pas de sens yazar profili

işe ve eğitime harcanan paraya acınmaz.

oysa bas bas bağırdı bilim adamları o kadar şu evrim teorisini buzdolabına koyun diye. neyse ki elimizde daha var onları çürütmeyelim bari. buzluğa atanlar varmış duyuyoruz öyle de yapmayın tartışma anında çözülmesini bekliyorsunuz hoş olmuyor.

sevme eyleminin kendisinde aktif bir rolümüz olmadığı için onun gerçekleşmesi sonrasında ortaya çıkan sevgi de cesaret gerektirmez. kısaca istediğimizi sevemeyiz sevmek öylece oluverir. bu oluverme sonrasında ise doğal olarak seversin ve gerekenleri yaparsın zaten. esas cesaret gerektiren nokta sevdiğin halde olmayacağını bildiğin bir ilişkiyi bitirebilmektir. sadece severek ayrılanların anlayabileceği bir şey bu.

sevdiğini asla mutlu edemeyeceğini anladığın anda onun mutluluğu için sana hoş gelen sevginden vazgeçebilecek cesaretin var mı?

günümüzde yaşayan en vasat erkek bile teknoloji sağolsun cengizhan'dan çok daha fazla kadın görmüştür. o nedenle bu tarz saçmalıkları söylemenin dişi kişide etki yarattığına inanan birisi daha önce bir kadın eli bile tutmamış olabilir o kadar düşük bir tecrübe seviyesine sahip olması gerekir böyle bir saçmalığın işe yaracağını düşünmesi için. güzellik görecelidir elbette ama o kadar da değil. pek çok şey paylaştığınız kişi elbette size çok değerli görünür ancak güzellik kavramıyla bu değer atfetmeyi karıştırmamak gerekiyor.

bu tarz soruları bir tek ben mi çok ciddiye alıyorum bilmiyorum ama adam tarkov demiş ulan tarkovda olsan üç saat yaşayamazsın öldürürler seni. bu girişimle olaya nasıl baktığım aşağı yukarı anlaşılmıştır o yüzden barbie giydirme oyunu diyorum teşekkürler. başıma gelebilecek en kötü şey giydirilmemek olurdu galiba.

aşırı inanıyorum. özellikle burçlarla kafayı bozmuş insanlarda yüksek oranda tutuyor çünkü bunlar küçüklüklerinden beri burçların özellikleriyle karakterlerini oturttukları için aşırı iş görüyor. bazen karakterine oturmadığı halde zorla sırf burcunun gereği o diye öyle davranmaya çabalayan manyakları bile gördüm. o yüzden yıldızlar yüzünden inanmayan rasyonel arkadaşlara tavsiyem yine de bir bakın insan denen canlının bir şeye dahil olmak için davranışlarını o burç özelinde nasıl uğraşarak değiştirebildiklerine şahit olun.

aklı başında her insan gibi o an bir işi olduğu için cevap veremediğini düşünüp hayatıma devam ediyorum. kısa bir cevap verilemeyecek bir şey sormuşumdur görmüş ama kapsamlı ve uzun bir cevap veremeyecek durumda olduğu için ertelemiş olabilir. o an yemek yiyor ancak mesaj gelince de tıklama gafletinde bulunmuş olabilir. canı istememiş ve benle konuşmak içinden gelmemiş de olabilir. kısaca olabilir de olabilir. kendi değerimi başkalarının ilgisi üzerinden yaratmadığım için bir kişinin bana hızlı bir dönüş yapmamasından dolayı kişisel bir hasar almam. o nedenle hayatıma devam ederim ve zaten bu durum sürekli yaşanıyorsa bir süre sonra ona mesaj atmayı doğal olarak azaltır ya da bırakırım. bu da hesaplanmış bir şey değil bazıları kafaya çok takıp bana 10 dakikada cevap verdi ben ona 15 dakika sonra cevap vereceğim gibi salakça uğraşlara giriyor ki bunlar gördüğün en yıkıkça davranışlar maalesef.

edit; hele bir de mesaj silenler var ki onları hayatınızdan çıkarın ergenliklerini başka işsiz güçsüz onlarla ilgilenen oğlan çocuklarıyla gidersinler sonra gelsinler.

evet demin ateistlerin el kitabına baktım cidden noel kutlamaz yazıyor. umarım bu maddeyi değiştirirler de ateistler gönül rahatlığıyla noel kutlamaya başlayabilirler.


ateist el kitabı.

