victory06 yazar profili

bir de bunun halodayı feat'li hali var ki, tok karnına 1 bardak suyla

az önce sözlük profilime bakayım dedim, bir de takipçilerime bi bakayım dedim. toplam 45 takipçim var.
ve şahsımı en son takip eden 6 kişi hariç diğer 39 u en son 2022 ya da en son 2024 yılında tanım yazmışlar sözlüğe, sonra da sözlüğü terk-i diyar eylemişler sanırım.
yani faal olan yazarlardan 6 takipçim var ve o takipçilerin 2 si de yakın arkadaşım, diğer 4 ü sözlükten.
rakamlar hiçbir şey ifade etmez tezi tarafımca doğrulanmış oldu.
nereden geldi aklıma bilmiyorum ama hayat tekrar bana unutmamam gereken murphy kanunlarını hatırlatmak için dürttü gece gece.
*not:* sözlüğe bağımlı yaşayan yazarlara da tavsiyemdir. bir bakın bakalım takipçilerinizin ne kadarı hala sözlükte yazmaya devam ediyor.
ve ne kadarı sizi .......

al o zaman


saçlarını ellerimle tarasaydım,
sen uyurken ben uyuyamasaydım,
sen gevezelik etsen ben sussaydım....

...
noktayı koyayım, sırası geçmesin öyle yazayım devamını. (artık her üstteki tanıma böyle yapıyorum)

evetttt sevgili yazarımız: hodrey

bekleyin....
ben buraya kaydettiğimi zannediyorken herşey word belgesinde kalmış
ve yazdığım iki sayfalık analiz çöpe gitti resmen.
iyi ki de çöpe gitmiş çünkü hodrey kardeşimle aynı düşüncelere dahiliz, aynı kafa yapısına aynı itikada sahibiz ve onunla ilgili de datay yazmamam gerekirdi bu ilahi adaletle karşıma çıktı.
hodrey varolasın, kalemin de belleğinde ilmin de daim olsun kardeşim.

not: bu arada "önemli olan" nickli arkadaşımız o yazıyı bana yazmamış, #4092829 yazar arkadaşımıza yazmış #4092831 tanıma istinaden. sıra karışmış ama dikkat etmemiş sanırım. çünkü sözlük sayfasını birden fazla sekmede açmış, sonra diğer sekmelerde gezerken tanım yapacağı sayfayı güncellemeyince sadrazama yazdığını zannetmiş.

kaç yaşıma gelirsem geleyim hayallerime ulaşmak için, "artık benden geçti" demeyeceğim.

felsefede herşeyin özü benliktir bana göre. insan öznesi yani.
özneden kaynaklanan ben düşüncesi tüm bilgilerin arasındaki en kesin bilgidir.
benlik bilinci geliştiğinde deneyimleri, algıları ve bilgileri mümkün kılan temel özbilinç ve yapısal zemin topluluk olur. işte o zaman benlik topluluğa yayılır. her insanın biribirinden farklı olmasının sebebi de bu deneyimlerdir.
benliği kendi ekseninde gelişmekten men ederek, metazori gelişmini sağlamak için tahakkümde bulunanların anasına küfür edeyim.

hem beni hem de hayallerimi en iyi anlatan fotoğraflardan birisi. bunu sağolsun yapay zeka halleti. formatı bozmamak adına beni en iyi anlatan bir tane de reel fotoğraf bulayım hemen.

beni reel olarak en iyi anlatan fotoğraf bu. odamın hacmi değişti, bir yan odaya geçtim ama burası daha sıcak oldu sanki. ("sıcaklık" gerçek anlamıyla kullanılmamıştır, deyim aktarması / istiare yapılmıştır arz ederim.)

mutluluk herşeydir, sağlıktır, uzun ömürdür, olması gerekendir.
herkesin ihtiyacıdır. çok şükür hep mutluyum, mutsuzken o anın geçeceğini düşündüğüm zaman bile hemen mutlu olurum.



bir firmanın reklam müziği var bununla ilgili ve çok severim.
buradan
mutluluk yakalanır, sevilir, okşanır.
mutluluk gidilir, mutluluk kapılır, mutluluk sallanılır...
• mutluluk beklenir,
• mutluluk koşturulur,
• mutluluk tutulur,
• mutluluk öpülür,
• mutluluk kucaklanır,
• mutluluk desteklenir,
• mutluluk bağırılır,
• mutluluk bakılır,
• mutluluk kırılır,
• mutluluk batırılır,
• mutluluk like'lanır yayılır, paylaşılır
• mutluluk kutlanır
• mutluluk üflenir, mutluluk alkışlanır.
mutluluk orada, mutluluk burada her zaman her yerde var

barışmak; kabul etmektir, nedamet duygusu yaşayan insanın en insancıl tepkisidir.
küsmek , yok saymak bulaşıcı bir hastalık gibidir. çamur gibidir. elini sürdüğünde sen de kirlenirsin.
samimi bir şekilde özür dilemek, bir daha yapmayacağını benliğine ikna etmek te en büyük pişmanlıktır. özür diliyorsan, pişmanlık hissediyorsan ya da daha imani olarak tövbe ediyorsan bir daha yapmayacaksın.

