yazarların içindeki boşluk duygusunu doldurmak için yaptıkları

kadınları bilmiyorum pek, ama erkekler için, içindeki boşluğu doldurma noktasında, çok sağlam ve çok disiplinli adımlar atması gerektiği muhakkak. bir erkek için para (gelir-gider) yönetimi, enerji yönetimi, zaman yönetimi, stres yönetimi ve belki de, tüm bunları da hem içine alan ve de tüm bunlarla ilişkili ve bağlantılı olan "kuvve-i şeheviye" yönetimi. bir erkeğin en başta yönetmesi gereken konuların başında geliyor. ve de bir erkeğin olgunlaşma ve kendini gerçekleştirme serüvenine giden yolun güzergahı bu kuvveti başarılı bir şekilde yönetmesinden geçiyor.

çünkü başta saydığım her şeyi berbat edebiliyor bu kuvvet, iyi yönetilmediği zaman. ne enerjiniz kalır, ne zamanınız kalır, ne huzurunuz kalır, ne refahınız kalır, ne ruh sağlığınız kalır ne de odağınız kalır.

bir erkek için başta kazanması gereken şey "kendine saygı"

bunu kazan, başka hiçbir şeye gerek yok zaten. kendine saygısı olanın bütün evrene saygısı olur. işine bakar, olumlu olur, yapıcı tutum geliştirir, içinde sevgi besler, sabırlı olur, güçlü olur, çözüm odaklı olur, sever, sayar, dinler, anlar, sağlıklı ve doyurucu sosyal ilişkiler kurar, kendine yeter, tatmin olur, mutlu olur, moral bozukluğu, dalgalı ruh hâli yaşamaz. elbette ki üzülür de "ben usanmam gözümün nûru cefâdan amma
ne kadar olsa cefâdan usanır cândır bu" der.

e kardeşim, kalp, mahzun olduğunda da (ki olmalı; eğer kalp yerine bir taş taşımıyorsanız) gidebileceği yerler var; oraları bulmalı.

göz gördüğü şeylerle hem aklı hem kalbi bulandırıyor maalesef. oysa ki saf, masum, temiz, deli dolu düşüncelerimiz de var bizim; kendimizi gerçekleştirme potansiyeline hizmet edecek düşüncelerimiz. düşüncelerimiz, "idea"larımız onlar kaybolup gidiyor serpilemeden. hayat kısa, istediğimiz şeylere, istediğimiz şeyleri yaparak ulaşamayacağız.

kafa dengi insanlar sart

ne yaptığının bir önemi yok, gece yastığa başını koyunca o boşluk yüzüne tokat gibi çarpıyor.

kağıda dök ne hissediyorsan cidden insan rahatlıyor

amanlı bir boşluk bulmak..

yağ bağlamak. tüm boşluklar doluyor. ytd. *

bol karbonhidrat . boş mideyi ancak o doldurur. ay yoksa ben başlığı anlamadım mı ya da istediğim gibi mi anladım.

son bir kaç aydan beri yazıyorum ve gerçekten çok faydası var içimdeki boşluğu doldurmaya. her gün yeni yeni kelimeler türüyor içimde.

içimde son iki yıldır gerçekten aman vermeyen büyük bir boşluk var. tüm yaşama isteğimi öldüren. bunun için çok şey denedim. kimsenin denemek istemeyeceği şeyler de vardı, kimisinin deneyip başarılı olduğu şeyler de, kendisini kandırdığı şeyler de. ancak en büyük faydayı iki şeyde buldum. birincisi çalışmak, meşguliyet. ne kadar meşgul olursan o kadar uzaklaşıyorum o boşluktan. sonra boş kaldığında yanına sinsice sokulan o boşluk duygusu yorgunluğun kadar zarar veremiyor sana. bir diğeri de hep kendimden daha zor ve aciz durumda olan insanlara odaklanıp şükretmek ve yardımcı olmaya çalışmak. zaman zaman başkalarına yardım ederek doldurmaya gayret ediyorum. zaman zaman iç dünyama kapanıp kendi başıma mutlu olduğum anları yaşamaya çalışıyorum. bununla ilgili ne kadar çok insanla konuştuysam ne kadar çok okuma ve dinleme yaptıysam hep aynı şeyleri soylediler. kendine güven ve kendini sev. başka türlü dolduramazsın.

kendimi komik duruma düşürecek şeyler. çünkü kendime gülmediğim, güldürmediğim vakitlerde o esasında içi dopdolu olan boşluk, düşüncelerimin en orta yerine seriliveriyor ve ben acınası bir durmda olduğumu defalarca kez hissetmeye ve düşünmeye başlıyorum.
#1643698 ki katılıyorum, yalnız geceleyin değil kafamın içiyle bir başıma kaldığım her an çarpabiliyor o tokat.

bu boşluk hiç bir zaman dolmayacaktır.

