uyutmayan şeyler

süresi dolmuş mâtem ettiğimiz düşüncelerimiz.. ellerim karıncalandı bu gece uykusuzluğumda boğuldum gibi hissettim. ne olsa mutlu olurum ne biter ne eder diye diye nitelendiremediğim hiçliklerim var. nefretleriniz çok güçlüymüş çok ve çok ya hani.. hiç anlamadım üzgünüm gururum ve gurursuz gururlarınızın nâralarını ben anlamadım ve anlamlandıramadım. canım sıkkın tadım ve keyfim kaçık.. okuduğum cümlelerin bilinciyle ve şaşmaz şaşkınlığıyla soru üstüne soru kurdum da soru bile yetmedi olanlara.. neleri yatırımlamışım da neleri kolay elde etmişim sizlerin gözünde ne diceğimi bilemediğim hayal kırıklıklarım var. bir süre buralara yazmamaya, uğramamaya kararlıyım. beni kim anlar onuda bilmemekle birlikte.. kendimi anlıyor muyum sorusuna çok büyük şüphelerim var ama anladığım çok gerçeklik olduğunu da görmemek saçmalık olurdu. kazandıklarımın yanında kaybettiklerim oldu esasen.. kaybettiklerim yanında kazandıklarımda olacaktır..

izlerdir ruhumuzda kalan. geçti deyip de zihnimizin derin dehlizlerine terkettiklerimizdir, akla gelen. gözümüzü yummakla kurtulamayız onlardan. unutmamak istemeyip de unutmaya çalıştıklarımızdır bizi pür dikkat kılan. keder desen keder değil, mutluluk desen o da değil. umut desen o hep var umutsuzca olsa da.
ömür tükenir mi beklediklerimiz ve beklettiklerimizle? cevabı evettir. çünkü hayat kimseyi kale almaz akar gider.

düşünmek, gereğinden fazla düşünmek.