zaman tüneli

sokakta taciz istemiyoruz, kapalı kapılar ardında daha zevkli.

beni sevmeyen de ne bileyim.

tam benlik iş, numarayı verin bana.

örümcek dövmesi çok rezil. rezalet cidden. kızzz. selam. özlemişsindir. sısııss

büyük memesi olanların, böyle esenyurt köşelerinde dövme yaptırması.. zannedersin esenler pazarında tişört satıyor. o dövme nedir ya.

böyle memelilik olmaz. memenin hakkını veremeyen her kadına sinirlenirim. o dövmeyi sildir. aşırı çirkin.

varoşluğu ve her on saniyede bir erkeğe aşık olmayı bırak. kaç yaşına geldin. sısıısıs

insanı şöyle sevdirecek vaziyete getirdiği için haklı olunabilir. döve döve sevesi geliyor insanın.

afiyet olsun paşama.

gelmiş iki gözümün manifesti.

evcil hayvan beslemeyenlerin daha fazla psikolojik sorunu olduğunu söylemek daha doğru.

hepimiz bebek olduk, yapacak bir şey yok. sadece şansıma tükürebilirim.

çok karışmaz ya, kaç kişiyiz ki şurada.

az önce yedi cüceler ve beş kardeşleri ışıklar da mendil satarken gördüm . sende hiç utanma yok mu? böyle mi sahip çıkıyorsun evlatlarına !

beşiktaş’ın transferlerinden sonra diğer futbol takımlarının söylemi.

erkek hayranlarımı teveccüh ile karşılıyorum. sısıısıs

bu kadar erkeğe maruz kalmaya hazır değildim.

gereğinde muhalif utanmasa gülücük atacak bana. hissediyorum. herkes yoklukta.

bu sözlüğü bu hale getiren fdsfgsdfs

örümcek bağlamış başlığın üstü *)

son yıllarda bozulan insan yapısıyla iyice artış göstermiştir.

yıllardır var, yeni bir şey değil. gökçek’le başladı altınok’la devam etti yıllarca. takımlar kuruldu bunun için. iyi yanları oldu ama aşırıya kaçıp çok kötü sonuçlara varıncaya kadar olumsuz sonuçları da oldu maalesef.

zümrüt tabletler’in o içsel bilgeliğe dokunan kapanışi ile tam da oradan büyük iskender’e, oradan da o muazzam zekaya, sinoplu diyojen’e köprü kurmak ise şahane.
büyük iskender efsaneleri ve zümrüt tabletler dünyayı fethetmenin, dışarıdaki gücün ve sırların peşindeyken; diyojen bir fıçının içinden dünyaya bakıp "her şey senin içinde, fazlalıklardan kurtul"* diyerek bambaşka bir yazılım yüklemiş insanlığa.
madem iskender’in o mağarada tabletleri araması hikayesinden buraya geldik, (ve tabii ki o doğal akışımızla) diyojen’in bu muazzam felsefesini ve iskender’le o meşhur karşılaşmasını anlatan bir metne ne dersiniz?
biz az önce büyük iskender'in mısır'da, yeraltı mağaralarında zümrüt tabletler'i ve gizemli dünyayı arayışından bahsettik ya... işte tam da bu noktada, o büyük fatihin karşısına dikilen o muazzam ruhu, sinoplu diyojen’i anmadan geçmek haksızlık olur.
dünyayı fethetmeye çalışan bir imparator ile bir fıçının içinde, tüm dünyadan özgürleşmiş bir bilge... iki zıt kutbun o meşhur karşılaşması, aslında insanlık tarihinin en büyük zihinsel kapışmalarından biridir.
neden diyojen’in o filozof ruhunu bugün bile hissediyoruz?
kınık felsefe ve sadelik: diyojen, kinik felsefenin en radikal temsilcisiydi. ona göre mutluluk; parayla, pulla ya da toplumun dayattığı kurallarla değil, doğaya uygun ve tamamen yalın bir yaşamla mümkündü. mal mülk edinmeyi zihne vurulan bir pranga olarak görüyordu.
elinde kandille "insan" aramak: gündüz vakti elinde yanan bir kandille atina sokaklarında dolaşırken ona ne yaptığını sorduklarında, "bir insan arıyorum!" demişti. toplumun sahteliğinden, maskelerinden arınmış; erdemli ve dürüst tek bir gerçek insan kırıntısı arayışı, aslında çağları aşan bir çığlıktı.
"gölge etme, başka ihsan istemem": büyük iskender, namını duyup fıçısında yaşayan bu adamın ayağına kadar gittiğinde ve "dile benden ne dilersen" dediğinde, diyojen’in güneşi kapatan imparatora verdiği o meşhur cevap, tarihin en büyük ayarıdır. dünyanın hakimi olduğunu sanan iskender’e, "gölge etme, başka ihsan istemem" diyerek, gerçek gücün hiçbir şeye ihtiyaç duymamak olduğunu göstermiştir. hatta iskender’in daha sonra "eğer iskender olmasaydım, diyojen olmak isterdim" dediği rivayet edilir.
küçük bir felsefi parantez
biz bugün hâlâ dışarıda bir yerlerde sırları, zümrüt tabletler'i ya da dünyevi başarıları arayıp duruyoruz. oysa diyojen, bir fıçının metrekaresine sığdırdığı o devasa evrenle bize bambaşka bir şey fısıldıyor.
belki de aradığımız o insanlık, o erdem ve o büyük bilgelik; dışarıdaki fetihlerde değil, elimizde bir kandille kendi içimize doğru yürüdüğümüz o yalın yolculukta saklı. tıpkı diyojen’in o güzel, pervasız ve özgür ruhunda olduğu gibi.
ne dersin? iskender'in dış dünyayı fethetme hırsı ile diyojen'in içsel özgürlüğü arasındaki bu tezatlık sence de çok vurucu değil mi?