ölmek zaten oldukça kişisel bir durum, birlikte deneyimlenecek bir yanı yok. kısaca yalnız ölmek diye belirtmeye gerek yok çünkü her ölüm yalnız gerçekleşir. ölüm döşeğindeyken etrafınızı sarmış insanların olması sizin yalnız ölmeyeceğiniz anlamına gelmiyor. buradaki yalnız ölmekten kastın, genel olarak hayat içerisinde yalnız geçirilmiş zamanlara dikkat çekmek ve hayatı bu şekilde yalnız olarak bitirmek ise o zaman bunun olmaması için şimdiden bir şeyler yapılmaya uğraşılabilir ancak direkt ölümün kendisiyle ilgiliyse o konuda yapılacak hiçbir şey yok çünkü herkes yalnız ölür.

başarı bizzat kişinin kendi emekleriyle elde edilmediyse, o başarıyla övünmek saçmadır düşüncesinin futbol için de uygulanmış halini anlatan bir başlık. temelde çok haklı bir söylem gibi dursa da eğer bu temel yaklaşımı benimsersek hayatta övünülecek çok az şeyimiz kalır. ne milletimizle, ne bayrakla, ne şu an bulunduğumuz durumla gurur duyabiliriz. zekamızla bile övünemeyiz sonuçta o bizim ilmek ilmek döşediğimiz bir şey değil büyük bir oranda genetik ve ailevi kültürle bezenmiş çevresel faktörlerin bir ürünü. yahu o kadar derine inmeye gerek yok, bariz şekilde sana ait olmayan şeylerle övünme yeter de denilebilir tabi ama bir şeyin kabulünün başka pek çok şeyi de kabul etmek anlamına geldiğini sezdirmek için verdiğim örnekler bunlar sadece.

daha geniş bir perspektifte insanların bir şeylere dahil olma ve daha büyük bir şeyin parçası hissetme ihtiyacının dışa vurumlarından sadece birisi. bu ihtiyacı kimisi futbolla giderirken kimisi de kendini konumlandırması itibariyle popüler şeyleri sevmemekte bulabilir. çok da şey yapmamak lazım hepsinin temelinde aynı güdü var. aidiyet ve kendini tanımlama şekli.

buradaki kişilik, kendimizi algılama biçimimiz mi yoksa başkalarının bizi algılama biçimimi olduğuna göre çok fazla değişkenlik gösterir. eğer başkaları için konuşuyorsak, bizi değerlendiren diğer zihinler bizim anlattıklarımızı ses tonumuz, kilomuz, saçımız, vurgularımız, mimiklerimizden bağımsız şekilde dinleyemezler. mutlaka bunların da işe dahil olduğu bir genel kanı bırakırız insanlarda. zaten iletişimin yarısından fazlasını bu tarz diğer etmenler oluşturur. oysa biz burada sadece yazarak kendimizi açıklıyoruz bu da aslında en azından başkalarının gözünden bambaşka birileriymişiz gibi görünmemize neden olabilir.

öte yandan kendi adımıza konuşuyorsak yine başka farklılıklar kendini gösteriyor. mesela böyle bir yazıyı monolog halinde birilerine anlatmak karşı tarafın ilgisi olsa dahi çok da yapmayacağım bir şeydir. burada ise elimden tutan yok istediğim kadar yazabiliyorum. ne söz kesen var, ne araya giren var, ne "yalnız o öyle değil" diye sazı eline alan var.

uzun lafın kısası sözlük ortamında kişiliğimizi göstersek bile çok azını gösterdiğimizden dolayı sonrasında başka bir ortamda bizi görmek, sanki o kişi biz değilmişiz gibi algılanmaya neden olabilir. gerçek hayatta birebir tanıdığınız insanlarla dahi, sadece ortak alanda ve sosyal durumda nasıl davrandıklarına dair bir izlenim oluşturuyorsunuz. o kişilerle aynı evde kalmaya başladığınızda onun bambaşka bir yüzünü daha görürsünüz mesela. bu da onun gibi bir şey.

kaliteli insan yalnız değildir, yalnız kalabilme becerisi kaliteli bir insan (artık ne demekse) olabilmenin gerek koşuludur.

tüm bet reklamlarını ezbere bilen insandır. hiç sevgilisi olmamış insan da olabilir zira bir ara sevgiliyle ortak netflix hesabı kullanma furyası vardı ve zorla erkeklere netflix aldırmışlardı. neyse hiç netflix almamış insanı bağrıma basabilirim de youtube premium almamış insan, işte o gerçekten incelenmeye değer biridir.

doğru olan zordur çünkü. neyi kitabına uygun etik değerleri gözeterek yapmaya çalışsam mutlaka normal dümdüz yapanlara göre çok daha zor bir yolun beni beklediğini görüyorum. en basitinden bir hizmet sunarken müşteriye atıyorum beş adımlık yardım etmem gerekiyor. müşteri dördüncü ve beşinci adımı istediğine dair bir şey dememiş ancak ben işimi iyi yapma gayreti ve kendime olan saygımdan dolayı tüm adımları eksiksiz yaparak teslim ettim. müşteri özellikle son iki adımı da istiyorum diye dayatmadan asla yapmayan rakiplerim, günde 10 müşteri götürürken, ben zaman kaybederek 6 müşteri falan anca bitirebiliyorum. etik olarak o son iki adım da yapılmalı çünkü gelen müşterinin öyle bir şeyden haberi bile olmayabilir ama sen biliyorsun diye sana geliyor zaten.

