pisipisi yazar profili

gündem belirleme tabirini hiç duydunuz mu? mesela bazı haberler bir anda patlak verir, herkes asıl meseleyi bırakıp bunlar hakkında konuşmaya başlar. işte bu gündem belirleme kuramıdır. siz düşünürsünüz, medya ne hakkında düşüneceğinizi çoktan belirlemiştir.

sosyal medyada gezinirken hiç, ulan ben bu konuda tek miyim? deyip fikrinizi kendinize sağladığınız oldu mu. insanların baskın fikirler karşısında azınlık konumuna düşünce susma gibi bir özelliği var. buna iletişimciler suskunluk sarmalı diyor. medyanın gösterdiği belki de çoğunluğun fikri değildir.

daha geniş zamanda daha uzun yazacağımdır ve sıkılmışımdır.

bence dördüncü duvarı yıkmaya yaklaşan iyi örneklerden biri. kaplumbağa abiden öğrenip izlemiştim, bu yıl tekrar izledim hatta.

insanın bazı kötücül duygularında öyle bir geziniyor ki, insan olmayı hatırlatıyor. filmin sonunda sirk ucubesi olarak kendimizle yüzleşiyoruz belki de. onun uğraşları, değişimi, sofistike zevkleri ve kumdan kalesi bana öyle dokundu ki.

dokunaklı ve ön derece etkileyici olmasının yanısıra amerikan roman tarzının tipik bir örneğine benziyor.

ışıkta bekliyorum. yanıma bir adam geldi. başka bir adamı göstererek dedi ki "adam delirmiş, bana hayırlı cumalar diyor ama bugün cumartesi. manyak mıdır nedir?" o gün perşembeydi. kendimden şüphe ettim, açtım telefonu takvime baktım.

başlangıçta sadece eczanede satılıyordu. ne tuhaf.

ücretsiz değil yahu. karşılığında eğitiyorsunuz işte. belki kimseye atmayacağınız bir fotoğrafı bir akıma dahil olmak için yapay zeka ile paylaşıyorsunuz. belki kimseyle paylaşamadığınız bir düşünceyi, derdi, planı satır satır anlatıyorsunuz. en iyi fikirlerinizi onun onayıyla projelendiriyorsunuz. belki birlikte istifa mektubu yazıyor belki de flört mesajı düzenliyorsunuz.

haliyle, veriler paradan daha değerli. kim bilir kendi rızamızla paylaştığımız o verilerle hangi yeni ürün üretiliyor. büyük mesele mı? yoo. üstüne bir de seviniyoruz iyi ilişki kurmayı becerdiysek. gece oldu hadi yat dedi diye heyecanlanıyoruz. neyse, bedavayken tadını çıkaralım değil mi?

sızan gpt kullanıcı sohbetlerini de unutmamışızdır. ya da unutmuşuzdur.

yıllar sonra, ben bu sınava bir daha gireyim diyerek kaydoldum. bir iki tane yalandan kitap aldım. henüz hiç açmadım. heyecanlıyım ama. okumak istediğim bir bölüm var çünkü. işle güçle nasıl olur, hatta kazanabilir miyim bilmiyorum bile. istediğim sıralama gelmez bile belki de. yine de bir tutam heyecan işte.

çalışmadan hakkımı almak istiyorum, çok tatlı olur.

mesela ben market zinciri olarak kendi markamla ton balığı satmak istiyorum. bunun için neler lazım? üretim tesisi, lojistik, sertifikasyon, gıdaya uygun ambalaj, know how, onlarca kişi istihdamı, üretici olmanın sorumlulukları...

bunun yerine gidiyorum halihazırda ton balığı üreticisi olan bir marka ile anlaşıyorum. fiyat, kalite, istediğim ürün standardını söylüyorum. kendi tesisinden benim markama özel ürün çıkarıyor.

