yeni insanlarla tanışmaya korkmak

sizi bilmem ama artık bana olan şeydir. çünkü günümüzde artık herhangi bir insan katil, tecavüzcü, art niyetli insanlar olabiliyor. yani herhangi birisiyle tanışırken sizin gördüğünüz bir insan değil de asla tahmin edemeyeceğiniz insanlar olabiliyor ve asıl korkutucu olan bu özelliklerini tam o insana alıştığınızda ve hayatınıza aldığınızda ortaya çıkartıyor. bundan dolayı hayatıma herhangi bir insanı arkadaş, sevgili, tanıdık olarak hayatıma alırken sürekli düşünürüm ve artık arkadaş edinemiyorum bu durumdan dolayı, bilmiyorum size de oluyor mu fakat korkmak da gerekiyor diye düşünüyorum.

yeni insanlarla tanışmaya korkmuyorum. onları unutamayacağım diye korkuyorum. onları unutamadığımdan onların haberi olmayacak diye korkuyorum.

belki de sadece tanışmak istemiyorsundur.

güveni kırılmış insan davranışıdır.

bugüne kadar tanıştıklarımızdan ne hayır gördük de bundan sonra yenileriyle tanışalım efendim?

yeni biriyle tanışmaktan, o kişiye güvenmekten, o insana hayatımı özetlemekten, o insanın, özetin içindeki kırılgan noktalardan beni vurmasından, güven duygumun körelmesinden ve bu kısır döngüden o kadar çok yoruldum ki, artık yeni bir insanla tanışmaya tenezzül bile etmiyorum.

evet öyle bir durum söz konusu keşke yanilsam diyorum ama hepsi mi kötü olur ya

sözlükteki insanla devamlı konuşamazsın. böylece ondan soğursun.

belli bir yaşa geldiysen, zaten kimse ile tanışma gibi bir derdin olmuyor. çünkü kendi hayatına adapte olmuş oluyorsun. monotonluğun sana keyif veriyor. arıyorsun, bir şeyler eksik olunca o monotonluğu. fazla geliyor başka insanlarla tanışmak. gerek duymuyorsun.

yeni insanlarla tanışmaya korkmuyorum ama yanlışlıkla bana karşı bir şey hisseder, konuşmanın seyri arkadaşlıktan çıkar diye korkuyorum. çünkü şu koşullarda sadece arkadaş olabileceğimi düşünüyorum ama düşünüyorum hayat tabii, ne gösterir bilemeyiz.

eskiden çok.zamanla saldım artık.merhaba bile demeden lap diye sanki yıllardır tanıyormuş gibi muhabbete dalabilirim.
çocukluk hayalim*
sokakta denk gelmeyelim.

güveni sarsılmış insandır, artık incinmek istemiyordur.

evveliyatında kırgınlık vardır,öfke vardır,kızgınlık vardır.sevilmemek vardır,sevdiği gibi sevil(e)memek vardır.verdiği değeri bulamamak vardır.hep beklemek vardır.ummak vardır.umduğunu bul(a)mamak vardır.kısacası çok kırılmıştır ve bir kez daha sevmeye,alışmaya mecali yoktur.

korkmak değil de, ne yazık ki belli bir yaştan sonra yeni tanıştığın insanların yakın arkadaşın olabilme ihtimali çok düşük

olanlarla yetineyim diyorum,saçma sapan kötülükleri aklıma geliyor. yeni birisini tanıyayım diyorum,ohoo sar başa hayat hikayesi anlatıp tanışana kadar ölürüm diye düşünüyorum. yalnız doğduk yalnız öleceğiz bu gidişle.

korkuyorum ve istemiyorum. sanki herkes aynı gibi, cezbedebilecek birisi yokmuş gibi yüreğimi.

korkmak değil de üşeniyorum diyelim. he bir de güvenmiyorum, artık günümüzde insanlar o kadar sahteleşmiş ki hiçbir şeye güvenim kalmadı.

korkmuyorum. tanışmamayı tercih ediyorum. paylaşabileceğimiz bir şey yok çünkü. "yabancı" bulur beni eğer tanışırsak. yadırgar. "öteki" olurum hemen. onun konuştuğu şeyleri ben anlamam, benim konuştuğum şeyleri o muhtemelen hiç duymamıştır. sosyal medya bile kullanmayan bir insanım. bunu duyunca kimileri beş leşim var demişim gibi tepki gösterebiliyorlar. kadınlarla zaten pek uyuşamıyoruz. geleneksek ilişki biçimlerine uyan bir insan değilim. toplumsal rol dağılımı ve beklentiler benim kitabımda yazmıyor. reddedilmek filan midemi bulandırır. ilk adımı atma zorunluluğuna kusabilirim. hoşlanan kendisi, bakan kendisi, sohbet etmek isteyen kendisi ama ben ona yaklaşmalıyım. ve ben yaklaştıktan sonra bir anda psikolojik üstünlüğü aldığını düşünüp tavırlarının değişmesi... bana uygun şeyler değil. kaldı ki hemen her anlamda ondan daha iyi bir durumda olmama rağmen-eğitim, bilgi, görgü, yaşantı- vajinası olduğu için benim üzerimde kontrol kurma hakkını kendinde bulması oldum olası alışabildiğim bir şey değildir. yalnızlığı ve kendimi seviyorum sonuç olarak. tabiatım böyle. ayrıca insan ilişkilerinin genel olarak çıkara dayalı olması da beni alıkoyuyor diğerleriyle kaynaşmaktan.

sosyalleşmeye çalışmak güzel birşey. özellikle de içine kapanık, az insanla yetinen biriyseniz. ancak insan ilişkilerindeki ince sınırlara dikkat edilmeyince direkt soğuyorum karşı taraftan. kız olsun erkek olsun bu böyle. üslup çok önemli.

sonunda dönüştüğüm kişilik.

yine gidenin arkasından bakakalmak hissi yaratacağı düşüncesine kapılmaktan ibarettir.