khaled hosseini'nin uçurtma avcısı romanı ve aynı adlı filminden baba karakterinin hafızalara kazınan bu meşhur konuşması tam olarak şu çarpıcı cümleyle başlar:



aldatılmaktan daha kötü olan şey : o saatten sonra kimseye güvenmeyen bir yürekle ortada dolaşmak ve ömür boyu iz bırakan travmalardır.

bende ek yapmak istiyorum yukarıdaki repliğe,

aldatttığında, umutları çalarsın, anıları çalar, belleği yok edersin.

ve son olarak aziz nesine atfedilen bir söz dizisi vardır.


buradan

bugün çok sevdiğim bir arkadaşım kendi elleriyle yaptığı resmi ve yanında hediyesini gönderdi. çok mutlu oldum. herkesin böyle dostu olsun umarım...
tablo gelirken altında hafif çatlak olmuş ama onunda artık bir anısı var bunu da anı hafızasına kaydediyorum.



kafa kafaya verip hayal kurabilenlere de ilham olsun, dostluğu.

not: kendi çizimleri yahut ürettiği eserler olan ve bana hediye etmek isteyen sözlük yazarlarına da kapım sonuna kadar açık. hediyelerinizi beklerim.

...
noktayı koyayım, sırası geçmesin öyle yazayım devamını. (artık her üstteki tanıma böyle yapıyorum)

evetttt sevgili yazarımız: coffee break
----ne zaman yazabilirim bilmiyorum ama yazdığım zaman bilgi veririm, haberiniz olur. selamlar, sevgiler.
muhtemelen yarın akşam elinizde---- dedim 04.10.2026 da ve yorgunluktan kısa tuttum yazınızı mazur görün.

2026 yılının ilk günlerinde sözlüğümüzde dünyaya gelmiş olmasına rağmen 2762 adet tanım girmiş fevkaladenin fevkinde. 70 başlık açmış, bu da gösteriyor ki sözlüğü aktif olarak kullanıyor. şahsım olarak, kendim , bizzat 2023 yılından beri buradayım ama açtığım başlık sayısı 14. haliyle kendisi çalışkan ben tembel öğrenciyim.
az önce söylemiştik 2026.01.12 tarihinde sözlüğe dahil olduğu, tanımlarını yazmaya başladığı halde, 28.06.2026 tarihinde bir şey olmuş ne olmuş bilmiyorum ama 92 tanımı nokta ile editleyerek 18.01.2026 tarihinde yeniden yazmaya başlamış. nokta ile editlediği tanımların içerisinde bir adet madalyalı tanım dahi var. 92 tanımı tek gecede noktaya çevirip sonra küllerinden doğması, sözlük edebiyatında sessiz çığlık operasyonu olarak bilinir. bir adet madalyalı tanımı bile gözünü kırpmadan noktaya feda etmesi ise ya devasa bir varoluşsal kriz ya da "sözlükten birine kırıldım ama kime olduğunu sadece ben bileceğim" atarlanması. ya 6 günlük o zaman zarfında sözlükten birileriyle konuştu moralini bozdular ve gitme kararı aldı ve eski tanımlarını sildi sonrasında vazgeçti. ya da bilmiyorum. neyse ki geri dönmüş, yoksa sözlük arkeologları o noktaları karbon testine sokmak zorunda kalacaktı.
insanların iki yüzünün olduğunu ve dengenin insan ruhunun temelinde olduğunu düşünür, aynı bir terazi gibi, gündüz iyi olanın akşam kötü olabileceğini varsayar. gündüz faşizm, gece özgürlük...
akademik çalışmaların da içerisinde, yazım kurallarını dergilerin politikalarına göre düzenlemek haricinde keyif aldığı da söylenebilir. bir tanımında “laissez-faire, laissez-passer” ifadesinin türkçesini değiştirerek “bırakınız yapsınlar, bırakınız paylaşsınlar” dediği için akademik çalışmalarını da sosyal bilimlerde hatta iktisadi idari bilimlerde yaptığı hissiyatı canlandı gözümde. markstan, engelsten örnekler vererek hem iktisat doktrini saçacak kadar akademiye batmış hem de ruhundaki neşter çiziklerini anlatacak kadar şairane kalabilmiş. normalde grafiklerle, veri tablolarıyla duygularını bastırması gereken bir iibf'cinin, sözlükte ramak kala edebiyatçıya dönüşmesini izliyoruz. bence iibf ci. kesinlikle eminim diye tahmin ediyorum....

