yazma yeteneğini kaybetmek

(bkz: başlıktan kesilen yazar)

ben hiç kazanamadım o yeteneği. varmış ki kaybetmişsin.

zamanın dijital imbiğinden süzülen kelimelerin, o eski, ağırbaşlı ve entelektüel haysiyetini yitirerek birer tüketim nesnesine dönüştüğü bu çağda; klavyenin başına geçen zihnin kendi içsel derinliğini yitirmesi, aslında bireysel bir kısırlıktan ziyade kolektif bir edebi hafıza kaybıdır. imgelerin hafifliği ve anlık alkışların baştan çıkarıcılığı karşısında sabrını yitiren modern anlatıcı, eskiden bir kuyumcu titizliğiyle işlediği cümlelerin yerini sloganik ifadelere ve sığ betimlemelere terk ederken, sözün o incelikli büyüsünü de feda ediyor. bir zamanlar fikirlerin ve edebiyatın zarif birer kılıç gibi çekildiği o dijital meydanda, simgesel bir yazma yeteneğinin yitirilmesi; aslında kelimelerin mermerleşmiş ağırlığını taşıyacak entelektüel omurgadan ve zihni sürekli besleyen o kadim okuma iştahından mahrum kalmanın acı bir tezahürüdür.

uzun zamandır pasif durumda bu özelliğim. halbuki çok yazardım. kendimi anlatmayı, insanlara cümlelerimle dokunmayı çok severdim. ne oldu hangi zamandan sonra bu hâle geldim bilmiyorum. memnun değilim bu durumdan ama artık yazamıyorum.
özür dilerim 9-10 yaşındaki elz, istediğin gibi biri olamadım..