ürünlerin güvenilir bir tesiste üretiliyor olması önemli ve değerli. fakat sırf aynı tesiste üretiliyor diye iki farklı markanın ürünü aynı ürün olmuyor. sosyal medyada çok görüyorum bunu. ooo bu marketteki ürünün üreticisi çok iyi. tamam da kendi ürünlerindeki standartla private label standardı aynı olmuyor. bitti.

hayatımda sadece bir kez beyaz ışığı gördüm galiba dedim. sedyede çırpınamıyordum bile, titrediğimi hatırlıyorum. öyle üşüyordum ki. varla yok arası bir sesle üşüyorum demeye çalışıyordum. sanki sedye kocamandı, ben ortasındaki bir bebektim. çok küçüktüm sanki. ellerim buz kesmişti, beynim bulanıktı. zor konuşuyor, bedenimi çok az hissediyordum. gerçekten beyaz bir ışık huzmesi gördüm. biri anlatsa inanmam. o karanlığın ışıkla dolma halini, o tuhaf tok aydınlığı çok iyi hatırlıyorum. bir şeyler gidiyor ve çok zor geliyordu.

sanki koşturan insanların arasından kendimi, bedenimin çaresizliğini izliyordum. insanların sesleri beynimde yankılanıyordu. her şeyi duyuyor ama algılamakta zorlanıyordum sanki. gözlerim kapanmış yarı baygın bir vaziyette olan biten neyse sonlanmasını umut ediyordum.

ölüm nasıl bir şey bilmiyorum. anestezi aldığımda böyle hissetmemiştim mesela. sadece artık ölümle, hayattan kopmakla ilgili falan düşünmüyorum. hayat güzel. rahat bir nefes alabilmek gibisi yok. yaz gününde terlemek, soğuk bir içecekle serinlemek gibisi yok. ölüm öyle romantik bir şey değil.

ikisinin de ticari potansiyeli çok yüksek. eğer işletmeler hala ben tiktoka girmem diyorsa bakış açısını değiştirmeli. yurt dışı pazarını hedefleyenlerden bahsetmiyorum bile. ah bir de şurada pinterest olsaydı. hepsi ayrı ayrı çok değerli platformlar.

bankaların bile tiktok hesabının olduğu bir devirde yaşıyoruz. ınstagram zaten mecburiyet. farklı kitlelere ulaşmak ve hitap etmek için ikisi de gerekli.

antik kentlerde vız vız bir türlü susmayan alet. sizin muhteşem sinematik klip çekiminizin figüranı olmaya gelmedik. kocaman tabela asmışlar drone uçurmak yasak diye, drone tabelanın üstünde uçuyor.

azıcık nefes alalım diye deniz kenarında banka oturuyoruz tepemizde vız vız başlıyor yine. o da ne? orda da başka bir klip çekimi var.

yerli yersiz kamusal alanda tepemde sürekli bir şeylerin uçtuğunu görmek bıktırdı.

okuyoruz ve yargılıyoruz versiyonunu merakla beklediğim başlık.

hiç kazanamadım. izlediğim filmlerin çoğunu hatırlamam bile. bazılarını izlemeye başlıyorum, bitirmeye yakınken "aa, ben bunu izlemişim" diyorum. bir şey izlemek çok zor benim için. bir dönem belli bir konu etrafında pek çok film ve belgesel izledim, tematik seyir güzeldi fakat bunun ötesine geçmek hala çok zor. izleme modumda değilsem değil sürdürmek izlemeye başlayamıyorum bile.