sözlükte yazma amaçlarından birisi gün içerisinde zihnini kurcalayan hususlarla nöronlarını sıkıştırmak yerine bir kısmını buraya dökerek, bellek açma girişimi. biz burada kendisinin bellek temizleme işlemlerini okuyoruz aslında. yani yazarımız zihinsel çöplerini ve fazla sekmelerini sözlüğe döküp bilgisayarı yeniden başlatıyor, biz de o sekmelerin güzelliğini anlamlandırıyoruz.
az önce de ifade ettiğim gibi şahsının kollarında faça yok ama benliğinde birçok neşter çiziği var. şu sözlükte travması olmayan, yüreği parça parça olmayıp, “geçmişte sarsıntı yaşamayan tek kişi benim” diyeceğim ama sonra da bununla sınanırım diye ve sözlüğün kenafir gözlü nazarkeşleri yüzünden söylemeyeceğim.
yazıları gayet bilgilendirici, okunası. gerçek okuryazarların haricinde, benim diyen, formatla alakası olmayan içerikler üreten, mevcudiyetinin başkaları için bir anlamı olmayan soytarı tipliler dahi yazılarını büyük keyifle okur diye düşünüyorum. her ne kadar bilgi temelli yazsa da sade, anlaşılabilir olmasından kaynaklı rahat okunan bir yazar.
ocak ayında oldukça sakinmiş iş hayatı, neredeyse tüm tanımlarını gün gün yaptığı dönem olmuş. hesabını açar açmaz bir hevesle yazmış sanırım.
milletin bir tane dayısı yokken kendisinin 3 tane kelli felli dayısı varmış, maşallah, allah bunu diğer sözlük yazarlarına da nasip etsin. allahtan sözlükte eksi butonu yok, şeş kaza öyle olsaydı, bu hususu önce herkesin iki kere düşünmesi lazımdı; zira arkasında adeta bir küçük çaplı aşiret var.
çocuklarıyla ve hayat arkadaşıyla sağlıklı mutlu bir yaşantıları vardır. çocuklarının iyi yetişmesi için gayret sarfeden, emektar bir ebeveyndir. allah birliğinizi daim kılsın. bir maşallahı çok görmeyin sevgili okurlar.
mahlasının "coffee break" (kahve molası) olması tam bir yanıltmaca. 9 ayda 2760’tan fazla tanım giren birinin kahve mola zamanı değil, mola aralarında kahve niyetine sözlükte yaşadığı açık. belli ki o kahve fincanı hiç soğumuyor, nöronlar 7/24 mesaide.
dur bi dakika ben bunları yazarken tanım sayısı 2786 olmuş yetişemiyorum arkadaş, lütfen biraz yavaş olunuz. yavaş yazınız.
sözlüğün sadece yazar kısmını değil, "okur" kısmını da aktif kullanan tiplerden. kendi yazmadığı zamanlarda akışta saatlerce kaybolup başkalarının dünyasını izlediği, sonra birden "ben de buradayım" dercesine arka arkaya tanımlar döşendiği bir dalgalanma grafiği var.
sözlükteki trol nüfusuna karşı takındığı tavır muazzam bir vurdumduymazlık içeriyor olabilir. "görmezden gelme" yeteneğini üst seviyeye çıkarmış; polemiklerden ziyade kendi içerik alanını korumaya odaklanmış bir profil imajı veriyor.
içimden bir ses yazarımızın memleketi için güneydoğu anadolunun 617.821 nüfuslu bir şehri diyor, diğer yanım da titus tünelinin bulunduğu şehir diyor ama netleşemiyorum bu hususta.
değerli madenlerimizden altın ile çok ilgili nedense. gümüşte seviyor ama altın first onun için. sanırım altın zengini...
yazdıklarıyla 80 leri bizzat yaşadığı o kadar belli ki.
eleştiri yaparken karşısındakinin egosunu ezmek yerine zekice bayıltıp ameliyat ediyor. herkesin birbirine klavye arkasından fütursuzca saldırdığı, en ufak fikir ayrılığında racon kestiği bir platformda; katılmadığı fikre bile "anlıyorum ama şöyle bir açıdan da bakılabilir..." zarafetiyle yaklaşabilmesi şaka gibi. bildiğin klavye başında hariciye haritası çiziyor, cenevre sözleşmesi uyguluyor. #3868346 #3868901 ahanda size örneği

v for vendetta (2005) filmini izlemiş numaracı oradan da araklamış bu söz dizisini #3872726
bence yeşil paşşaportu da var.
gerçekten de fizyolojik olarak ta, biyolojik olarak ta, psikolojik olarak ta çok yorgunum bugün. onun için kısa tutuyorum. bir sonraki sefer yine denk gelirse devamını yazayım. ben kaldığım yeri biliyorum nasılsa.
hayırlı, iyi sağlıklı günler dilerim ailenizle sevdiklerinizle.

sözlükte yazarak, sözlüğü canlı tutar.

adamdır. adamın hasıdır.

iyi insanları çok seviyorum, her iyi insan ömrüme 6 ay ekliyor. bugünkü "bir" iyi insan, 6 sene ekledi ömrüme.
bacak boyum ile boyum arasındaki fark 81 santimetre.
yastıkla kafam arasındaki mesafe sıfıra yaklaştığı an uykuya dalarım.
15 senedir, çok geç uyur, çok erken kalkarım, haftasonu kimse dokunmasa uyanmam, biyolojik saatim tıkır tıkır.
"zaman geçmiyor ya"cıların aksine bir gün, bana 13-14 saat gibi gelir, keşke en azından 40 saat olsaydı.
strese girdiğimde ateşim aniden fırlar. öyle tehlikeli sınır olan 39-40 felan gibi görünse de hissettiğim 50-55 derece gibi olur.
salaklara tahammül edemem. yazımı okuyarak "ben ederim" esprisi yapan salağı da dövesim gelir.
mesaj insanı değilim, konuşmayı severim.

