lennie yazar profili

ruhunu da emiyorsunuz.

olay tam olarak nedir bilmiyorum fakat sonradan ortaya çıkan video denk geldi, izledim.

annesi evde çocuğun babasına "çocuğa ne oldu?" diyor

baba "önüme çıktı ani fren yaptım çocuğun haline bak" diyor.

ülkece bir grubu, belirli bi kesimi, ırkı vs gerçekler tam olarak ortaya çıkmadan yaftalamaya, linçlemeye çok meraklıyız. suçu neyse çeksin iki taraf da ama kendi eliyle o hale getirdiyse çocuğu, zaten olay var diye ülkeyi galeyana getirmek de vicdan meselesi.

hiçbir tarafı savunmuyorum, çeksinler cezalarını. gerçekler er geç ortaya çıkar soruşturma sonucunda kamera kayıtlarıyla vs. beni asıl üzen ufaklığın geldiği hal. çocukları her türlü pislikten uzak tutmak en büyük mesele ama ne mümkün.

hiçbir şey etkili olmamalı.
bokun içinden çıkıldıysa dahi çıktığına dair bir öz güven taşımalı.

biriyle tanıştığınızda onunla ilgili iyi şeyler hissetmiyorsanız, belki yanılıyorumdur diye düşünüyorsanız düşünmeyin. hislerinize güvenin.
aksi çıktığını neredeyse hiç görmedim.

okuduğumdan beri şu kısım yankılanır durur:

sabahın ilk 24 saati insanlarla konuşmak istemiyorum.

bende de sevmek.
ama yok olmuyor, sevgim mi bitti diyeceğim de sanmıyorum insanların sevilesi yanı kalmadı. yoksa kedileri neden bu kadar seveyim ki ya da küçük insanları

gerek var mı? bu kadar bozukluğun içinde düzgün kaldığınızda sadece zarar görürsünüz. en iyisi varolana uyum sağlamaktır.

mohsen namjoo - zolf

hoş geldin maviş seni tekrar görmek güzel*

yiğit harmanları, yığınaklar,
kurulmuş çetin dağlarında vatanların.
dize getirilmiş haydutlar,
hayınlar, amana gelmiş,
yetim hakkı sorulmuş,
hesap görülmüş.
demdir bu...

demdir,
derya dibinde yangınlar,
kan kesmiş ovalar üstünde mayıs...
uçmuş, bir kuştüyü hafifliğinde,
çelik kadavrası korugan'ların.
ölünmüş, cânım, ölünmüş,
murad alınmış...

gelgelelim,
beter, bize kısmetmiş.
ölüm, böyle altı okka koymaz adama,
susmak ve beklemek, müthiş
genciz, namlu gibi,
ve çatal yürek,
barışa, bayrama hasret
uykulara, derin, kaygısız, rahat,
otuziki dişimizle gülmeğe,
doyasıya sevişmeğe, yemeğe...
kaç yol, ağlamaklı olmuşum geceleri,
asıl, bizim aramızda güzeldir hasret
ve asıl biz biliriz kederi.

içim, bir suskunsa tekin mi ola?
o malta bıçağı, kınsız, uyanık,
ve genç bir mısrâdır filinta endam...
neden, neden alnındaki yıkkınlık,
bakışlarındaki öldüren buğu?
kaç yol ağlamaklı oluyorum geceleri...
nasıl da almış aklımı,
sürmüş, filiz vermiş içimde sevdân,
dost, düşman söz eder kendi kavlince,
kınanmak, yiğit başına.
bu, ne ayıp, ne de yasak,
öylece bir gerçek, kendi halinde,
belki, yaşamama sebep...

evet, ağlamaklı oluyorum, demdir bu.
hani, kurşun sıksan geçmez geceden,
anlatamam, nasıl ıssız, karanlık...
ve zehir - zıkkım cigaram.
gene bir cehennem var yastığımda,

gel artık...

ufak tefek birkaç şey* dışında hiçbir şeyi saklamıyorum artık.
kullanabileceğim bir şeyse tepe tepe kullanıyorum, değilse zaten yitip gidiyor bir yerde.

böyle hatıralar geçmişe bağımlı hale getiriyor, yıllarca taşınamaz.

şunu söyleyen birinin bok gibi çıkmadığını hiç görmedim.

yaşamadım yaşamak da istemem.

ya pardon da kime ne ak?
istediği yaştan önce de sonra da istediğini yapar. 3. şahıslara da bok yemek düşer.

edit: ben de dahil soran çok olmuştu şu kedi yiyen fareyi gelmiş işte müthiş özlenen başlıklarıyla.

geldi mi ya o günlerdir beklenen 14 şubat?
neyse bakalım kutlu olsun
sevgilisi olanları bir kez daha kınıyorum, defolun.

günaydın

zazie - adieu tristesse*

archie bunker
mığrıbı

birkaç tane de sapık sapık yazan var da nicklerini hatırlamıyorum.