neyse demem o ki kötü olan yıkar bozar, bodozlama dümdüz gider. oysa toplamak zaman ve enerji alır. evren dahi sürekli düzensizliğe gidiyor galiba yanlış taraftayız.

anlamak, üzerine gerçekleştirildiği konu, kişi her ne ise ona büyük bir şiddeti içerir. bir kere anladığınızda artık o şey sizin için gizemi çözülmüş ve tamamen durağanlaşmış, adeta sizin tarafınızdan dondurulmuş hale gelir. beni anlamak bana yapılan en büyük kötülük olacaktır mesela. sürekli değişen beni, süreç içerisinde bir "an"da yakalayıp ardından da o anı dondurarak beni o şekilde etiketlemek, bir daha ne yaparsam yapayım, kendime yeni ne katarsam katayım beni anlayan kişi için değişemez olacağım. o yüzden yeni bir sen yaratmak istiyorsan, seni "anlayan"lardan uzaklaşmak başka yerlere gitmek zorundasın. zira değişsen bile seni anlayanlar seni anladıkları ana geri döndürmek için sürekli çabalarlar. bu da değişime ket vuran şeylerden birisi. sen başkasını anlamak istiyorsan eğer şunu unutma. anlamak tek seferlik gerçekleşen durağan bir şey değil. her seferinde tekrar tekrar anlaman gerekiyor ki bu çok yorucu ve zor bir şey. o nedenle çabanı gerçekten değerli olan kişiler için sakla.

bu gerçek bir kere içselleştirildiği zaman ne büyük sevinçler yaşanabiliyor ne de büyük acılar. ortada bir insana dönüşüyorsunuz. çünkü iyi olan da bitiyor kötü olan da. sanki kendi mezarınızdan kafatasınızı çıkartmışsınız da "neler yaşadı kim bilir tıpkı diğer milyarlarcası gibi" diye o geçiciliğe tanık olan bambaşka biriymiş hissiyatı gibi. bu duygu durumu pek anlatamadım tekrar deniyim. sanki şu andan yıllarca sonraya, yok olduğunuz bir ana gidip eskiye bakarak o kadar dert edinilen ya da deli gibi sevilen şeyin şu an olmayışının idrakini yaşıyormuşsunuz gibi. bu hissiyat büyük güçleri beraberinde getirdiği gibi anı yaşayarak ve hiç bitmeyecek cahilliğiyle bir şeylere bağlanmayı öldürüyor maalesef.

elinde çok büyük kozu olan insandır. yapılan her saçmalıkta "ulan içkim yok, kumarım yok, bir keyfim bu var!" diye çıkışabilirsiniz.

başlık filozof yerine filozoflar olarak bitseymiş yanıt verilmesi çok daha kolay olurmuş. cidden tek bir filozof söylemek aşırı zor çünkü her birinin aşırı ikna edici olduğu bir yer mutlaka oluyor ki zaten bu nedenle filozof olarak adlandırılıyorlar. illa tek bir kişi seçmek zorunda kalsaydım büyük bir ihtimalle varoluşçu gelenekten hatta biraz daha ileriye gidilmiş ve postmodernizmle de harmanlanmış bir incelikle bakan derrida derdim diye düşünüyorum. genel olarak tatsız bir soru, anneni mi daha çok seviyorsun babanı mı tadında. derrida olsa zaten böyle bir soruya kesin kızar ve ; en iyi, en yakın , en üst diye sınıflandırmaların temelinin bize hala dayatılan aristocu ontolojik düzene dayalı mantık bakış açılarının bir ürünü olduğunu ve onu mutlaka aşmamız gerektiğini söylerdi.

kendin ol sözü gibi bu sözün de içi bomboştur. aramaktan kasıt, kendini yaratmaya göndermeyse anlarım ancak insan kendisini yaratmadıktan sonra, arayıp bulacağı şey kendisi değil başkalarının kırıntılarıdır.

baktığımızda hepimiz irade ve akıl sahibi canlılarmışız gibi görünse de çok azımız gerçekten kendi akıl yürütmemizle karar alıp sonuçlarına da katlanmaya razı geliyoruz. kısaca kendini aramak sanki sen kendini oldurmadan önce de orada bulunan ve bulunmayı bekleyen bir şeye tekabül ediyor ki bu bakış açısı yanlış. öyle bir şey yok, onu kendini gerçekleştirerek ortaya koyman lazım ki onu yaptığında zaten arayacak bir şey de kalmıyor ortada. zaten biliyorsun kendini çünkü sen yaptın.

birini hayata alabilmek için iyi bir kriterdir ancak sonuçta bu ikili bir ilişki olacağından dolayı cinsel çekimin olması da şart. zaten karşılıklı cinsel istek, saygı ve derin sohbetler varsa o iş olur.

ayrıca sevgilin nietzsche olabilir iyice bir bak.


nietzsche