aklii vaka yazar profili

"kokunu tarife yetmeyen kelimeler,
ruhuma esen rüzgâra eş olmayan iklimler,
sadece göğsümde uyurken değişen kıtalar,
deniz aşırı masumiyetin ve sesin ilk defa duyan bir çocuğun heyecanı
gibi.
müebbete düşkün bir mahkumun hayali kadar güzel gözlerinin,
saçlarının bulutları küstürecek özgürlüğü.
ve seni tarif etmeye cüret edecek bir meczubun hayata olan umudu
gibisin...
delice ve imkansız.
sen bir körün sadece bir saniye görmek isteyeceği,
bütün hayatını bu uğurda hebâ edeceği kadar eşssizsin."

söyleyecek sözüm, yazacak sabrım kalmadı. söz bitti, hava karardı, uyku
tutmadı. aldığım kararlar hep içimde patladı. kuramadığım hayaller ve
heveslerim kursağımda kaldı. gözpınarlarımda yaş kalmadı. kar da bu
şehirde 2 günden fazla hiç yağmadı. gülerken ağladım kimse farkına
varmadı. şehrin kötü çocukları hep yanlış şeyler kullandı. aşık olduğum
kadına kurduğum cümleleri o okumadı. kendi kendime konuştum kimse
duymadı. yemin ettim tutmadı. söz uçtu, yazı da kalmadı. ciğerlerim yoruldu, nefsim körelmedi. iyi olmaya çalışmadım, kötü de olamadım.
güneş alerjim bu kış tutmadı. kurduğum planlar hep suyla ilgiliydi, suya düştü. yeni kıyafetlerim olmadı. eskiler parfümle karışık anı koktu. aklım
mantığıma uymadı. kafam çalışmadı. ellerim titrerken parmaklarım
yorulmadı. çöpe atamadım geçmişi, yakamı bırakmadı. büyük söz
söyledim, lokma olmadı. şehirden nefret ettim, otobüste yer kalmadı.
yollar uzadı, hiçbir yere varmadı. ayaklarım kanadı ama tırnaklarım
uzamadı. bir meramım vardı, havada kaldı. anlatmak istedim, olmadı.
bitsin istedim, bitmedi.

sokaklarda feshane'de yaşayan iki cücenin hikayesi anlatılıyor son zamanlarda.
biri kör bir dilenci diğeri çapkın bir hırsız. o türk filmlerinde çokca rastladığınız
kalp hırsızlarından değil. düz adi bir hırsız. hem cüce hem hırsız. ama yakışıklı
ve çapkın. dilenci eyüp'de, hırsız aksaray'da dolanırmış genelde. gündüzleri
uyur geceleri çalışırlarmış. boş zamanlarında kitap okumaz, sigara içerlermiş.
hiç bir zaman sahip olamayacakları hayallerini şarap kadehlerine değişip
durmuşlar. hırsız olan hayatında hiç şarap çalmamış. parası neyse çalı(şı)p
kazanmış. dilenci cuma akşamları sofra kurarmış tüm mahalleye. o gün camii
çıkışı kazandığı parayla kuş sütü sofralar hazırlatırmış. ikisinin de parayla
arası iyi değilmiş. onlar için zenginlik sahip oldukları şarap ve sigaralarla
ölçülüymüş.günler geçip gitmiş.bir gün dilenci bi kıza aşık olmuş. hayatında
gördüğü en güzel kızmış o. ilk görüşte aşık olmuş ona. öyle ki cumaları sofra
kurmaz olmuş. pahalı hediyelerle kızı şımartmaya çalışmış. tam da o günlerde
hırsız kızın kalbini çalmış. türk filmlerine yakışan bir incelikte yapmış üstelik.
buz dolu bir kutuya koymuş. akşam olmadan satıp bi kasa şarap almış.
adetleriymiş her pazar akşamı bu boş evin içinde muhabbet edermiş iki cüce.
hırsız şarapları, dilenci sigaraları alırmış. başka da bir şey olmazmış
sofralarında. zenginliklerinin tadını çıkartırlarmış. o akşam dileci sigara
almamış. son parasını su dolu bir kutunun içinde atmayan bir kalbe vermiş.
tüccar topalmış ama fiyatta indirim yapmış. o akşam şarabın çoğunu hırsız
içmiş. dilenci sigarasız içemiyormuş şarabı, hırsızsa hayatında hiç sigara
içmemiş. dilenci atmayan kalbi açlıktan midesi sırtına yapışmış bi sokak
köpeğine vermiş gelirken. karşılığında 2 dal sigara almış köpekten. elinde
olanla yetinmeye çalışmış o gece.
o gece hayatlarında ilk defa fakir hissetmişler, kendilerini cüceler. hem
sigaraları hem muhabbetleri azmış o gece. o gece koşar adım uzaklaşmak
istemişler feshaneden. koşmaya başlamışlar beraber. hırsız sağdaki
pencereden atlamış ve koşmaya devam etmiş. dilenci soldaki pencereden
atlarken kafasını çarpmış ve ölmüş. çünkü aslında dilenci cüce değilmiş. o
sadece körmüş. zamanında hırsız gözlerini çalmış. hırsızın iyi bir sebebi
varmış bunun için;
-ilk görüşte aşık olmasın'diye yapmıştır hırsız. yine de başaramamıştır, kaçmış
gitmiş feshaneden bir çift gözle.
feshanede bir gece, biri kör biri dilenci olan iki cüce ölmüş. hırsız koşarken
düşmemiş, araba da çarpmamış. ama o gece hırsız da ölmüş. kimse görmemiş sebebinide
bilmiyormuş. çünkü hırsız o gece bütün gözleri çalmış dünyada aşk diye bir
şey kalmasın diye. ama kim demiş; körler ilk görüşte aşık olamaz diye.

