yazarların telefon kaybetme anıları

ücretli öğretmenlik yaptığım sıralarda, köy dolmuşundan inerken müziğe dalıp telefonu düşürdüğümü fark etmemiştim. müzik kesilince fark ettim. sonra işte önce oradaki bakkala tembihledim. ardından telefonumu aradım birkaç farklı kişiden. şöfor abi bir sonraki geçeceği saati söyledi ve aldım telefonumu.
erkek arkadaşımın meraktan kafayı yiyecek hâle gelmesine yetecek kadar süre geçti. tahminen 3-4 saat.

üniversitenin ilk yılı. ankara'dayım. apartman barlarından birindeyim. bar dediysem de adı bar sadece, kafe gibi bir yer. daha bilmiyorum oraları, yabancısıyım. arkadaşla vedalaşıp otobüs durağına doğru gidiyorum. kafam iyi de değil. sonra birden çantamı, cebimi yokluyorum. nereye baksam yok. unuttum mu düşürdüm mü bilmiyorum ama tutunabileceğim en iyi ihtimal mekanda unutmuş olmam. tedirginim çünkü o mekana dönüş yolunu bulabileceğimden bile emin değilim. gözlerim dolu dolu nerelerden yürüyüp geldiğimi hatırlamaya çalışıyorum. sonra hakikaten kimseye sormadan buluyorum o mekanı. titrek sesimle soruyorum. işletmeci babacan bir şekilde gülümsüyor, kasaya kaldırmış telefonumu, dünyalar benim oluyor. sonra bu kez telefonumun yanımda olduğuna emin olarak o durağa tekrar gidiyorum. ellerimin titremesi bir süre devam ediyor tabi. büyüyorum.