üzüntü

istenilen bir şeyin gerçekleşmemesinden ya da olması istenmeyen olaylardan doğan ruh tedirginliği anlamına gelmektedir. üzüntü en uzun süren duygudur. üzgün hissetmeyi bırakmak 120 saat sürüyor.
233 lise öğrencisi üzerinde yapılan deneye göre;
*tiksinme ve utanç duygularını yenmek 30 dakika
*nefret 60 saat
*neşe 35 saat
*ümitsizlik,hayal kırıklığı 24 saat
*kıskançlık 15 saat
*coşku 6 saat
*stres 3 saat
*korku 42 dk sürmektedir.

*kamu spotu
kendimizi ve başkalarını üzmeyelim.

sagopa kajmer hakkında: "kalbi sömürür." der

tahta kurusu gibi kemirir insanın içini.

üzüm gibi içimizde eze eze nihayetinde şaraplandırıp, gözyaşıyla fermante ettikten sonra ağır ağır yudumladığımız duygusal mey.

hissettiğim duygu.
hicrana benziyor.

üzülüyom bazen.

insanlara olan inancımın her defasında boşa çıkması üzerine insan denen varlığa olan inancımı kaybettim ve çok üzülüyorum hem yaşadığım şeye hem de hissettiklerime. öyle üzülüyorum ki yemek yiyemez oldum sürekli midem bulanıyor ve kusasım var. sürekli uyuyorum ağlıyorum. çok üzgünüm yani inandığın şeyin bir yalandan ibaret olması ve seni yalnız bırakıp aldatması çok zor bir şeymiş. arkamda bırakıp devam etmek istiyorum çünkü baya baya yaşayamıyorum artık

sevinti.

üzülen canlıyı suskunlaştırır.

hep elimde olmayan sebeplerden üzüntülerim.
elimde olsa çabalar üzmem kendimi
mesela yol kenarında ölü kedi yavrusu gördüm bugün
elimde değil ki
bir şey yapamam
sadece üzüldüm
hiç bir insan üzemez beni ölmüş bir kedi kadar
insanın kendisi ölmediği sürece

resmen bıktım dediğim durum

kalpten çok mideme dokunuyor.

bir günü daha bileklerinden kolonya eksik olmayan hassas türk annesi tadında geçirdik... midem bulanıyor a dostlar. üzüntüm mideme basınç yapıyor. tüm duygularımı kusmak istiyorum. ama ortada fiziki hiçbir sebep yok. üstünden 51 hafta geçmiş tamı tamına. o gün odağımı kaybetmemek adına ertelediğim ne kadar duygum varsa şimdi hepsi sıkıştırdığım yerden fırlamaya çalışıyor...
ağlıyorum olmuyor, ağlamıyorum geçmiyor. bu hisle nasıl baş edeceğimi de bilmiyorum. sadece benle sınırlı kalsa belki bırakırım. insan bir yandan kendi üzüntüsüyle baş edip bir yandan gözünün önünde her geçen gün ruhu çekilen dostunun ellerin kayıp gidişini görmeye nasıl tahammül eder bilmiyorum... kendimden çok onun için üzülüyorum. o beni üzmemek için daha çok bastırıyor. ben bastırdığını görüp daha çok üzülüyorum...