günaydın arkadaşlar oturun
günü aydın yapmak insanın elindeymiş
öyle ki ; insanı sevip yaşatan da darağacında sallandıran da insanmış, insan
öyle hatalar yapar ki döner bakar şaşarmış.
hepsini geride bırakıp, iki yudum içer, iki damla gözyaşı döker her şeyi
aşarmış.

anne karnında karanlıktaki bebeğe denseydi ki: 
dışarıda aydınlık bir dünya var,
yüksek dağlar dolu, büyük denizleri olan dalgalanan, düzlükleri olan, çiçekleri açmış güzel bahçeleri olan, yıldızlarla dolu bir gökyüzü ve alevli güneşi olan... ve sen, bu mucizelerle yüzleşmek yerine, karanlıkla çevrilmiş oturuyorsun... 
doğmamış çocuk, bu mucizeler hakkında hiçbir şey bilmediği için, hiç birine inanmayacaktır.
tıpkı ölümü karşılarken bizim gibi. işte bu yüzden korkarız ölümden.

sormayın sakın anlatırım
ama yokk yok ben konuşmayı sevmem ki, yazmayı da beceremem ama düşünmeyi bilirim düşünürüm. ben bir düşünürüm. evet evet ben bir düşünürüm, çok havalı değil mi. sormayın sakın düşünürüm.

günaydın
artık komediyi ciddi adamların yaptığı bir dünyadayız o yüzden güldüğünüz şeylere dikkat edin.

ilk kendine günaydın de uyanırken...
ve ilk kendine gülümse aynalarda...
bir tatlı söz söyle kendine tebessüm et
ve umursa kendini teşekkür et..
sevmekle başlar herşey kendini sev
ve paylaştıkça çoğalır sınırsız ver
dost ol kendine dürüst ol
bir sevda sun yalansız
ve dokun kendine hesapsız
ilk kendine günaydın de uyanırken
ve ilk kendine gülümse aynalarda
sonra git metrobüs durağına gir tıkış tıkış araca, sağında bir koltuk altı,solunda sana dayanmış bir dayı sabah sabah görelim
o gülümseyen suratını

ben seni
karanlık odalarda hasretten tutuşurken uyuyamadığım gecelerde, eylül gelmeden yaprak döken, baharda gazel veren ağaçların kederleriyle başımı duvalara çarpa çarpa istediğim azrailin gelişi gibi.
ben seni
bir çocuğun oyuncak getirecek babasını bekleyişi, bir babanın doğacak bebeğini kucaklayacağı an, bir bebeğin ana sütünü tadacağı vakit gibi.....
toprak gibi
susuzluktan kuruyan toprağın beklediği kara bulutlar gibi, yalnızlıktan sıkılan toprağın adem'i vermesi, aşka hasret toprağın muhammed'i kucaklaması gibi.
yol gibi
bekledim ben seni. asırlardır üzerinden kuş bile geçmeyen yolun yolcu beklemesi gibi, yolculuktan yorulmuş bir yolcunun yolun sonunu bekleyişi gibi, yolun sonunda yolcusunu bekleyen adam gibi...
ölüm gibi
bekledim ben seni. acı çekmekten bıkmış, bıktıkça günahlara sarılmış bir yüreğin ölümü özlemesi gibi,tuzağa düşmüş bir kurdun onuru için istediği ölüm gibi,cennet müjdesi almış bir kulun özlediği ölüm gibi.

yâr yabancı oldu yabancılar yâr gibi.
yâr beyi azrail olan diyar gibi
yâr görmez, yâr duymaz, yâr bilmez
yâr sırtını feleğin ordusuna dayar gibi
yâr sevmeyi bilmez, yâr buz gibi
tel tel döker saçlarımı yâr güz gibi
yâr ağlatır yâr kanatır yâr acıtır
yâr yaralarıma bastığım tuz gibi

ağla

doya doya ağla bu gece

sonra dur, bir düşün

gitti mi?

yar rüzgarlara binip gitti mi?

yari götüren rüzgar

sana yalnızlığı getirdi mi?

yalnızlığın peşine takılan acı

damarlarındaki kana girdi mi?

hasret atıyor mu damarlarında?

