tuttuğu takımın başarısından kendine pay çıkaran taraftar

aslında türkiye gibi futbol fanatiklerinin olduğu yerde söylenecek şey değil ama buda benim görüşüm :
tuttuğu takım kazandığı zaman " nasıl koyduk", " nasıl şöyle yaptık ", " nasıl böyle yaptık " diyen tiplere biraz gülerek, birazda acıyarak bakıyorum. büyük çoğunluluğunun hayatta ciddi bir başarı elde edememenin ezikliğini bir şekilde başkalarının başarısından kendine pay biçerek dindirmeye çalıştığını düşünüyorum.
adam orada gol atmış, senin bunda etkin, olaya dahiliyetin ne? gol pasını sen mi verdin??? futbolcuyu sen mi yetiştirdin? yoksa kulübe milyonlar vererek o oyuncunun alınmasını mı sağladın??? en fazla aldığın bir forma, maç bileti.... sen şahıs olarak onları almasan klüp hisseder miydi?
bence gerçekten komik bir görüntü...
bu örneğin bir bankanın hisse senetlerinden bir tane alıp, sonra şubeye gidip, ben buranın sahiplerinden biriyim demek kadar saçma geliyor bana.

taraftar olmanın/sayılmanın zaten kriteri bu değil mi yav. takım için böyle de, siyasette farklı mı, dinde cemaatte tarikatta farklı mı.. hatta diplomaside, hemşehricilikte vd. farklı mı..
neden sadece spora özgü bir defo imiş gibi, takım taraftarlığı başlığa taşınmış anlayamadım..

başarı bizzat kişinin kendi emekleriyle elde edilmediyse, o başarıyla övünmek saçmadır düşüncesinin futbol için de uygulanmış halini anlatan bir başlık. temelde çok haklı bir söylem gibi dursa da eğer bu temel yaklaşımı benimsersek hayatta övünülecek çok az şeyimiz kalır. ne milletimizle, ne bayrakla, ne şu an bulunduğumuz durumla gurur duyabiliriz. zekamızla bile övünemeyiz sonuçta o bizim ilmek ilmek döşediğimiz bir şey değil büyük bir oranda genetik ve ailevi kültürle bezenmiş çevresel faktörlerin bir ürünü. yahu o kadar derine inmeye gerek yok, bariz şekilde sana ait olmayan şeylerle övünme yeter de denilebilir tabi ama bir şeyin kabulünün başka pek çok şeyi de kabul etmek anlamına geldiğini sezdirmek için verdiğim örnekler bunlar sadece.

daha geniş bir perspektifte insanların bir şeylere dahil olma ve daha büyük bir şeyin parçası hissetme ihtiyacının dışa vurumlarından sadece birisi. bu ihtiyacı kimisi futbolla giderirken kimisi de kendini konumlandırması itibariyle popüler şeyleri sevmemekte bulabilir. çok da şey yapmamak lazım hepsinin temelinde aynı güdü var. aidiyet ve kendini tanımlama şekli.

halbuki kulübün kazandığı paradan 3-5 kuruş bile alamaz. aksine takımın reklam değeri artar ve maç bilet fiyatları, forma fiyatları yükselir. kulüp kazansa bile taraftar bu sefer daha fazla kaybeder. milyon euro kazanan eşekleri izleyen yoksulluk sınırı civarında kazanan köleler haline gelirsiniz.

maçların genelinde taraftarın etkisi yüksektir. en basitinden hakem tribünlerden etkilendi, korktu falan diyorlar, ordan pay biçin. takımı iten güç de taraftardır. ayrıca takım istediği kadar yetenekli adam dolu olsun, harika oynasın, stat boşsa o maç keyif vermez. pandemide gördük.

bir bilet,bir forma aldı diye küçümsenen taraftar gibiler bir araya geldiği için o kulüp o oyuncuları satın alabiliyor, o sayede o oyuncu o kulüpte ki başarı getirebiliyor. taraftar forma almasa kulüp icardi'nin maaşı neyle ödenirdi mesela. hayrına oynar mıydı icardi. icardi yoksa o goller olmayacak, o şampiyonluk gelmeyecekti belki de. bunu her sezon ve her oyuncu için düşünebiliriz. topçu maaşlı işçidir. başkan bizim paramızı yöneten kişi. dikkatinizi çekerim taraftarın getirdiği para. burası arap şeyhinin petrol parasıyla satın alıp işlettiği kulüp değil. kaldı ki onlar bile taraftar getirisine muhtaç.

ayrıca üstteki yazarın belirttiği gibi o zaman hayatta hiçbir şeyle övünemezsin ki. mesela cumhuriyeti ilan ettik diyemeyiz çünkü sen orada değildin, yunanı denize döktük de diyemeyiz sen o savaşa katılmadın, katılsan bile tek kişiydin döksen döksen bir kişiyi döktün derlerdi aynı bir forma bir bilet hesabındaki gibi.

futbolu futbolcu oynar, taraftar için oynar ama futbolu ayakta tutan da güzel kılan da futbolcu değil taraftarın ta kendisidir.