geçen sene yazmışım esasında #3522559
ama şimdi ekleyerek bir daha yazmak istiyorum...

kim hayatıma dokunur, kimden ne öğrenebilirim diye yazmıyorum .
ama okudukça hayatıma dokunuyor yazarlar, okudukça deneyimliyorum. deneyimledikçe de benzer yaşadıklarımı yazıyorum.
yazdığım tanımları geçmişe doğru tekrar okuduğumda, aslında ben bu zaman bunu söylemişim ama düşüncelerim değişmiş diyebiliyorum.
bunu görünce de iyi ki yazıyorum diyorum.
bugün de çok mutluyum, yine yeniden yeni şeyler deneyimledim diye. yaşadığım müddetçe "olmuşum" da diyemeyeceğim haliyle.
var olduğumun göstergesi aslında burada yazmak.

3-

ceketimde saklı tenin

tina bazen geçtik diyordu, ben kiminle diyordum. bazen umutsuz olsaydı bile yaşanacaklar, “o başka biri” demesini de biliyordum çünkü. o uzundu enine, ben geniştim boyuna. o karayı severken ben beyazı değil griyi seviyordum. o da benim sevdiğim rengi seviyor muydu acaba ? sevmesindi. onu da kendisi bilirdi. valizini eline verip göndermeli miydim ki. karışmamadı o kadarına. onu da kendisi bilirdi......

