zaman tüneli

the end ile başlayıp famous last words ile biten epik mcr* albümü. aslında son şarkısı blood ama hidden track olduğu için sayılmaz bence.

favorim de yine famous last words'tür

direniyorum acılarına yine dünya yalanmış aşklarında.

dramatiktir.

hakan günday yine pişman etmedi.

insana hayatın biz erkekler için aslında ne kadar heyecan verici olabileceğini anlatan bir gerçektir.

allah tam gönlümüze göre yaratmış kadınları.
bu kadar da olmaz ki be kardeşim. çok şanslıyız sanki.

sesim iyi olsaydı eğer famous last words söylemek isterdim herhalde, ya da the sharpest lives. tabi dediğim gibi, eğer sesim iyi olsaydı..

(bkz: the black parade)

ben ve hayali karakterlerim.

*

bizler alttan bakamıyoruz.
halbuki alttan daha uzun.

method b

rasim ozan kütahyalı serbest bırakılsın, sonra tekrar tutuklansın.

ben, günümüzün en sessiz, en tehlikeli ve en görünmez istilasının; yani "beyin yiyici beyinsizler" topluluğunun canlı mağduruyum. hayatım boyunca hep iyi, sabırlı ve her şeye kafa sallayan o bilge dinleyici rolünü üstlendim. etrafımdaki insanlar beni bu yüzden çok sevdiler, yanımdan hiç ayrılmadılar. ancak bu sevginin faturası benim için ağır oldu. ne zaman kendi dünyamdan bir şeyler anlatmak için ağzımı açacak olsam, hemen lafımı ustaca kestiler. ağzıma bir parmak bal çalıp, o uyuşturucu tatla beni susturdular ve hemen ardından kendi bitmek bilmez egolarıyla zihnimi istila ettiler. onlar anlattı, ben eksildim; onlar sömürdü, ben tükendim. adeta zihinsel bir anestezi altındaydım. neticede içimdeki tüm renkli hücreler kurudu, kelimelerim tükendi ve kelimenin tam anlamıyla beyinsizleştim.

​bir süre sonra zihnimin tamamen boşaldığını, artık sadece o tatlı balı bekleyen ve karşı tarafa boş gözlerle bakan bir heykele dönüştüğümü fark ettiklerinde ise arkalarına bakmadan gittiler. çünkü artık sömürülecek bir beyin, bedava ikramlar sunan zihinsel bir açık büfe kalmamıştı. kimse uğramaz oldu beynime, kimse ağzıma o parmak balı çalmadı bir daha. kaz gelecek yerden tavuk esirgemeyenler, sömürge düzeni bitince beni kendi çölümde yapayalnız bıraktı.

​kendi kurak coğrafyalarında tüketecek bir düşünce, çiğneyecek bir zihin bulamayan bu "beyin yiyici beyinsizler", pılını pırtını toplayıp hemen yeni, taze ve üretken bir dinleyici zihnine doğru yola çıkarlar. buldukları ilk taze beyine yerleşirler.
o güne kadar kullanmayı hiç beceremediği beyninin nihayet bir işe yaradığını sanan yeni kurban ise işe yarar hissetmenin verdiği hazla ağzına çalınan bir parmak balın tadını çıkarır beyni istilaya uğrarken hunharca.
​işte, "beyin yiyici beyinsizler" tarafından gerçekleştirilen bu "yiyip bitirdikleri beyni insafsızca terk etme" ve "yeni kurbanların beynine yerleşme" eylemine "beyin göçü" denir.
peki beynini yiyip bitirdikleri, beyinsiz kalan o zavallı bir zaman sonra ne olur biliyor musunuz ?
"beyin yiyici beyinsiz"

başka zaman diliminden gelen yuvzır. inşallah kızdır

uludan gelenler buna güldü.
temsili:

votkayla beraber çalışır.*

en sevdiğimdir.
.yeşil kütür kütür ekşi ve sert.
tuza banılmalı. yedik yedik 1 aya kaybolur ortadan.

bu adam kadar mal bir adam daha görmedim.
en son paylaştığı resim;

gece yarısı ağlayarak ne yersen ye tadı aynıdır.
ama o 10 dakika size bir ömürlük plan yaptırır.

evet içerinden 1-2 tanesi kayda değer çıktı.
geri kalanı sürekli uludağdan bahsedip can sıkıyor.
elle tutulur bilgi içerikli tanım da girmiyorlar
vegas hariç o güzel fotolar atıyor
o kalabilir.

mancınıkla fırlatalım.