pisipisi yazar profili

vefat haberi bugün geldi. insan azıcık gözlerine baksa, sokakta öylece önünden geçse bile kendisinde bir şairlik olduğunu sezebilirdi bence. tanıdığım kadarıyla çok kibar, derin bir insandı. heveslerimi, heyecanlarımı kırmamasına, beni dinlemesine minnettarım. yüreklendirdi beni. hayatıma dokunan şairlerden biri. çocuktum ben, o da şairdi.

bir şeye açık olunca gelen ne güzel. mutsuzluğa açıksın, mutluluk gelebiliyor. üzüntüye açıksın, seni neselendirmek isteyen insanlar gelebiliyor. bazen aradığın değil ihtiyacın olan geliyor. bazen saatlerce düşünmen gerektiğini varsayıyorsun düşünüyorsun da, sonra bambaşka bir ülkeden sadece birkaç saatliğine orada olan bir insandan bir hayat hikayesi alıp o düşüncelere ara veriyorsun. yeni bir kapı açılıyor kafanda.

ulen hayat. ne acayipsin. iyi geceler harbiden.

hayatımda belki de hiç havuza girmemişimdir. girdiysem de cahillikle yapmışımdır. benim için bir karşılaştırma bile söz konusu değildir çünkü benim için deniz gibisi yoktur. özellikle de suyu berrak, taşlık olmayan bir plajın başımın üstünde yeri vardır. bu entry denizden çıktıktan hemen sonra yazılmamıştır.

özellikle çocukların havuzdan çıkıp ihtiyaçlarını giderip geri geldiklerine inanmakta zorlanıyorum. o eğlence bölünür mü ya? nasıl iyi temizlenirse temizlensin havuza gidicem ben bir duş alayım diyeni de görmedim. beni o havuz suyunun içinde olan biteni düşünmek çok zorluyor. temizlik takıntım yoktur ama sanki bir damla numune almışım da lamla lamelin arasında mikroorganizmaların hareketlerini görüyormuşum gibi bir his oluyor.

hayattan değil de bir insandan öğrenmiştim. kafama vura vura öğretmişti bana, kontağımız olsa her ay ona teşekkür edebilirim.

şimdi bazen hayatta, insan ilişkilerinde özellikle romantik ilişkilerde bir şeyler ters gitti mi imkansız gördüğümüz şeyler oluyor. hata dediğimiz, onulmaz zannettiğimiz, üstesinden gelinemeyeceğini düşündüğümüz şeyler oluyor. ben de öyleydim. ufacık bir olayla bir şeylerin bitmesini, duyguların körelmesini normalleştirmiştim.

öğrendim ki hayatta imkansız olan çok az şey var. seviyorsan aslında çok az engel var. hayatım değişti. imkansız yapan bazen bizler oluyoruz. aslında istemekle ilgili çoğu şey.

çok basit bir şey. ama bu kafaya gelmek zaman aldı. sağ olsun, tecrübesiz öğrenebilmek çok kıymetli bazı şeyleri. aydınlanmak gibi bir şey.

hayattan değil de bir insandan öğrenmiştim. kafama vura vura öğretmişti bana, kontağımız olsa her ay ona teşekkür edebilirim.

şimdi bazen hayatta, insan ilişkilerinde özellikle romantik ilişkilerde bir şeyler ters gitti mi imkansız gördüğümüz şeyler oluyor. hata dediğimiz, onulmaz zannettiğimiz, üstesinden gelinemeyeceğini düşündüğümüz şeyler oluyor. ben de öyleydim. ufacık bir olayla bir şeylerin bitmesini, duyguların körelmesini normalleştirmiştim.

öğrendim ki hayatta imkansız olan çok az şey var. seviyorsan aslında çok az engel var. hayatım değişti. imkansız yapan bazen bizler oluyoruz. aslında istemekle ilgili çoğu şey.

