y yerine ğ kullanan tip

dillerin yaşayan bir varlık olduğunu kabul etmeyen ya da bu kullanımı huy edinen tiptir. eskinin insanları özellikle bu kullanım biçimine başvurmaktadır. zira eskiden bu ifade daha sık kullanılmakta idi. günümüzdeki kullanım örnekleri ise yok denecek kadar azdır. ayrıca konuşma dilinde de örnekleri görülür. demek-e ifadesini demeğe olarak kullanırlar. halbuki burada yer alan ifade deme(y)e ifadesidir. bu durumda araya kaynaştırma harfi olan "y" girer ve demeye olur. küçüğe ifadesinde yer alan "küçük" ise başlı başına bir kelimedir ve sert ünsüz olan "k" harfinin yumuşaması (ünsüz yumuşaması) ile küçüğe olur. araştırdığım kadarıyla net bir "doğru" yok bu konuda. ancak "ğ" kullanımı fonetik olarak daha kaba duruyor. ayrıca bu durumu pek çok örnekte de görürüz. for example:

yapmağa -> yapma(y)a
başlamağa -> başlama(y)a
gelmeğe -> gelme(y)e
oluşmağa -> oluşma(y)a

bir de; ğ yerine y (beyendim), g yerine q (qüsel), v yerine w (ewet) kullanan insan tipleri vardır ki, bunları herhangi bir ifadeyle anlatamayız. yersiz olur zira.

bazı kitap yazarlarında veya çeviri yapanlarda görüyorum bu yanlışı. deli oluyorum, anksiyete krizi geçirip kitap okuma hevesimi yok ettiğinden kitabı kitaplığa koyuyorum.