınlanan makalenin bir özeti eklenmiş kitabın kaynakçasının hemen önüne. başlık şu şekilde:
"kız çocukları sessizliğini bozuyor"
devamını gör...