yapmak zorunda olduğum şeyleri yapmıyorum diyebilme lüksü

sistem gerektirir backround gerektirir kısacası göt gerektirir.

santralde çalışan ezgi de bi gün böyle aydınlandı. (bum) ben telefona bakmak zorunda mıyım diye zırladı. (zorunda) patronun gelininden devşirme yöneticisi de gündüzleri nazi subayı geceleri kocişimle gerdek qeyfi bi ablaydı. (lanet karı) ben bu çarpışmadan sağ çıkacak bir allahı'ın kulu olduğunu düşünmüyordum. (ilk kurşunu ben yedim) öyle de oldu. (darp raporu aldım) saç baş girdiler. (cat fight) ezgi'nin yedekte tuttuğu polis geldi ofise. (güvenlik hiç güven vermiyordu) patronun oğlu polise vurdu (küçük enişte). polis bana vurdu. (kimse s*klemedi) ben de veli'ye vurdum. (şahsi)

bu da böyle bi anımdır.

bunu başkasına diyebilirim ama kendime diyemem. kendimle ilgili bu cümleyi kurabilirim ama bana bağlı insanlarla ilgili sorumluluklarım için bu cümleyi kuramam. sonuçları sadece beni etkileyecek davranışlarım için bu cümleyi söyleyebilirim, diğer davranışlarım için bu cümleyi söyleyemem.
başlıktaki cümleyi kurabilmek lüks müdür? bilmiyorum, sanmıyorum. daha çok özgürlük kisvesi altındaki şımarıklık ya da bencillik gibi geliyor. birisi bana bunu söylese ona asla güvenmem. gerçekten böyle düşünen insanla oyun bile oynanmaz.

ona lüks değil sorumsuzluk vs denir
zorunda isen yapacaksın
seve seve yaptırı..
pardon abi bi an yükseldim özür

bugün işe gitmedim. gerçi tam bi işim yok, gittiğim yerde herkes babamın eline bakıyor. benim güne başlıyor olmamın tanımı oligarşi zaten.

yine de evden çıkmayı başardım. bu başarma kısmı abartı olabilir. bina kapısının önünde site görevlisi var. elinde süpürge, yüzünde devlet. o bana bakıyor, ben ona bakıyorum. ikimiz de bi şey soracak gibiyiz ama kimse ilk adımı atmıyor. anlamsız bi soğuk savaş. yeter dedim komik değil tam geçecekken “abi aidat” dedi. hadi buyur. ödemiyorum lan.

yürüdüğüm yolda bi durak var. herkes gibi bekledim. insanlar bi yerlere yetişiyor gibi gidiyor, ben de yetişemedim gibi duruyorum. otobüs geldi, binmedim. zorunda değildim zaten tamamen opsiyonel.

ezgi'yi aradım. işe gelmiyorum dedim. ezgi'nin şeyinde mi? değil. gerçi biraz şaşırdı çünkü hiç işe gelmemezlik ettiğimi bildirdiğim olmadı. veli aradı, açmadım. oh be rahatladım.

ben ölmem, eve dönerim. işten de kovulmam. dünya dönmeye devam eder. sermaye ve adam smith'in öz evladı olunca devrimcilik bu kadar oynanıyor.

bu lüks değil ki. sorumsuzluk ve işbilmezlik.
(bkz: işsiz güçlü)

yanında bir de
yapmak istediğim şeyleri yapıyorum
deme lüksü de varsa
oh mis

zorunda değilsindir. zorunda olsan "yapmıyorum" diyebilme lüksün olmaz.

babam sağ olsun rahatlığı.