zaman tüneli

kendi çıkardığı iç çamaşırı markası syrn'ın çekimleri ile gövde gösterisi yapmış olan koca memeli sarışın hanımabla.

kendisini pek okumadım. daha doğrusu okumayı tercih etmedım. lisedeyken şu alttaki şiirini okumuştum ve etkilenmiştim. derin, güzel ve delice. kendını tanıyan delileşmeyi örnek almak istemiyor. alttakı şiiri derin ve delilik hali bence.

''her şeyi terk ettim / ne aşk ne şehvet
sarışın başladığım esmer bitiyor
anlaşılmaz yüzü koyu gölgeli
dudakları keskin kırmızı jilet
bir belaya çattık / nasıl bitirmeli
gitar kımıldadı mı zaman deliniyor
kimi sevsem sensin / hayret
kapıların kapalı girilemiyor

kimi sevsem sensin / senden ibaret
hepsini senin adınla çağırıyorum
arkamdan şımarık gülüşüyorlar
getirdikleri yağmur / sende unuttuğum
hani o sımsıcak iri çekirdekli
senin gibi vahşi öpüşüyorlar
kimi sevsem sensin / hayret
in misin cin misin anlamıyorum''

girişi ve gelişmesi neredeyse kusursuz; 9/10’luk bir film. ama final bölümünde öyle büyük bir sıçıyor ki… sinemada izleyemediğime hayıflanmıştım, finali görünce “iyi ki sinemaya gitmemişim” dedirtti.

(bkz: ölüm gibi bir şey olup ölünmeyen durumlar)

buradan

iki tip insan vardır. birisini bir hafta içinde vurur bu acı diğerini de 3-5 ay belki 1 yıl sonra. er ya da geç vurur. bağın kopması bir acı tad ortaya çıkarır.

uyuşuk hissederim genelde.
bir uzvumun üzerine uzun süre ağırlık vermişim de uyuşmuş gibi hissediyorum. bomboş..
gecesinde çok dehşet ağladığım için o uyuşluk hissi geliyor.
“günaydın” yazacaksın da kime? elin bomboş telefona gidiyor. .
geçmiş “günaydın”ları okuyorum , nereden nereye işte.
hayata devam etmeye çalışıyorum da alakalı alakasız her şeyde bu oğlan belirmişti. evimizde kullanırız diye aldığım çeyizlik eşyalarım yüzüme bakınca daha bir ağlamak gelmişti..
ayrılık sonrası çok sabah geçti, o his gitti ama öfkem dinmiyor nedense..
işte böyle tatsız oluyor ayrılığın sabahı. canını yakanı istemek de insanın arsızlığı.. neyi arıyorsak..

kapıyı açsana

cayenne-ispanyol guyanası.

mesajı açsana

bana hep rötarlı gelir ayrılık.
ilk birkac hafta, bazen birkac ay bi sey hissetmem. yıkılmadım, ayaktayım modumdayımdır.
sonra bir gun cat diye vurur. birkac, bazen bikac yıl aglarım, sonra gecer.

sistemim her seye ragmen guclu kalmak ustune kurulu. o yuzden en basta ona ihtiyacım yok, harikayım modundayımdır. hep boyle yasıyorum nedense. ama sonra vuruyor. orda da heralde mucadele gucum kalmıyor. ozledin işte oluyorum.

amorphis albümleri arasında favorim olan 1999 tarihli tuonela'da yer alan mistik, eksantrik ve süper bir parçadır. grubun fanlarını ikiye bölen bir albümdü bu ve ben sevenler tarafının en önde bayrak sallayanlarından biriyimdir. haha. yani çıktığı senenin sonbaharında üniversiteye başlamıştım ve o zaman almıştım, o gün bugündür tam manasıyla manyağıyım bu albümün. genel bağlamda da en sevdiğim birkaç albümden biridir.

senden uzakta.

çok saçma. oysa sevda dediğin kavuşmayı öğretmeli insana, gitmeyi değil, kalmayı anlatmalı.

bir zamanlar bazı büyük marketlerde hareketli maketi olan heyvan

eksik başlık.
daha önce orada bulunmuş gibi mi yoksa hala orada gibi mi?
(bkz: have been vs. at the moment)

bence şöyle olmuş, iki pehlivan çayıra çıkmışlar. biri ötekine güreşe başlarken yedim ulan seni demiş ve yemiş. öteki de doğal olarak yenilmiş. yenilince güreşe doyamadan gitmiş oluyor tabi. yiyen de doyduğu için tok karna daha güreş yapmak istememiş.

yazmayın kardeşim rahatsız oluyoz.

patagonyalı ağabeyimin geldiği nasıl belli ama..
2021-2022 yıllarında hep biz olurduk bu başlıkta.
o zaman şunu diyoruz:

seni kalbimden kovdum..