yazarların üşengeçlik seviyeleri

yazardımda, üşeniyorum.

(bkz: aman kim üşenecek kardeşim şimdi boşver gitsin)

3 senedir falan odamda büyük temizlik yapıp bişileri çöpe atcam.

"üşeniyorum, öyleyse yarın"

yattığım yerde sağdan sola dönerken önce sağa sonra sola sonra tekrar sağa küfrediyorum.

gece çişim geldiğinde uyanmama kaç saat var diye bakıyorum 4 saatten az kalmışsa birazdan uyanacağım zaten deyip kalkmıyorum.*

ektedir. fyı. kib. bye. #3938086

artı veriyom işte eee uğraşamam bi de favla.

benimki öyle bir seviye ki; bazen anneannem televizyona kanal 7 nin saçma sapan dizilerini açıyor ama hafızası biraz zayıf olduğundan unutup gidiyor kumanda öteki koltukta kaldığı için bütün bir bölümü izlemek zorunda kalıyorum :-(

bugun yikanicaktim ama usengeclikten muslukla sadece kafami yikadim. ayrica buyuk abdestten sonra ellerimi de yikamadim, zaten evde tektim. haliyle sıkıntı da yok. ayrica bugun hicbi sey yemedim, cunku evde tekim, yani yemek yapmasi icin annemin olmasi gerekiyodu, o olmayinca da oruc tuttum. hala ortada bi iftar yok ama nasipse sahur yapmayi dusunuyorum. allah'im nolur be, gokten bi kudret helvasiyla bildircin eti olmasa da, 3-5 bi sey indirsen valla cok guzel olurdu biliyo musun, tabii ki de biliyosun. bendeki de soru iste. evet.

diger masadaki sekeri almaya üşendiğim icin cayi sekersiz icmeye basladim. sonra tamamen cikardim tabi. 12 yıl oldu

koltukta uzanırken bir şeyi almak gerektiğinde ayağa kalkmayıp tüm esnekliğimi kullanarak birtakım akrobatik hareketler ile alacağımı almak gibi aklın sınırlarını zorlayan seviyelerdir. bazen öyle bir noktaya geliyorum ki, işin sonunda koltukla tek temas eden yerim vücudumun çok küçük bir noktası oluyor ama ben kalkmamış oluyorum. öyle de mal biriyimdir.

fanlarım çok iyi bilir ki kızartma benim hassas noktamdır. patates kızartması daha çıtır olsun ve her sabah onu hazırlamakla uğraşmayayım diye bir sürü patatesi doğrayıp büyük bir kapaklı saklama kabının içinde suyla beraber dolaba koyuyorum.