akşamın alacakaranlığı, şehrin ıslak asfaltına bir mürekkep gibi yayılıyordu. kurşuni bulutlar, meydanın üzerindeki binaların tepesine adeta çökmüş; gün boyu atıştıran yağmur, kaldırımları ayna gibi parlatmıştı. otobüs duraklarındaki itiş kakış, birbirini ezmeye çalışanlar, korna sesleri ve evlerine bir an önce sığınmak isteyen insanların aceleci gölgeleri... şehir, kendi gürültüsüyle boğulan devasa bir aygıt gibi uğulduyordu.
işte bu curcunanın ortasında, caddenin sağına doğru kıvrılan o tenha sapağa saptı tina.
kalabalık arkasında eriyip gittikçe, adımları yavaşladı. sertleşen rüzgar yüzünü yalayıp geçerken, soğuğun keskinliğini gizlemek istercesine çenesini göğsüne doğru çekti. sesler inceldi, şehrin o metalik homurtusu yerini ritmik, karanlık bir uğultuya bıraktı. yolun bittiği yerde, kararan gökyüzüyle birleşen hırçın bir deniz duruyordu. tina, denizsiz şehirde dalgaların yıllardır dövdüğü o sivri kayalıkların en yüksek noktasına tırmandı ve bir heykel sessizliğiyle oturdu.
rüzgar burada bir kırbaç gibi şaklıyordu. tina’nın saçlarını tırpanlayıp yüzüne savururken, bulutlar da yükünü yeniden bıraktı. tane tane başlayan yağmur, kısa sürede şiddetlendi. tina, elbisesinin kumaşına kadar sızan, tenini donduran o ıslaklığı ancak dakikalar sonra kavrayabildi. başını yavaşça yukarı kaldırdı; damlaların yüzünü bir kamçı gibi dövmesine, kirpiklerinde birikip görüşünü bulanıklaştırmasına izin verdi.
işte tam o an, kayaların üzerindeki çakılların ezilme sesini duydu.
arkasından gelen adımları... dönüp bakmadı. bakışlarını, hırçınlaşan karanlık sularda tutmaya devam etti. adımlar, tam arkasında, bir nefes ötesinde aniden kesildi. birkaç saniye boyunca sadece ikimizin nefesi ve deniz olmayan şehirde, denizin gürültüsü duyuldu. yine o buğulu gözlerini süzerek “ağaçları mı seversin yoksa denizi mi” diye sordu. seninle her yer dedim arabesk bir eda ile.
üstümdeki ağır, kuru ceketi çıkardım ve iliklerine kadar soğumuş o kırılgan omuzlara, bir zırh gibi bıraktım. yan yana, tek bir kelime etmeden bozkırın kalabalık kuru kentinde, denizin o karanlık yutuculuğunu izledik. zaman, yağmurun ritminde eridi. sonra sağ elimi uzattım, ceketimin üzerindeki omuzuna hafifçe dokundum.
"hadi."
sadece bu. arkamı döndüm ve gecenin yuttuğu patikadan şehre doğru yürümeye başladım.
tina hemen kalkmadı ama çok geçmeden arkamda onun da adımlarını hissettim. saçlarının ucundan, burnunun kıvrımından süzülen su damlaları ceketimin yakasını ıslatıyordu. iki eliyle ceketimin önünü göğsüne doğru kenetlemiş, bakışlarını yere çakmıştı. sadece bir adım önünde ritimle hareket eden ıslak botlarımı takip ediyordu.
karanlığın içinde, şehrin cılız ışıklarına doğru yürüyorduk; ben ön kılavuz, o arkamda saklanan bir gölge gibi... birbirimizin yüzüne bakmadan ama birbirimizin varlığıyla ısınarak.
gece, caddelerin ıslak parıltısını bir örtü gibi üzerimize çekerken adımlarımız aynı ritimle sokağı dövmeye devam ediyordu. arkamdan gelen topuk sesleri ve nefesinin o hafif, ıslak hışırtısı, aramızdaki mesafe ne olursa olsun beni sımsıkı sarıyordu. ceketimin içinde büzülmüş gövdesinden yayılan sıcaklığı, hemen arkamda taşıdığım gizli bir yangın gibi hissediyordum.
küçük bir sokak lambasının altından geçerken başını hafifçe kaldırdı. saçlarından süzülen damlalar boynundan aşağı, kıyafetinin ıslak kumaşına doğru kayarken gözlerimiz anlık bir ışık hüzmesinde kesişti. o bakışta, az önce deniz kıyısındaki o vahşi rüzgarın taşıdığı korku yoktu; aksine teninin derinliklerinden yükselen, arzuyla karışık ham bir yakınlık isteği vardı. yanımda yürürken kolu koluma her çarptığında, kumaşların arkasından sızan o sarsıcı sıcaklık, gecenin soğuğunu tek bir hamlede yakıp kül ediyordu.
nihayet demir kapının önüne vardığımızda, cebimden çıkardığım anahtarın metalik sesi aramızdaki o yükselen, konuşulmamış gerilimi daha da belirginleştirdi. kapıyı açıp içeri adım attığımızda, dışarıdaki yağmurun ve şehrin uğultusu bir anda kesildi.
koridorun loş ışığında bana doğru bir adım attı. üzerindeki ağır ceketimi omuzlarından yavaşça kaydırırken parmakları bileğime, ardından göğsüme değdi. bütün vücudu titriyordu ama bu sadece soğuktan değildi. nefesi dudaklarımın hemen kıyısında, ıslak ve kesik kesik dalgalanıyordu. saçlarından göğsüne akan bir damla suyu parmağımın ucuyla sildiğimde, gözlerini kapatıp derince fısıldadı. o an, teninin bende bıraktığı çekim, odaya yayılan o ıslak ten ve yağmur kokusu, aramızdaki tüm mesafeleri eritecek kadar yoğun, karşı konulmaz bir tutkuya dönüştü.
yine de acele etmedik. birbirimizin varlığıyla ısınmanın, aynı odada aynı havayı solumanın getirdiği o derin, sarhoş edici huzur ikimize de yetti.
sessizce, 5 katılı binanın 2. katında bulunan evimizin düşük lümenli aydınlatması ile açık mı kapalı mı olduğu belli olmayan loş odasına geçtik. yan yana duran ama aralarında birkaç karış mesafe olan o iki demir karyola, bu gece bizim sığınağımızdı. tina kendi yatağına sokuldu, yorganı çenesine kadar çekti. ıslanan saçları yastığa bir gece gibi dağılmıştı. ben de kendi yatağıma uzandım, yüzümü ona döndüm.
karanlığın içinde gözleri parıldıyordu. dudağında minnetle, tutkuyla ve sarsılmaz bir mutlulukla yoğrulmuş o hafif kavis belirdi.
"iyi ki geldin," diye fısıldadı gecenin içine.
yine, yeniden, “iyi ki kaldın," dedim.
elimi yatağın kenarından aşağıya, iki karyolanın arasındaki o dar boşluğa doğru uzattım. o da soğuktan kurtulup ısınmış olan elini uzattı. parmaklarımız zeminden 10 santim yükseklikte birbirine dolaştı. farklı yataklardaydık ama ruhlarımız ve tenimizin bıraktığı o sıcak izler tek bir örtünün altındaydı. dışarıda yağmur cama vurmaya devam ederken, ikimiz de aynı odanın güvenli, tutkulu ve mutlu uykusuna yavaşça teslim olduk.

seni çok seviyorum tina...

2-

yemenide saklı umut.

tina pamuktu, hiç kırmadı beni, aynı benim onu kırmadığım gibi, bana hep neden diye düşündürdü. neden seni görmedim bugüne kadar. o uzun tırnakları ne kadar şehirliyi aksettirse de, güzel pembe dudakları, dudaklarını büzerek, kafasını hafif yana yatırarak sanki görmem için gösterdiği tebessümü anadolunun el değmemiş topraklarını anımsatıyordu bana.