çok basit bir şey. ama bu kafaya gelmek zaman aldı. sağ olsun, tecrübesiz öğrenebilmek çok kıymetli bazı şeyleri. aydınlanmak gibi bir şey.

ne var ya. okumak kötü mü? istemiyorsan okuma. girişimci olmak zorunda değilsin. git bir dükkana gir meslek öğren. iş bulmak istemiyorsan git evde yat. çocuk yapmak istemiyorsan yapma. sonucunda yine ölüyorsun zaten. bu hayatın dışında yaşamını sürdüren çok insan var. dışarı çık bir bak bakalım ne kadar alternatif hayat var.

kimse kimseyi tabancayla tehdit etmiyor ille de böyle yaşa diye. istemiyorsan hemen bugün başka bir hayat kur. sokakta yatan insanlar var, karavanda yaşayan insanlar var. hiç evlenmemiş, hiç çocuk istememiş insanlar var. 50 yaşında olup yaşamsal giderlerini ailesinin karşıladığı insanlar var.

ne olmuş yani? ortak tercihler var diye o hayat tü kaka mı, boşa geçmiş ömür mü? hayatı bir zorunluluk ve mecburiyet olarak görüyorsanız ve tercihlerinizi sırf oyunu kurallarına göre oynamak için yapıyorsanız belki de bir sorun vardır.

birkaç aydır mütemadiyen albümlerini dinlediğim proje kişileri.

aka close up, yakın plan. sinemaya tutkuyla bağlı, yoksul ve sıradan olarak adlandırabileceğimiz bir adam, kendisini ünlü yönetmen mohsen makhmalbaf olarak tanıtır. bir aile onun sözüne inanır ve bunun seyrinde ilişkileri gelişir. sonrasında ise aile kandırıldığını fark eder ve mesele mahkemeye taşınır. kendisini ünlü bir yönetmen olarak tanıtan sabzian hem aileyle hem kendisiyle hem de taklidini yaptığı yönetmen ile hesaplaşır.

kiarastomi bu hesaplaşmalarda suçluyu bulmaya çalışmaz aslında. hatta sabzian belki de hayatında ilk kez önemli biri olmak istediği için suçlu mudur? sadece bir kimliğin arkasında görebildiği değerin gücüyle hayallerinin peşinden koştuğu için sahtekar mıdır? yanlışında hemfikiriz ancak burada kendini anlatmaya çalışan insan neyle mücadele etmektedir?

film süresince hesaplaşmalar devam ederken izleyici için de hesaplaşmaya yetecek kadar zaman kalır. ailenin inandığı ve değer verdiği yönetmen ile sabzian aynı kişidir ancak ünlü yönetmen kimliğine sahip olmadığında artık bir dolandırıcı, sahtekara dönüşmüştür.

karşı tarafı kırmamak için dürüst davranmamak. öğk. kendi iyiliğinden vazgeçip seni önceliyormuş gibi masumane görünüp de bu kadar kibir yüklü ve kırıcı bir şey daha görmedim. vazgeçtim. bu kırıcı gibi görünüp kırıcı olan bir şey.

sonucunun geçiştirme olmasını istemesem de bu aralar ona dönüştü. "mutlaka yapalım, planlayalım" diyorum ve o plan sonsuza dek erteleniyor.

üçten bire kazıyarak düşürmek tabi. nolcaktı ki?

keman çalıyorum. keman çalmak istiyorum. daha dün annemizinden öte bir şeyler ne hoş olurdu. o da vakit ve emekle oluyor. bazen elime bir alıyorum parmak kaslarım arşe tutmayı unutmuş. teller desen recineye hasret kalmış.

keman çalmak istiyorum ama kendim gibi değil erövizyona çıkan adam gibi... maalesef.

bebekliğinde ilgilendiğim şimdi kocaman olmuş köpkenin ayda yılda bir gördüğünde koşarak gelip üstüme atlaması meselesi var. hala beni tek kelime etmeden görür görmez tanımasına mı yoksa birlikte geçirdiğimiz günlere mi duygulansam bilmiyorum. kedi insanından köpek insanına dönüştüm son yıllarda herhalde. birlikte yürüyüşe çıkmak, oyun oynamak çok hoşuma gidiyor. bir de bazen içli içli baktılar mı "şu an konuşmak istersen söz veriyorum kimseye söylemicem" moduna giriyorum. komik.