üniversitenin ilk yılı. ankara'dayım. apartman barlarından birindeyim. bar dediysem de adı bar sadece, kafe gibi bir yer. daha bilmiyorum oraları, yabancısıyım. arkadaşla vedalaşıp otobüs durağına doğru gidiyorum. kafam iyi de değil. sonra birden çantamı, cebimi yokluyorum. nereye baksam yok. unuttum mu düşürdüm mü bilmiyorum ama tutunabileceğim en iyi ihtimal mekanda unutmuş olmam. tedirginim çünkü o mekana dönüş yolunu bulabileceğimden bile emin değilim. gözlerim dolu dolu nerelerden yürüyüp geldiğimi hatırlamaya çalışıyorum. sonra hakikaten kimseye sormadan buluyorum o mekanı. titrek sesimle soruyorum. işletmeci babacan bir şekilde gülümsüyor, kasaya kaldırmış telefonumu, dünyalar benim oluyor. sonra bu kez telefonumun yanımda olduğuna emin olarak o durağa tekrar gidiyorum. ellerimin titremesi bir süre devam ediyor tabi. büyüyorum.

bu doğru. irlanda'da gerçekleşen patateste ortaya çıkan bir mantar sebebiyle ortaya çıkan büyük açlık krizi harbiden yönetmiş insanları. bölgede sadece patates üretiyorlarmış ve muhtemelen çok verimli olduğu için tek bir türünü tercih ediyorlarmış. dolayısıyla bir mantar hastalığı bütün patateslere sıçramış. insanlar açlıktan ölmüş bu sebeple. sonrasında demişler ki biz bu patatesi tek çeşitte bırakmayalım, monokültürü bırakalım. ayrıca tarım alanında hastalıklar ve bitki çeşitleri üzerine ciddi çalışmalar bağlanmış. bu kriz yüzünden yasaları bile güncellemişler. dünyaya büyük bir ders olmuş. belki insanları yönetmiyorlar ama günümüzde tarımsal üretim ve hastalıkların bu kadar ciddiye alınmasının sebeplerinden biri bu patateslerdir.

çok komik bir şey oldu. kişisel gelişim kitabı aldım marketten. yarım kilo yoğurt da alabilirdim, papaz eriği de. çok sevdiğim iş dünyası dergilerinden birini de. sarı kapaklı, başka herhangi bir zamanda kapağından ismine dalga geçeceğim bir kitabı aldım.

kişisel gelişicem. kendimle aram süper iyi olacak.

en sevdiğim kahvaltılık seçeneklerinden biri. domatesi yeterince ince dilimlemek gerekiyor, yoksa kahvaltılık domates gibi bir tadı oluyor. kaşarı kritik bir eşikte bırakınca tat almak hiç mümkün olmuyor. baget ekmekle fena olmuyor. bir de güzel fırınların akdeniz ekmeği olursa arşa çıkarıyor.

öncelikle tava tostundan başlayayım. tost içeriği: kaşarlı domatesli ve zeytinyağlı, içinde bir tutam kekik de olmalı. çevirirken ekmek veya domates parçaları kayabiliyor. sonra aradan o kaşar akıyor ve tam bir rezalet.

fırın tostu: genelde bir sorun olmaz, sadece içi yeterince nemli olmazsa kuru olabiliyor. domates de tavadaki kadar pişmiyor ama onun da ayrı bir tadı var.

tost makinesi tostu: ehhh, çok bastırınca kağıt gibi olması hariç güzel. aşırı bastırmadan yapılırsa akar.

istifa ettimmmmmmm. tebrik ederim kendimi. oldu o zaman.

başkalarını hep böyle teselli ediyorum. bu hatayı yaptın, alman gerekenleri al ve yola devam et diyorum. daha geçen gün bir arkadaşım büyük bir hatasını paylaştı benimle. ona karşı öyle anlayışlı yaklaştım ki. oysa içten içe kendi hatalarima ne kadar tahammülsüz olduğumu da biliyordum. üzerinden bir gün geçmeden pat diye ben de acayip bir hata yaptım. sınanma gibi bir şey oldu. şimdi kendimi sorguluyorum. hata nerede? hata yapmak beni ozgurlestirebilir mi? her hatanın bedeli odenmeli mi? işte hayat bazen böyledir diy mi?