güneydoğu’nun o kendine has, zamanı yavaşlatan sıcağında, çam kokusuyla toprağın kokusu birbirine karışıyordu. dedemden kalan iki katlı taş evin bahçesindeydik. avlunun dış dünya ile irtibatı kesen tahta kapısı ve tahta kapının üzerinde hamsa tokmak vardı. tuvalet evin dış kapısının tam tersi istikamette sağ uçta bulunan derme çatma bir yapıydı. aydınlatma, evden uzatılan bir kablonun ucuna monte edilmiş duya takılan bir ampulle sağlanıyordu. duvarlar dışarıdan geçenlerin göremeyeceği kadar yüksekti ve duvarların üzerinde bahçeye girilmesin diye mırık içine saplanan kırık camlar vardı. alt katın serin, karanlık kilerinden yükselen o eski zaman kokusu, üst katın ahşap tabanından sızan yaşanmışlıkla birleşiyordu. bahçedeki o koca çam ağaçlarının yere döktüğü çam pürünü toplayıp yakmış, küçük sac ocağı parlatmıştık. içinde ağır ağır pişen kömbenin o büyüleyici kokusu, pürçeklerin çıtırtısıyla çıkan mis gibi dumanla evin, bahçenin, hatta zamanın içine yayılıyordu.
tina... o şehirli, ruhunda fırtınalarla sessizlikleri aynı anda taşıyan kadın, şimdi bu toprakların bir parçası gibiydi. kafasına alelade bağladığı oyalı yemeni, üzerindeki sade tişörtü ve adımladıkça rüzgarla uçuşan geniş şalvarıyla bahçenin ortasında duruyordu. dünyanın en lüks mutfaklarında bile bulunmayacak bir huzur vardı yüzünde. küçük sarı döküm çeşmeden süzülen su, bir metreye bir metrelik o küçük briketten yapılmış havuza şıpır şıpır damlarken, tina ocağın başından başını kaldırdı. o her zamanki puslu gözler yerini, çocuksu bir parkalığa bırakmıştı. bana baktı. dumanın arasından süzülen gülüşü, sanki bu dünyada çekilen tüm acıların, gecikmiş tüm ümitlerin bir cevabı gibiydi. o gülünce, ben içeride bir yerlerin ilk kez bu kadar eridiğini hissettim. onunla bazı şeyler tekrardan olsa da ilk kez gibi yaşıyordum. "oldu galiba," dedi sesi dumanın çıtırtısına karışırken. yemeni tuttuğu saçlarından bir tutam püre değdi değecekti, eliyle düzeltti. "ateşin kokusu saçlarıma sinecek... ama öyle güzel olacak ki..." yanına yürüdüm. taş merdivenlerin dibindeki ocağın yanına, toprağa oturdum. üst katta bulunan odaların zımparalanmamış ahşap zeminine vuran güneş ışıkları gibi sıcacıktı varlığı. bakışlarımı gözlerinden ayıramıyordum. o, elindeki tahta maşayla kömbenin üzerindeki közleri çırparken, gözlerindeki o yaşam dolu ışık ilk defa bu kadar çabasızdı. "sen burada," dedim, gözlerimdeki mutluluğu gizlemeye gerek duymadan, "burada sanki hep varmış gibisin tina." durdu. yemenisinin kenarını sıkılaştırdı, derin bir nefes çekti. bahçeyi dolduran duman, çam kokusu ve havuzdan gelen damla sesi aramızdaki tek cümle oldu bir an. sonra başını bana doğru eğdi, o büyüleyici gülümsemesiyle fısıldadı:
"çünkü insan içindeki hüzne bir ev bulduğunda, orası neresi olursa olsun ona ait hisseder. bak..." eliyle yukarıyı, balkonu ve ardındaki damı gösterdi. "burası bize geçmişi hatırlatmıyor. burası bize bir geleceğimizin olabileceğini fısıldıyor." ocağın közü yavaş yavaş küllenmeye yüz tuttuğunda, kömbenin nar gibi kızarmış kokusu artık tüm bahçeyi esir almıştı. tina, yemenisinin ucuyla alnında biriken küçük ter damlalarını sildi. tahta maşayla sacın üzerindeki son korları da kenara itip bana baktı. o an, dumanın ve sıcağın ortasında, dünyadaki en güzel işi yapıyormuş gibi bir gurur vardı yüzünde.
