zaman tüneli

bir çiçeği koparırsan dalından
solar yaprakları düşer elinden
insanın çektiği kendi dilinden
elleri üstüne güldürme yâr yâr

dünyanın cevrine eğme başını
başın dimdik olsun yıkma kaşını
bir ömre değişmem bir gülüşünü
gönlünü gam ile doldurma yâr yâr

aldanıp dünyanın pembe rengine
daha çok tazesin kıyma kendine

*
neyse bu kadar yeter.

gazeteci bir ablamız köyüne gidip yaşadığı paranormal olayları anlamlandırmaya çalışıyor. sanki bunu yapmaya gelmemiş gibi sürekli uyuduğunu ve rüyalar gördüğüne tanık oluyoruz. bir uyanık kalsa da ne olacaksa olsun diyorsunuz ama olmuyor olmuyor...

doğru insana yanliş, yanlış insana dogruyu sergileyen kişilerin düştüğü açmaz. bu illette ömürlerini heba edicekler.

bunu diyen insan kendindeki negatifliklerin farkındadır. koşulsuz sevgi aramaktadır lakin kendini beğenmemektedir. haliyle sevildiğinde de şüpheleri olacak. olan ilişkiyi de sıvayacaktır. sen kendini seviyor musun ki başkasının seni sevebileceğine inanabileceksin?

ben izah edeyim. sebebi geçmiş yaşantıları çektiği zorluklardır. erişilmeyi zorlaştırmıştır. çünkü geçmişinde çok kırdılar. bu onda güzel koku olarak vuku buldu. bülbülü çekti. dikeniyle bülbülü öldürdü kendi çoşarken bülbülden sonra soldu. haliyle dikenlerini sevdiğine saplarken kendi sonunu hazırladı

böyle olduğum zamanlarda kızla üstüme çok titrerdi :d

nezaket dili

en çok travmayı barındırandır. güzellikle travmalar dogru orantılıdır. yalnızlar ise bu nedenledir. güzeli değil özel olanı bulun.

yıkık.


böyle kupam bile var. =')

dayı statüsünde azgın teke görünümlü kart zampara.

benim bu, birileri bir yerlere mi davet etti, hemen işim gücüm var diyip siyriliyorum

biyruuuun efendim..

her şeyin başı sağlık. benim beklentim ailemin sağlıklı bir ömür geçirmesi. diğer ıvır zıvırlar biraz tutumla biraz da sabırla oluyor zaten.

şimdi bir paylaşım görünce aklıma geldi.
ulan böyle bir şey vardı değil mi?
ne bilet düşürmüştüm ben buradan zamanında.
konser, tiyatro.

hey gidi hey.
ne güzeldi.

hayatta kalmak

birde işim var gücüm yok insanı vardır. o benim.

(bkz: sen ne olsun istiyorsun sabri abi)

istediğim her alkol migrosa gelsin istiyorum. ünvanın 5m ama hala en bulunabilir alkolleri bulunduruyorsun sayın migros…

ortadoğu kültürü değil bu sanki.

senaryosu cem kâmil dede tarafından yazılan ve aynı isim tarafından yönetilen kısa film; 1 hafta önce yayınlanmıştır.


henüz vakit varken gülüm ayrıca bir nazım hikmet ran kitabı ve şiiridir, aynı isimde bir de kısa filmin olduğunu görmek tebessüm ettirdi.

filmimiz zaman kavramı üzerine düşündürür iken, sevgi ve hayatı paylaşmak gibi konular üzerine de ilerliyor.

saatin sabah 8 olduğunu ve o sırada uyumakta olan bir adamı görmemiz ile film başlıyor, ömrünün son demlerini yaşayan karı koca çiftinin hayatlarının son demlerini güzel yaşamak için verdikleri çaba da gözle görülür nitelikte gibi duruyor.

ne çabuk yaşlandıklarına ve ömürlerinin sonuna doğru yaklaştıklarına inanmak istemiyorlar ama hayatın ve zamanın da böyle acımasız bir şey olduğunun farkındalar, bilgelikle yoğrulmuş bir şaşkınlık da var içlerinde, böyle olacağını biliyorduk ama bu kadar çabuk olacağını beklemiyorduk hissi onlara ağır geliyor olmalı...

daha sonra birlikte yemek yediklerini, televizyon izlediklerini, şakalaştıklarını, sohbetlerini, henüz vakit varken birbirlerine duydukları sevgiyi yeniden göstermelerini izliyoruz, derken uyumakta olan adamı yeniden görüyoruz, aradan ise yalnızca 6-7 dakika geçmiş, ama bize saatler gibi geliyor, tıpkı koskoca bir ömrün de bir an gelmesi gibi.

benim için duygusal sayılabilecek bir filmdi,
zaman kavramı üzerinde düşündürüyor olmasını sevdim, sevdiğin insanla bir ömür geçirmenin değerini, mutluluğunu, önemini hatırlatan, hissettiren bir kısa filmdi.

ana fikir bence şuydu;

bir şarkıda da söylendiği gibi,
yaşamak dediğin 3-5 kısa mutlu andan ibâret, yanında sevdiklerin olduğu zaman hayat daha güzeldir, hayat en çok yanımızda sevdiklerimiz olduğunda güzeldir.


şiir