yazarların genellikle kendilerini çok akıllı zannetmeleri

en komiği de yazarların 'ben bu feleğin çemberinden geçmiş insanım' tavrıdır.

kendi akıllarını aşırı beğendiklerini saklayamıyorlar tabii ki.
hülya avşar'ın kendini dünyanın en akıllı kadını zannetmesinde hiçbir farkı yok bu durumun.

bu kibir, bu ego ancak böylesi bir cehaletle mümkündür zaten...

allahtan bizim böyle salaklıklarımız yok efendim.

zannetmiyorum eminim. zannetmek gerçeği yansıtmaz ama emin olmak başka bir şeydir. aynı zamanda bayağı da malım mesela dhfhfg insan kendini bilmeli.

kimse yoğurdum ekşi demiyor be kardeşim. haklısın.

genellikle ifadesi abartılı olmuş
her zaman hissediyorum

dünyayı kıyametten kurtaracak akla sahibim! akıl zenginiyim.

ev fiyatları gibi ilerler. adamın biri evini 10 milyona satmak ister hemen karşı dairedeki benim evim 3 saniye daha uzun güneşi alıyor daha iyi diye 11'e ilan verir. yazarların kendilerini akıllı yakışıklı zart zurt zannetmelerinin sebebi de budur. egosu şişik bir zavallı hava basar sonra onu görür başka yazar da kendi kendine; şevketciğim senin daha fazla kazanman lazım sende beş as var der ve olaylar gelişir. yazarlıkla değil insan olmanın dibiyle alakası vardır.

darb-ı mesel: akılları pazara çıkarmışlar herkes yine kendi aklını almış

zeki değilim bundan eminim ama akıllıyım gibi geliyor.
aklı selim birine benziyorum. *

en büyük hata zannetmektir .

öyleyim zaten yoksa neden burda olayım