zaman tüneli

yıl 2024 olacak halen fallara burçlara inanan cahiller var.

dev ingiliz metal grubu iron maiden'ın 1986 çıkışlı somewhere in time albümünün açılış şarkısıdır. bence nefistir.

beyaz.

kahvenin içine kesin saç karışmıştır.

merkez kampüsü beyazıt'ta, bir kampüsü ise avcılar'dadır. iki kampüs arasında metrobüs+tramvay aktarması ile ulaşım mümkündür.

uludağ sözlükten gelenlerin ömür boyu internete girişi yasaklansa.

önceden yeşildi. şu an mor.

benim asla asla içmeyecegim kahvedir.
ya insanlarin işi sabahtan akşama milletin kılını kesmek, almak. sürekli saça başa dokunuyorlar. her yer kıl tüy.
temiz olma ihtimali düşük .

çoğu video sonradan hayranları veya tık avcıları tarafından oluşturulan spekülasyondan sağlam yararlanan dizi.

trump tutuklandı bölüm şu dk şu. giriyorsun yok öyle bir şey.

biri olaydan sonra hemen cizmis oluşturmuş.
yemeyin yavrum böyle şeyleri

eğer koğuşun köşesindeyse üst devre yatar.
diğer yerlerdeyse alt devre yatar.

tanım girmeyi en sevdiğim başlık

yani altta ben yatarım üstte sen yat diye tartışıyorlardır herhalde üstte ben yatayım diye tartışmam kimseyle hatta mutlu olurum.

bugün çok konuştum. eski ilişkilerden ve travmalardan bahsettik. şuan hava kararıyor ve tek başıma bir kış bahçesinin ortasında oturuyorum.

bu başlık altında yazdığım diğer yazıları okudum az önce. yazdıklarımı hissedeli bir asır olmuş gibi geliyordu bana ama daha 3 ay olmuş. diğerinide 5 ay önce yazmışım.

hayatımı yoluna koyamadım hala ne yapacağımı bilmiyorum. ağlama istekleri gelmeye başladı yine. özellikle son 1 haftadır, ağlıyorum ama eskisi gibi rahatlatmaz oldu beni. tam olarak anlayamıyorumda zaten.

bügün biri bana “birini sevdin ve o seni sevmedi. üstüne yetmezmiş gibi her şey bok gibi gitmiş. böyle hissetmen gayet normal ama geçecek merak etme “ dedi. aynı şeyleri o da yaşamış. geçeceğini biliyorum tabi ama ne bileyim işte.

bazen kendi kendimi üzdüğümü düşünüyorum. bu süreci kendim uzatıyorum gibi geliyor. bir tarafımda bu süreçler her zaman yavaş ve sancılıdır diyor. iyi tarafıysa her şeyi kabullendim artık. yas sürecinin sonuna gelmek demekmiş bu.
zamanında terapi görürken terapistim söylemişti.

işin garip kısmı kabullendiğim için üzülüyor olmam. bende kalan her şeyi silinecek bunu istemiyorum. içimdeki çok küçük bir ışık son gücümle asılmaya devam etmek istiyor. fakat bu artık mümkün değil.

sigarayı bırakalı 11 ay oldu.

hayatımla ilgili sorulan her soruya bilmiyorum demekten yoruldum. gerçekten bilmiyorum bu arada. bana bahşedilen bu hayatla ne yapıcam bilemiyorum. hiç bir istek ve arzum yok.

o kızı gerçekten çok sevdim

kim gülmüyorsa onu kafaya yazarım.

askerlik yaparken* ezici çoğunlukla alt ranzalar için kapışılırdı. alttaysan her yeri havlularla kapatırsın. bu sayede ışıktan korunursun, telefon elindeyken komutana yakalanma olasılığın düşer. ranzanın üstünde yatsan ne olur peki? dilini uzatsan florasana değdirebilirsin, gözüne gözüne beyaz ışık yemekten görme yetini yitirebilirsin, çok uğraşırsan düşmeyi bile başarabilirsin, gece tuvalete gitmen gerektiğinde inmeye çıkmaya üşenebilirsin. bir sürü dert, bir sürü tantana.

askerlik demişken... koğuşlar göt ebatında olduğu için üç ranzayı yan yana yapıştırmışlardı. bir müddet üç erkek koyun koyuna yatmıştık. ürkünç ve de korkunç.

askerlik demişken... üst devreden alt devreye bir gelenek aktarımı: koğuşa girerken devam et demek. hey gidi be.*

ps: ayrıca dört sene yurtta kaldım, orada da ranzanın altı rağbet görüyordu. bu başlık biraz hasarlı, biraz kusurlu geldi bana.

başlığa muhalif yazar mitwelt koltuğundan bildirdi.

sanırım şarkıları söyleyen kişinin aynı olmasıyla alakalıdır. sıkça yaşadığım bir durum.

ben yürürken tanım giriyorum ama her zaman değil arada sırada. metrobüs yok bizde ayrıca.

metrobüs yolculuğu yaparken bir yandan da sözlüğe bakan yazarın yaptığı eylemdir.