çünkü; ruhumuz bu evrene ait değil.
bilinç yaratılmadan önce, kalubela da cenneti görmüştür insan. cenneti görene, dünyada kifayet söz konusu değildir. anlam veremediğimiz boşluğun karşılığı, adem (as) in sürgün edildiği dünyada, cennet ile karşılaşma olasılığımızın olduğunu düşünmekten kaynaklıdır.

ne yapsam ne etsem ne düşünsem o boşluk dolmuyor. bazen deniyorum tabii ki. düşünmemeye çalışıyorum. müzik dinliyorum. temizlik, alışveriş yapıyorum ama hep orada olduğunu biliyorum. nedendir bilmem.

hayatım boyunca içimde büyüdükçe ağırlaşan bir balonla yaşadım ve yaşamaya devam ediyorum. içi dolmuyor. zamanla büyüyor ta boğazıma kadar geliyor. yutkunamıyorum. ağır bir boşluk. önceden kendimi çok güzel teselli ediyor o balonun havasını alıyordum ama artık kendimi teselli edemediğim anlar olabiliyor. bu yüzden o boşluğu konuşarak dışarıya aktarmaya çalışıyorum. kabul ediyorum; şu anda üzgünüm, bu çok normal herkesin başına gelebilir, bunu yaşayan yalnızca sen değilsin, kendine zaman ver diyorum. kitap okuyorum, bol bol yürüyorum, arkadaşlarımla vakit geçiriyorum, ağlıyorum. en azından bir süre idare ediyorum.

okumak

bir şeyin değeri onun yokluğu ile ilgili. hayatın değeri de ölümle yüzleşmek, her an ölebileceğini düşünerek yaşayarak anlaşılıyor.

% 100 ölüm tehlikesi atlatmış bir insan hayatı sorguluyor ve ölmüş olsa ne olacağını / bir şey olmayacağını fark ediyor.

milyarlarca insan doğmuş ölmüş ve bir şey olmamış. bu bizim içinde böyle olacak. bu nedenle sevdiğin bir şeyler yapmak gerek.

ben mesela sevmediğim ama gül gibi işi bıraktım. itirazlara rağmen kedi sahiplendim. scooter aldım. ok atıyorum, ateş ediyorum, kesici delici alet koleksiyonu yapıyorum.

arkadaşlarım ve ailem benim psikopat olduğumu düşünüyor ama bu kimin umrunda. hepimiz ölümle tek başımıza yüzleşeceğiz.

sonuç olarak boşluk dediğin, yaptığın değil yapmak istiyorum ama diye başladığın şeylerle ortaya çıkan bir his.

bana kalırsa bu boşluk varoluşsal. insan kendini tam anlamıyla gerçekleştirene kadar geçmeyecek ve geçtiğinde de geri gelmeyeceği garanti olmayacaktır.

yine bana bırakırsanız, kendi dertlerimiz dışında dertlerle uğraşmayı gösteririm çözüm olarak. evrimi daha ileri taşımak için.

bırak boş kalsın dedim, onunla yaşamayı öğrendim!.

okumak, sonra biraz daha okumak ve en son olarak da okumak.

başka dünyalara, başka kültürlere, başka zamanlara gidersin okuyunca. farklı insanların farklı hayatlarını koltuğundan kalkmadan deneyimlersin. hayata seni hazırlar okumak. her zaman yanındadır, her zaman hazırdır sana yardım etmeye kitaplar.

sonuçta insanlar da öyküleri çocukları hayata hazırlamak için aktarmaz mı?

ne bileyim, sokakta bir kedi köpek görünce yanına gitmektir belki. sigara isteyen ve karton toplayan arkadaşa tek sigara değil de, tek sigara alıp pakedi vermektir. şiir okumaktır. şiir beni daha insan yaptı son yıllarımda. mesela bir şarkıyı kim yazmış kim bestelemiş öğrenemezsem ölürüm. bunu bildiğim zaman içimdeki boşluk doluyordur belki de.

belki de hiç dolmuyordur, içimdeki boşluğu içkilerle doldurmaya çalışıyorumdur.

mesela size içimi dolduran bir şey göstereyim.



burası meryem'in arsası. yıllardır buraya bakan, buranın fotoğrafını çeken, burada durup bekleyen insan görmedim. bu yerde, buraya bakınca, çok eskilere gider insan. burası en hoş rüzgarların estiği yerdir, burada insanın ruhu bedenden çıkar ve ağaçlıklara doğru yürür ve her adımda meryem senle adım atıyordur artık.

manevi şeyler içimi doldurur. gelirseniz, hemen çeşmelerin olduğu yerde, köşede. buraya bir bakın, önümde durun derim.

uyuyorum ben. yerli yersiz. zamanlı zamansız. nasıl olursa.