yaşamayı çok seviyorum diyen birine öleceksin bir gün demek

bazen tek bir cümleyle uyarı vermek gerekir, sarsmak için, hatırlatmak için.
bodoslama bir giriş, evet. ama hayat da çoğu zaman böyledir zaten.

şöyle diyen birini düşünelim,
“yaşamayı dibine kadar hissediyorum! her andan keyif alıyorum, hayat muhteşem! seviyorum, seviliyorum, ödüllendiriyorum kendimi, kucaklıyorum evreni... vuhhuuu! selam bulut! selam güneş! bir kere geldim, dolu dolu yaşamalıyım!”

bu coşkulu ifadeler, kulağa bir "yaşama sanatı" gibi geliyor.
ama işte tam burada durmak ve sormak gerekir,
tüm bunlar ne kadar gerçek, ne kadar sürdürülebilir?

çünkü ben, tüm bu tutkulu haykırışların ardında bazen sadece yangından mal kaçıran bir acele görüyorum.
sanki bir şeyleri çok çabuk yaşayıp tüketme telaşı…
sanki bir daha hiç uyanamayacakmış gibi, hırslı bir sabah neşesi…

ama insan neye gerçekten sahip olabilir ki?
topladıklarımızın, yaşadıklarımızın hangisini yarına taşıyabiliyoruz?
dün zaten dünde kaldı. bugün, başka bir yükle geldi.

“anı yaşa” mottosu kulağa hoş geliyor. ama köpük gibi; tutunamıyor gerçeğe.

eğer ölüm gerçeğiyle barışabilmişsen, bu kadar büyük bir hayat sevdasına da gerek duymuyorsun.
çünkü biliyorsun ki her şey gelip geçici.
ve bu geçicilik, tutkularımızın coşkusunu törpülemiyor ama ölçülü hale getiriyor.

zira hayata aşırı bir bağlılık, çoğu zaman dengelenmemiş bir korkudan doğar.
kaybetmekten korkan bir tutkunun şiddeti fazla olur.

o çok sevilen hayat bir sabah gözünü açtığında seni teselli edemez olur.

insan geçmişte ne kadar yaşamayı sevmiş olursa olsun, mücadeleyi her zaman bugün verir.
dünkü sevinçler bugünün yükünü hafifletmez.
ve işte o zaman fark ederiz,
uğruna yaşadığımız değerlerin, aslında ne kadar hafif ya da ne kadar ağır olduğunu...

belki bir gün kişi şöyle der kendi kendine,
“dün yaşamayı ne çok seviyordum. ama bugün o sevgi bana hiçbir şey ifade etmiyor.”
ve bu geç gelen bir uyanıştır.

ölçü, insana güç verir.
hayatla kurduğun ilişkiye bir terbiye kazandırır.

yaşamayı severken, ölmeyi unutmamak gerek.
gerçeklerle yüzleşmeyi ertelememek gerek.
işte o zaman, yaşam sevgisi bir kaçış değil, bir bilinç olur.
ve insan, hem sevinci hem de vedayı aynı zarafette taşıyabilir.

başlık cok komik ölmeden önce yapılacaklar listesi oluşturursam bunu da yazacağım bir maddeye

alternatif

karşıdaki insan bilinci yerinde birisiyse zaten öleceğinin farkındadır.
ölümü tekrardan hatırlatmama ve küçük zevklerinin içine etmeme gerek yoktur diye düşünüyorum.

ilk defa yaşamayı seven insan görmüşüm, onunla mı uğraşacağım.

şu yaşamı sevenin akli melekeleri yerinde değildir zannımca. allah daha çok versin der sessizce uzaklaşırım.

#3674689
burada yazılanlarla yaşamayı sevmek arasında büyük bir fark olduğunu düşünüyorum.

yaşamayı seven bir insanım ama asla “hayat ne güzel’ kuşlar, çiçekler, böcekler…” falan diyerek anı yaşama durumunda değilim. çok acı çektiğim günler de oldu, çok mutlu olduğum zamanlar da. hepsini kabul ettim, hepsi için çabaladım ve çabalamaya da devam ediyorum. yaşamayı seviyorum çünkü. bir gün öleceğimi biliyorum ama ölene kadar yaşanacak ne varsa yaşamalıyım demiyorum. o güne kadar hayat ne getirirse, ben ne başarırsam (ya da ne başaramazsam) kabulüm. mutlaka benim için bir çok şey yarım kalacak öldüğümde ama önemli olan bu değil, bir şeyleri yetiştirme çabasında değilim, sadece yaşamayı seviyorum.

-bu hayata bir kere geliyoruz.
+bir kere de gideceksin.

her gerçek her yerde söylenmez bırakın yaşasınlar bırakın sevsinler bırakın ölsünler ay.

katildir ayrıca bunu diyen. heves katili.

önemli olan ölecek olması değil ki

mutlu olup mu ölecek, ölürken mutluluğu tadacak mı?

normal biriyse tetiklenmemesi gerekir. yaşamaktan mutlu ise biteceğini de biliyordur herhalde, tadını çıkarıyordur nispeten kısa vaktinin. bazısı da var ölüm dedirtmiyor bile ağzından yel alsın sus sakın söyleme diyor. katlanamıyorum böyle tiplere. hergün birgün öleceğimi düşünüyorum ben, standart ayarım böyle. 2 senedir gittikçe yaşlanıyorsun güncellemesi de geldi. her gün bunları en az bir defa düşünürüm. rutinimin parçası. hiçbir izm * ve din şeysine de inanmıyorum. haliyle ölüm benim için belirsiz biraz korkunç, biraz öfke, biraz merak, biraz huzur böyle bir şeyleri çağrıştırıyor.

yaşamayı seven insan, ölüme de razı olur. ölüm de yaşamanın bir kuralı ve de çekici tarafıdır.

(bkz: haset)

sen de yaşamayı sevmenin bir yolunu bul qnk, ne edersen kendine edersin.

götlüktür.
yapmayın.