yarın iş olması

zabanan iş var evet bu acı gerçekle hep birlikte yüzleşelim istedim…

bu arada gidecek bir işimiz olduğu için şükretmemiz gerektiği çok ayrı bir konu, lütfen duyar kasmayalım. sadece hayata (içimizden) küfredip zıbarıp yatalım. iygeceler.

haftasonunu uzatmak diye bir şey neden yok yaaa. haftanın her günü işe git haftasonu göz açıp kapayıncaya kadar bitsin. ağlıycam

beni bir miktar geriyor mu desem, bilmiyorum. nisan ayları zaten ekstra yorucu. kurum müdürüm ise o kadar ilginç biri ki geçen gün mesaiden çıkmışız artık… beni aradı, tam üç saat konuşmuşuz. kapatamıyorum da. telefonda tuttu resmen. zaten cuma günüydü. yorgundum. eve gelmişim, güzel birkaç şarkı açtım. bir şeyler okuyordum. içine etti mi desem şimdi, bilemedim. neyse güzelce içmiş bir de sarhoş hanımefendi. bir şeyler geveliyor, anlatıyor. “ya sana gelicem, o derece. evimiz de yakın noir” demez mi, gerildim. ben insanlarla kolay kolay yakın olmayı sevmem zaten. hele iş yerindense… kendisine diyemedim ki: “iş yerinde olanı işte bırakın. kafanıza takmayın lütfen” diye. benim bu psikolog olma vazifem, insanların bana güvenleri falan bazen yoruyor zihnimi.

iyi ki var. kimseye eyvallahım yok…

oturma odasından çalışma odasına geçmeme neden olacak durum.
şirket yeni inşa ettiği binaya taşınana kadar herkes home office yapmakta. 1 haftadır içim kıyıldı. fiziksel olarak ev ve iş ayrılmayınca 1 hafta sonra gerçekten çok yorucu oluyor.