aşk kokuyormu sokaklarında?

günahlar.

isyanlara binip yükseliyor mu semaya

o zaman hiç durma.

sende bin o rüzgara

önce çık bulutlara

sonra yağmur ol

düş yarın toprağına

artık ayılma ırak kalsın aşk
bırak sırasıyla acıları
varsın tanrıya, alışma
yaşlı başına kar yağdırma. inşallah
amin.

buzdan bir kürenin içindeyim
kehribar renkli konyak kadehini ışığa tutuyorum,soğuk zamanı yırtıyor üşüyorum, ama soğuktan değil üşümem, neden böyle üşüdüğümü tanrı biliyor.

mesafe dağlar taşlar arasında olur seninle benimki bir kalp atımı,
bakma dediğime böyle şeyler ihtimalin bile bize kabul görenini öğrettiler,
yok yani öyle kavuşmalar, mutlu olmalar falan ama mesafen tam burada durur içinde gözümün, dilinde ucumun.
belki bir sabah,
belki kuşların göçtüğü bir öğle sonrası
sen salınırken çarşıyı,
kimbilir o tek gamzen karşımda bile olur.

belirsiz süreliğine emin olmayı bekleyerek,
var oluşumuzdaki belirsizliğe belirli bir ölüm ekleyerek geçiriyoruz yaşamı belli belirsiz.
belirli sürelerde şüphe duymayı isteyerek,
yok oluşumuzdaki kesin,
gelecekte belirsiz insanları severek harcıyoruz hayatlarımızı sevgili sevgisiz..
belirli yüzlere kör kalıp,
belirsiz yüzlere çizdiğimiz hayallerimizden emin oluyoruz, ismi ve cismi belirsiz..
bekleyerek,beklentiyle, beklemeyi sevmeyerek nefes alıyoruz bizi bekleyen geleceğe doğru,
yok olacak tüm düşlerimiz hiç şüphesiz.

gün aydın sözlük
herkesin hiçbir şey ifade etmediği zamanlarda insan daha mı mutsuz yoksa daha mı anlamış,?
böyle bir anlamak insanı mutlu mu eder yoksa
mutsuz.?
bir diğer yoksa yalnız mıyız?
tam unutacaksın, bir hatırlama geliyor!
gelme, nolur gelme diyemiyorsun.
aklın sana acı çektiriyor.,
insan aklı işte acıya duyarsız.

özlemek ne renktir?
kalabalıkları , gölgeleri, takip ettiklerini.
sen öyle önemsiz bir nokta iken.
dünya o kadar uzun soluklu bir cümle ki ; her geçen gün soluğun dirhem dirhem tükendi..
zamanın durması gerekiyordu, olmadı.
kimse bunu söyleyecek yada buna cesaret edecek gücü bulamadı.
ve boğuldu insan bir başkasının aklında. çünkü ölmek birinin aklında
kalbinde yaşamaya çalışmaktan daha geçerli bir sebepti.

...sonra,
unutmaya yüz tuttuğun bir ses,
bir koku,
belleğinin diplerinden kopup gelen bir anı,
bir görüntü,
saniyenin binde biri hızında sanki bir
şimşek gibi çakıp geçen bir imge,
şarkıda geçen bir söz,
sana onu hatırlatan bir kelime,
böyle utanmadan, sıkılmadan, canın acırmış diye
aldırmadan, fütursuzca gelip, unutmak için yaptığın her şeyi silip atıyor ya,
onca yıl verdiğin emek bir salisede yok olup, senelerce öncesine dönüyorsun ya,
istiyorum ki o an ölüvereyim! insan olduğuma, bir belleğim olduğuna işte o zaman çok üzülüyorum.

en iyisi susmak. susunca peşini bırakıyor her şey. çünkü konuşmadığını düşünüyorlar.
ve konuşmayınca seni dinlemek istemiyorlar.
keşke dinlemek istemeseler, anlatmamak hiç bu kadar zevkli olmazdı.
neyse az kaldı.
az kaldın.
az kalmak ne fena.
zaman giderek azlaştırıyor seni. azalıyorsun zamanla.
az kaldım.
sen gittin ya artık çok azım.
galiba bütün sorun azlığım.
bizi az bıraktın.
uyuyamayacağını bilmek gibi, çünkü uyuyamayacaksın.
bir türlü uyuyamadın,
bir türlü uyamadın.
uymadı işte.
uyamıyorsun.
uyumun başkaydı.
hayat ellerinin arasında bir çiçek gibi duruyor.
ya koklayacaksın ya koparıp bir kenara atacaksın ya da kurutacaksın fakat kurumayacak.
gözyaşların ne güne duruyor.
bence vaktin varken koklamayı dene.
nasıl olsa kuruyacak.
önce rengi solacak sonra da kokusu gidecek, bakışların daha yaşlı olacak ve hiçbir şey eski gibi olmayacak.
vakit varken.
çünkü vakit var.

doğumum anama hamallıktı, yaşamam bana... ölümüm bile hamallık cenaze alayına...