zaman tüneli

erkektr ne kadsr kötüyse
kadında o kadar iyi

(bkz: sosyal medya vergisi)
nedir: aylık olarak sosyal medyada geçirilen süre üzerinden hesaplanır.
gerekçe: saatlik iş gücü kaybının devlete olan yükünün hafifletilmesi.
yöntem: günlük işçi çalışma bürüt tavan ücreti üzerinden aylık 35 gün ile çarpımı sonucu bulunur.
edit: vatana millete hayırlı olsun

atina'da 14-15 temmuz tarihlerinde yapılacak, the cure ve florence and the machine'in as sanatçılar olduğu festival. vize problemleri dolayısıyla gidemeyeceğim ve 3 kombine biletimi satıyorum, ilgilenenlere duyurulur.

hep satılanın ben oldugum.

annemle anneannem arasındaki ilişkiyi kıskanmam. bilirim ki annem beni ayrı bir sevgiyle seviyor, anneannem ayrı.

dostluklara boyle bakıyorum. ayrı seviyorum ve seviliyorum.
bir dostum benle baska bir dostu arasında kaldıgında cekimser oy kullanmasını beklerim sevgimize guvenip. nedense butun dostlar yalnız beni satıyor:( hepinize cok kırgınım.

#4013058

guldum.net/post/55a012d6fae...

ayrıca ümitle aynı saftasınız.

beni bilen bilir; hayatımda ümit özdağ'ın çok önemli bir yeri var. hayatımda en sevdiğim üçüncü kişidir hatta.

sıralamam şöyle;

1- hz. muhammed
2- alex de souza.
3- ümit özdağ.


(hz.muhamed ve alex dönemsel olarak bazen yer değiştiriyor)

ama ümit'in yeri asla değişmez. adam cezaevinde ülker petibör bisküvit yiyerek hayatta kaldı ya. direniş abidesi. yamuk burnuna kurban yiğidim. ha işte burdan bile benim için hdp gibi bir şer yuvasının nasıl duygular uyandırdığını düşün. ya ben bizim pederin dükkana paspas yaptırmak için bir suriyeli aldım. adamı direkt paspas olarak kullanıyorum. öyle düşün...

neyse, ben de işte hem diğer sağcılar gibi zır cahil olmayayım, hem de bu istiklal kadınları adlı süper seksi kadınlardan dolayısı, bir ekmek yeriz; ne bilim, bir lacan, spinoza, cioran, kierkegaard deyyu bu kızıl seksi istiklal faşistlerinden biri ile efendim bir desti izdivaç, bir duygusal yakınlık, bir seksli bişeyler falan olur diye sürekli sanat ve felsefe ile ilgilenmeye başladım.

dostlar bir de ne göreyim. ilgilendikçe hayal kırıklığı... teoman dinliyim diyorum, herif hdp'li çıkıyor. şebbo olsun bari memesi var diyorum; hdp. kadir inanır hayranı olayım dedim. çaat, bildiniz hdp. nejat işler olsun bari diyorum çek ordan bir selo..... ulus baker okuyam diyorum, oho rahmetli bdp.... ahmet ümit olsun, herif full aksiyon. maalesef evet, hdp. yav yıldız ile sezen aksu birbirine düşman, ikisinin bir araya geldiği tek nokta var; hdp. sanki nietzsche mezardan kalksa, selahattin demirtaş'a özgürlük deye bağırıp at tokatlayacak gibime gelmeye başladı. piskolojiğim bozuldu.

boykot etmeye karar verdim hepsini. kalanları takip ederim dedim. şu an mecburen sadece evlilik programı izleyerek hayatımı idame ettiriyorum.

sıfır bilgi, sıfır stres. süper.

yapay zekayla yazılım geliştirmek elbette daha teknik.. algoritma, veri yapıları, hata ayıklama, mimari bilmek gibi... bunlar uzun bir öğrenme süreci istiyor.. ve hangi alanda yazılım yapacaksanız bir bilgi birikiminiz olması şart sanırım..

tasarım ise farklı bir boyut..

insanın gözüne, duygusuna ve hayal gücüne hitap ediyor.. daha önce yazıya döktüğüm bir çok olay, olgu ve bunlardan ilham alarak bunları farklı tasarımlara dönüştürmek, kendi görsel dilini oluşturmak oldu benim için.. mitolojik, gotik ve vintage olarak başladım ve böyle de devam edeceğim bir süre.. daha çok boş vaktim kalsın istiyorum kendime.. daha çok tasarım daha çok illüstrasyon...

(bkz: kızarmış tavuk)

#müzik

kızlar kurabiye diye devam eden şarkı. 0:48de duyabilirsiniz:

yoksa da yakında yapay zekaya yaptırırlar bunu

ekşi artık sapıkların dm kutunu doldurup güya yazdığın entry hakkında konuşmak isteyip sana sarkıntılık yapanların olduğu yere dönüştü

zor günlerde kimsenin yine senin yanında olmayacağı

oturarak su içmiş
şimdi dış minnaklar düşünaün
açılın lan büyük türküye geliyo

hayat başlı başına bir imtihan. ülke, arkadaş, aile, her şey bir imtihan

saygı görmediği birisiyle ilişkisini devam ettirmeye çalışmak

türkiye'de malum partili olmak başarmanın yarısıdır diğer yarısı da ne kadar yalakalık yapabildiğine kalıyor artık.

pozitif teknoloji'den öğrenci indirimiyle (ben değil yeğenim öğrenci) uygun fiyatlı diye aldım ve beğenmesem yeğenime veririm diye düşünüyordum ama hiç de milletin söylediği gibi yavaş filan değil. iyi ki almışım çok memnunum.

sevgilisi kocası hangi takımlıysa onu tutacağı için şimdiden takım tutmama gerek yok demiş kadındır

kendine küsmek .
kendine inanmamak.

sadece okul zorbalığını anlatan bir dizi değil. asıl anlattığı şey, bir çocuğun tek bir yerde yetişmediği. evde değer görmeyen, saygı öğrenmeyen bir çocuk; okulda da aynı sınıfı, aynı koridoru, aynı hayatı bunun tam tersini yaşamış çocuklarla paylaşıyor. sonra arkadaşından görüyor, öğretmeninden görüyor. kısacası sorunsuz bir kanal yok. zorbalık çoğu zaman ailede başlıyor, okulda devam ediyor.
dizinin en sevdiğim yanı da buydu. suçu sadece çocuklara atmıyor. velilere de dönüp "bir aynaya bakın." diyor. çocuğunu sınav, başarı, kazanma hırsı ya da başkalarının yanında kendi statüsünü yükseltecek bir araç gibi gören ebeveynler.! çocuğun ne istediğini bilmeyen, ona saygı duymayan ama ondan hep daha fazlasını bekleyen yetişkinler.! asıl mesele biraz da burada.

benim tek eleştirim, bazı şeylerin çözümünü fazla kolay göstermesi. keşke gerçek hayatta da birkaç tokatla herkes hizaya gelseydi. maalesef karakter öyle değişmiyor.

bir de dizinin mizahını ayrıca sevdim. bu kadar ağır konuların arasında öyle yerlerde güldürdü ki, nefes alma alanı açtı. dramla mizahın dozunu güzel ayarlamışlar.
velhasıl, okul dizisi diye başlayıp yetişkinleri sorgulatan bir işe dönüşüyor. izlerken en çok çocuklara değil, büyüklerin çocuklara bıraktığı yüklere üzüldüm.


(yatacak yerin yok be gyu cheol.)