4-5 saat bir şeyleri kaynatmaya razı olmama sebep olan fobi. bugüne kadar satın almayı düşünmedim bile. önyargılarım arasında en sarsılmazı. sıkıya sıkıya bağlanıp karakterimi üstüne inşa ettiğim bişiy. tercih etmem, aynı mutfakta bulunmak istemem.

en tuhafını bugün yaşadım. ilana bir sürü yetkinlik koymuşlar. şu alanda tecrübeli, şu işi yapabilecek, bunun üstesinden gelebilecek... neyse başvurdum. görüşmek istediler. gittim. abicim sen benim cvmi okumadı mı, göz ucuyla bile bakmadın mı?

beyefendi bana işi anlattı. ilandaki sorumluluk alanlarını soruyorum, tık yok. e be abicim, ai ile iş ilanı hazırlayınca böyle oluyor tabi. iş basit iş diyor. sorun da bu ya. iş basit, bana ihtiyacın yok senin. buna göre ilan açsa belki binlerce başvuru alacak ama yok. olan zamanıma oldu. 5. dakikada görüşmeyi sonlandırdım.

ai kullanımının en sevmediğim tarafı bu olabilir. senin ihtiyacın olan eleman konuşabilen, gülümseyen, temel düzeyde bilgisayar kullanan biri. neden pazarlama ve operasyon müdürü ilanı açıyorsun? hadi açtın diyelim ve sen ihtiyaçlarının farkındasın, neden kıdemli birini bu rol için görüşmeye çağırıyorsun?

stratejik bir süreçtir diyelim tanımsız kalmasın.

can yücel evi eski datça'da yer alıyor, yalnız bir müze değil. halihazırda içinde ailesi yaşamaya devam ediyor. bu yüzden çoğu zaman ziyaretlere kapalı, zaman zaman açılıyormuş diye duydum. orhan'ın kahvesinde kendisine özel bir köşe bulunuyor. ev kapalı olsa da o alanı gezmek keyifli. sırlama olarak önce orhanın yerindeki anma köşesini, ardından evinin bulunduğu sokağı ve son olarak da mezarını ziyaret etmeyi öneririm. mezarı eski datçada değil.

mezar ziyaretinden önce orhanın yerinde harika bir limonata içebilirsiniz. gitmişken tabi bademli datça gazozu da tadılır. badem çiçeği zamanı gidilip datçanın güzel bademleri gelinliklerini giymişken de görülesidir. fotoğraf çekimi için eski datça çok güzel. mimari, doğal ve kültürel güzellikler iç içe geçmiş. bir gün sadece fotoğrafçılık için vakit ayırmak istiyorum eski datçaya.

hatay halhalı zeytinini denedikten sonra çerez gibi tüketmeye başladığım meyve. öyle güzel bir şey ki yanına ne koyarsan koy güzelleştiriyor. akdeniz ekmeği ile bol zeytinyağlı kekikli bir halhalı zeytinini yan yana düşünmek resmen huzur veriyor bana. kaygılarımdan arınıyorum, yepyeni bir insan oluyorum.

zeytin ağacı yakınlarına genellikle incir ağacı dikilir ki zeytin sineği incirin meyve döneminde ortaya çıkar ve incire doğru uçarak zeytin ağaçlarının refah dolu bir hasat geçirmesini sağlar. ek olarak soğuk sıkımın israf olduğunu düşünüyorum.

ahtapotlar. duygusal zekaları çok yüksek. çok zekiler. problem çözebiliyorlar. yav kişilikleri var. hayatımda tadına baktığım için bile kendimi kötü hissettiğim canlı ayrıca. ahtapot gıda sınıfında olmamalı bence. long live ahtapot.

bir vakit çok sevdiğim bir dostum "artık sende kalması gerektiğini hissediyorum" diyerek bana kendi kuranını hediye etti. 7 yıl oldu, nereye gitsem benimle ilginç bir şekilde.

şehirler arası yolculukta yanımdaki kızcihaz aniden kusmaya başladı. muhtemelen ilk molasında sigara içtiği için midesi kaldıramadı. su, peçete, poşet tedarik ettik ama pek iyi değildi. arkadan bir abla çıkıp geldi ve o şahane teklifi sundu. "isterseniz sakinleştirici verebilirim. benim oğlum biraz hareketli o bile kullanıyor, masum bir ilaç." passiflora, safran takviyesi falan verecek zannetmiştim, ilaç ismi ne dedim. concerta imiş. kız araba tuttu, kustu diye concerta içecekti.

ikram edilirse kullanılmaması gereken ilaç.