yazarların kendilerini en havalı hissettikleri an

üniversite 1 de tiyatro koluna katılmıştım baya gece gündüz provalar yaptık sonunda büyük gün geldi çattı! heyecandan mideme ağrılar girmiş kaçıp gitsem mi acaba şimdi gibi düşünceler sarmış etrafımı. neyse kaçıp gitmedim oyun başladı, ufak tefek hatalarla bir şekilde ilerledi hatta en sonlarda bir arkadaş repliğini söylemediği için ortalık karışır gibi olmuştu ama sonradan toparladık. selam zamanı geldiğinde hani çıkıyorsunuz sahneye herkes sizi alkışlıyor ya…tarif edilemez bir duygu. çok sosyal bir insan olmamama rağmen sahneye çıktığım zaman kendimi bambaşka biri gibi hissediyorum. oyun sonrasında arkadaşlarım tebrik etmişti, tanımadığım insanlar bile gelip çok güzel oynadığımı söylemişti. kendimle en çok gurur duyduğum andı.

insanları umursamamaya başladım bu bana havalı bir güç veriyor
fakat biliyorum bi olay olsa ki insanlarla iç içe olduğum her an bu mümkün, işte o zaman çok büyük patlayacağım gibi geliyor.

güneş gözlüklerimi takınca kendimi bi halt sanıyorum. g**üm basim ayri oynuyor. sonra uğraş dur kızlarla.

sahilde ,deniz kenarinda aşırı havalı hissediyorum.
yağ oranım az,kaslı olduğum için sanırım.

sırt çantası taktığımda aşırı havalı hissediyorum.

"abi kaç senedir youtube'dasın?"

kendim otomatik vites kullanırken manuel kullanıp bir eli vitesteyken diğer eliyle direksiyonu tam tur çevirebilenlere
imrenirdim. şimdi ben de yapabiliyorum, kimse görmüyor ama olsun çok havalı :)

halı sahada maç önü seremonisinde şampiyonlar ligi müziği başladığı o an.

anlayamazsınız...

çünkü yok öyle bir şey.

benim için otobüs kartı olmayan bir gencin yerine kartı basıp para almadığım zaman anca.

yapamam diye düşündüğüm bir şeyi başardığım andır..

avmde yürürken yemek tepsisiyle dolaşan iki kız vardı. yanlışlıkla çarpmıştım. içeceği düşmüştü birisinin. yere çarpmadan tek elimle tutmuştum benim elimde de yemek olduğu halde. dökülmemişti bile. kızlar şaşırmıştı ve ben de çok havalı hissetmiştim.

kaskı çıkarıp saçlarımı rüzgara karşı* savurduğum an

kombinimin iyi olduğu ve herkesin kafasının bana döndüğü an. hissediyorsunuz, odak olmak eğlenceli bir his. arkasından üretilecek dedikodular da, kimin gerçekten üstünün çizilmesi gerektiği konusunda yar ve yardımcı oluyor.

kırmızı ışık yanarken milim milim ileri gidip şerit kapmaya çalışan şoförler oluyor ya.. ben gaza bastığımda hepsi dikiz aynasında kayboluyor.

bir de selektör yaktığımda 400 metre ilerideki araçlar sağ şeride geçiyor. o zaman..

trafik dışında havalı olmaktan hoşlanmıyorum çünkü böyle bir şeye inanmıyorum.

o kadar kötü bir hayat yaşıyorum ki, neleri idare ettiğimi bir ben bilirim, bir allah..

hayat, aslanı kediye boğdurur. kendini en güçlü gördüğün günde kimlerin ne hareketlerine sabır göstermek zorunda kaldığına kendin bile şaşırırsın..

yüksekçe bir dağa çıkıp, mutlak sessizliğin ortasında manzaraya karşı içime derin bir nefes çektiğimde, kendimi epey havalı hissederim.

aklımda bir sürü sorun olduğu halde, yorgun ve uykusuzsam, karnım da açsa hala ayaktayım duygusu.

her zaman.

(bkz: aslan burcu olmanın faydaları)

kuaförde fön çektirip kapıdan çıkılan o dakikalar ayrı bir şımarıklık geliyor insana.

joaquín rodrigo' dan concierto de aranjuez dinlerken..

şahin tutmuştum.
bu an.