"yukarıda durmalısın," dedi, eliyle üst kattaki o dar balkonu işaret ederek. "rüzgar orada daha güzel esiyor. yukarıda bölelim kömbeyi." sacın üzerindeki sıcak kömbe tepsisini kalın bir bezle kavradı. kırmızı, tokası kırılmış terlikle merdivene yürüdü. taş merdivenleri tırmanırken şalvarının paçaları basamaklara değiyor, arkasında bıraktığı adımlar çam kokulu dumanla yıkanıyordu. iki metrelik o küçük balkona vardığında, güneydoğu'nun tarlalar üzerinden süzülüp gelen akşamüstü rüzgarı ilk kez yüzümüze çarptı. tam kapının hizasına yan yana oturduk. bacaklarımızı balkondan aşağı, bahçedeki o küçük havuza doğru sallandırdık. aşağıda çeşmeden damlayan suyun sesi, rüzgârın çam dalları arasında çıkardığı o hafif uğultuya karışıyordu. tina, buharı hâlâ üzerinde tüten kömbeden kocaman bir parça kopardı. dumanın arasından bana uzattı. dışı çıtır çıtır, içi pamuk gibi sıcak... ilk ısırıkta ağzımıza yayılan o tereyağı ve köz kokusu, sadece bir yemeğin değil, burada kılınan huzurun tadıydı. "biliyor musun," dedi, gözlerini çamlığın ardından batan o kıpkırmızı güneşe dikerek. "insan bazen kaybolmak için yola çıkar ama aslında tek aradığı şey, kendini bulacağı bir sığınaktır. ben bu çatının altında, bu ahşap kokusunda bir yere varmış gibiyim."
yemenisi rüzgarla hafifçe geriye doğru kaydı, saçlarının kokusu rüzgara karıştı. o küçük kız hâlâ oradaydı; geçmişin izlerini, kırgınlıklarını cebinde taşıyordu. ama artık o kırgınlıklar onu eksiltmiyor, aksine duruluğuna derinlik katıyordu. elini zemine koydu yan oturdu diğer ayağını uzatarak, parmakları benim elime dokundu. sıcacıktı. bende kendisine yaklaştım, dudağının gamzesiyle arasına bir buse kondurdum. sanki bizi görüyorlarmış gibi irkildi. kendisini geri çekti, ne yapacağını bilemez ürkek tavırla. "yarın," diye mırıldandı, başını omuzuma doğru eğerken, "yarın o kilerden eski bakır bakraçı çıkaralım sana güzel bir ayran yapayım. havuzun gideri tıkanmış onu açarız, belki bahçenin köşesindeki o kurumuş asmayı da budarız..."
sözleri rüzgarın içinde eritilip yutuldu. lafı değiştirdiğini anladığım için gülümseyerek “tamam” dedim. o da kafasını öne eğerek muzır bir edayla güldü, elini daha sıkı tuttum. akşamın turuncu ışıkları evimizin ahşap duvarlarını yakarken, içimden ilk kez zamanın burada, bu balkonda, bu kadının gülüşünde sonsuza dek durmasını diledim.
gece olduğunda o ahşap zemin üzerine serilen naftalin kokulu yer yatağına uzanıp boş boş tavanı izleyecek, zemindeki tahta aralıklarından giren rüzgarı dinleyecektik. ama şimdi, çamlığın altındaki bu mahallede, zamanın durduğu bu bahçede; elimde tina'nın eli karanlıkta belli belirsiz görsem de onun o benzersiz gülüşüyle, hayatın verebileceği en büyük armağanın içinde duruyorduk. o uykuya dalarken, ben onunla düşlere daldım.
seni çok iyi tanıyorum, içtiğin sigaraya, çektiğin nefese, gülünce gözünün kenarındaki ince çizgilerin sayısına kadar.

