yaş ilerledikçe daha iyi idrak edilen konular

hayatın hep bir arayış olduğunu. sonsuz mutluluk olmadığını. bazı şeylerin çabalasan da
olmayacağını.
en çokta aynı yaşın geri gelmediğini

insan öyle her şeyi kaldıramıyo...

her an her şeyin olabileceğini anladım. imkansız bir şey yok "ol" der ve olur.

gerçek bir dostluğun ne kadar kıymetli bir güç olduğunu anladım.
aynı şeyi bana yapmayacak insanlar için kendimden ne kadar ödün verdiğimi.

bulunduğun ortamda dedikodu varsa oradan kaç. kaçamıyorsan duyma, duymak zorundaysan asla yorum yapma. bu dedikodu hadisesi ister istemez seni birilerine, bir şeylere karşı doldurur farkında bile olmazsın. doğruluğu son derece şüpheli duyumlarla bilenmiş olursun.

hadi iyi geceler, öpüyorum.

anlamsız şeylere sarmak bazen keyifli olabiliyormuş. ota boka söylenen amcalara, teyzelere hak vermek üzereyim. bir sonraki seviyede, camda oturup mahallenin nabzını tutmayı hedefliyorum.

kendimi daha çok sevmem gerektiği.

felsefe yapacağım:
hiç bir şey çünkü hayat hep anlamadıklarınla gelecek.

idea'ların yanında, bildiğim tek şey hiç bir şey bilmediğim.

herkesin gönlünü hoş tutman gerekmiyormuş, herkese iyilik yapılmıyormuş, bazıları bunu kaldıramıyormuş, önce kendini sevmen gerekiyormuş gun sonunda hep kendinle kalıyormuşsun, herkesin derdine koşmak anlamsızmış, senin baskasina üzüldüğün kadar kimse senin derdine üzülmüyomuş..

hayatı ve insanları...

daha çok ilerlemesi gerektiğini

hiçbir şeyi tutamayız kendimizi dahi her şey pamuk ipliğine bile o kadar bağlı değil ki bir anda varmış bir anda yokmuş yaşamımız gibi.

yaş ilerledikçe bazı şeyleri bambaşka bir yerden kavrıyorsun. en çok da zamanın değerini…
eskiden günler bitmez sanırdık, şimdi bir bakıyoruz akşam olmuş. o yüzden, “yarın yaparım” cümlesinin aslında ne kadar kibirli ve cahilce bir söz olduğunu fark ediyorsun; çünkü yarın kimseye söz verilmiş değil…
sessizlik…
gençken sessizlik sıkardı beni,hatta huzursuz ederdi. şimdi anlıyorum ki, sessizlik bir boşluk değil, aksine lütufmuş, içinde kendimi duyabildiğim tek yer. gürültü değil, sükûnet öğretiyormuş aslında bana hayatı…
sonra sıra sevmeye geliyor, sevmenin biçimi değişiyor.
eskiden sevgi demek coşku, heyecan, sahiplenmekti. şimdi biliyorum ki gerçek sevgi; acele etmeyen, sabreden, olduğu gibi kabul eden bir şeymiş. kırmadan, zorlamadan da sevilebiliyor, sevebiliyormuşum… bunu anlamak gerçek bir kazanılmışlık benim için.
ve en çok da kaybın derin acısı ve öğreticiliği… donk diye duvara bodoslama çarpan seni… birini, bir zamanı ya da bir hayali kaybedince anlıyorsun; hiçbir şey bize “ait” değilmiş. her şey sadece bir süreliğine emanetmiş hissini en çarpıcı şekilde öğreniyorsun.
o zaman şükretmeyi öğreniyor insan; elindekine,geçmişine, hatta kayıplarına bile. süresi belli olmayan sınırlı bir yaşam burası, hoyratça harcanmayacak kadar değerli…

hareket, her daim hareket. zaman ilerliyor.

hayat bir nefes zaman aralığı olduğu…olması içlerinden biri olanlar.

başkalarını mutlu etmek için kendi mutluluğumuzdan çalıyoruz.

herkesten her şey beklenebilir-miş daha doğrusu herkes her şeyi yapabilir-miş

yalnızsın, hani şehirler arası otoyollarda anlamsızca bir köpek belirir yolda, işte o kadar yalnızsın.

insanlara zaman zaman güvenmek gerekiyormuş. insanlardan bir şeyleri talep edebilmek gerekiyormuş. kadın başına seyit onbaşı olunmuyormuş.