üzüntü en şiddetli zehirdir

itham ediyorum isimli filmde kartal tibet‘in kurduğu cümle.
duyduğumda beni bir tık, çok ufak* etkiledi. gerçekliği konusunda bence hepimiz hemfikirizdir.

kiminin kaportası sağlam ama motor içten yemiş, ifade edemiyor hislerini, kimi ifade ediyor ama kabul görmüyor, üzüntü duyuyorsun sonra, bir de bakıyorsun diğer tarafta en mutlu olanlar, kendine hayıflanıyorsun ardından o zaman sorun bende diye, bazen de hiç iplemiyorsun kalanları. iplemeyenlere kızıyorsun sonra umursamazlar diye, kimi barda, gece kulüplerinde derdi yokmuşçasına, kimi işte güçte hayat gailesiyle. kiminin içinde fırtınalar kopuyor, o sert rüzgarı göstermeyerek yaşıyor hüznünü. gün geçiyor bir daha mı geleceğim diyorsun dünyaya, yine başa sarıyorsun. zehiri aldın hücrelerine. iflah olmaz artık bedenin de. var sen git yoluna. dokunma bana. herkes mutlu olduğu hayatı yaşasın. melankolik değilim diyorsun. ağlıyorsun gizliden, kimse görmesin o güçsüz yanını.