seni çok seviyorum tina...

1-

ışık, gölge ve tina

tina ile 21 inde tanıştık, o günden sonra benim evim oldu. o durgundu, ben suskun. sormadım geçmişini, soramadım hayal kırıklığına uğrarım diye. konuşmamıştık öncesinde de, sadece gözlerinin içine bakakaldım, kendiliğinden gelişti her şey. aynı odadan çıkmadık sonra da. birçok evimiz oldu sonrasında, hepsinde de yalnızca ikimiz vardık. evlerin hepsi bizimdi. işte bu tina ile ömrümüzün hikâyesi...

ilk evimiz falezde, kayalıkların yakınına konuşlanmış, 4 odalı ama bizim ısrarla tek odasını kullandığımız taştan yapılmış kalın duvarlı, komşusu olmayan bir evdi. kullandığımız o tek odada iki ayrı yatak (biri tina diğeri benim için) cam kenarında karşılıklı iki berjer, ortada eski bir sehpa, kapının yanında deri ciltli kitapları saklayan eski bir kitaplık vardı. odanın içindeki hava, toz taneciklerinin öğle güneşinde ağır ağır süzüldüğü o pürüzsüz anlardan biriyle kaplıydı. tina, pencere kenarındaki eski berjerin üzerine bağdaş kurmuş, elindeki çay kupasından yükselen buğunun ardındaki gökyüzüne bakıyordu. elinde ince sigarası güzel dudaklarına çok yakışıyordu. aslında defalarca odada sigara içmeyelim demiştim kendisine. gözlerinde, dünyanın bütün gürültüsünü susturan o kendine has ışıltı vardı. hayatın tüm yüküne rağmen içinde bir yerlerde kırılmamış, ısrarla yeşeren taze bir ümit geziniyordu.
ben ise kapı pervazına yaslanmış, sadece onu izliyordum. bakışlarımı ondan çekmek, odadaki sessizliği bozmak istemiyordum. o, dünyayı benim hiç göremediğim renklerle görüyordu; parmak uçlarıyla sehpanın ahşap dokusuna dokunuşunda bile geçmişe yazılmış sessiz bir mektup vardı. sessizlik büyüdü. tina başını yavaşça bana doğru çevirdi. dudağının kenarında yarım bir gülümseme belirdi ama gözleri hâlâ o derin, tenha denizlerde yüzüyordu. "bazen," dedi, sesi odaya dağılan bir tüy kadar hafifti, "insan en çok evindeyken bir şeylerin özlemini çeker mi?"
cevap vermedim. sadece ona doğru bir adım attım...
mermer pervaza bırakılmış saksıdaki yaprağın üzerindeki çiğ damlası gibi sakindi yüzü. yanına yaklaşıp berjerin yanındaki ahşap parkeye oturdum, sırtımı onun oturduğu koltuğun kenarına yasladım. dizleri neredeyse omuzuma değiyordu. tina’nın varlığı, fırtına öncesindeki o garip, huzurlu sessizlik gibiydi; insanı hem dinlendiriyor hem de her an bir şeylerin değişebileceği hissiyle ürpertiyordu. "evdeyken bile bir şeylerin özlemini çekmek..." diye mırıldandım içimden. ona hak veriyordum ama bunu yüksek sesle söyleyecek kadar cesur değildim belki de. o, elindeki kupayı iki avucuyla kavramış, parmaklarının ucundaki sıcaklıkla ısınmaya çalışıyordu. gözleri odanın köşesinde, duvara vuran gölgelerin oyununa takılmıştı. bazen saatlerce aynı yere bakabilir, orada benim asla göremediğim koca bir şehir, belki de hiç gidilmemiş denizler kurabilirdi. hayalleri o kadar gerçekti ki, ne zaman bir şey anlatsa kendimi onun dünyasında bir figüran gibi hissederdim. "biliyor musun," dedi, bakışlarını duvardaki gölgeden ayırmadan. "insan kaybettiklerini özlemez sadece. hiç yaşayamadığı, ama yaşanacağını bildiği o güzel günleri de özler."
sesi, odadaki toz taneciklerinin arasına sızıp orada asılı kaldı. bir an durup yüzüne baktım. dudağının kenarındaki o buruk kavis, umudun boşlukla kesiştiği tam o ince çizgiydi. yaşam doluydu; yaşamak, dokunmak, hissetmek istiyordu ama dünyanın ona sunabileceği şeylerin yetersizliğinden korkar gibi bir hali vardı. "peki ya o günler bu odadaysa?" diye sordum, ilk kez sessizliğimi bölerek.
tina hafifçe gülümsedi. bu kez gözlerinin içi de katıldı o gülümsemeye, kirpiklerinin arasındaki o pus dağıldı. başını eğip bana baktı, saçlarından süzülen bir tutam yüzüne düştü. "belki de," dedi fısıltıyla. "belki de sadece doğru pencereden bakmayı öğrenmemiz gerekiyordur." o an anladım; bu oda bizim dünyamızdı ve ben, tina'nın penceresinden bakmayı öğrendikçe baştan yaratılacaktım. tina’nın bu sözleri odanın ortasındaki havayı bir anlığına ağırlaştırdı, sonra her şey yeniden kendi akışına döndü. elindeki boş kupayı yerdeki ahşap parkenin üzerine, tam benim dizimin yanına bıraktı. porselenin ahşaba değdiği an çıkan hafif tıkırtı, sanki bu küçük evrendeki tek gerçek sesti. sırtımı dayadığım berjerden hafifçe kıpırdandı. saçlarının kokusu, odadaki havayı dağıtan taze bir bahar esintisi gibi yüzüme çarptı. bir şeylerin hep eksik olduğuna inanan ruhu, şimdi bu daracık alanın içine koca bir gelecek sığdırmaya çalışıyordu. "yarın," dedi gözlerini tavandaki çatlağa dikerek. "yarın güneş doğmadan uyanalım. o hep erken uyanırdı, ben fırsatını bulunca uyumaya çalışırdım oysa. pencereyi sonuna kadar açıp odanın içine rüzgarın dolmasını bekleyelim. belki de aradığımız o özlem, uzaktaki bir şehirde değil, tam o rüzgarın getirdiği kokudadır."
gözlerindeki o çocuksu ümit yeniden alevlenmişti. birkaç saniye önce hüznün koyu gölgelerinde kaybolan kadın gitmiş, yerine yaşamın her detayına aşık, hayalperest bir kız çocuğu gelmişti. onu büyüleyici kılan da tam olarak buydu işte; bir duygunun en dip noktasıyla en tepe noktası arasında tek bir nefeste geçiş yapabiliyordu.
"tamam," dedim, bakışlarımı yüzünden ayırmadan. "yarın rüzgarı bekleyeceğiz."
hafifçe başını salladı. berjerin üzerinden kalkarak oturduğum koltuğa geldi, kucağıma oturdu, omzunu başıma dayayarak iyice büzüldü, dizlerini çenesine doğru çekti. günün son ışıkları odadan çekilirken, gölgeler ikimizi de yavaşça yutmaya başladı. tinanın gözlerinden birkaç damla yaş aktı. dünyayla arasındaki o ince sınırı kapatmış ama içindeki ümit dolu şehirleri açık bırakmıştı. ben ise karanlığın çöktüğü o odada, onun nefes alıp verişlerini dinleyerek kaldım. bir sonraki günün neler getireceğini bilmeden, ama ilk defa yarını merak ederek...

seni çok seviyorum tina...