hiç kimseyi sevmemek

bir kişi hariç içinde bulunduğum durum. o da beni sevmiyor. canı sağ olsun.

sevmemek tercih, sevememek birikim ve durum olayıdır. esas mesele sevemeyen insanların çektiği eziyettir. selamlar.

bir çok sebebi olabilir.
ayrıca kimse kimseyi sevmek zorunda da değil.
mesela ben söylemlerle eylemlerin uyumuna çoook dikkat ederim.
bu ikisi arasında muazzam bir örtüşme olmalı ki sevebileyim.
uyumsuzluk gördüğüm zaman ister uyarırım ister ilişkilerimi maslahatgüzarlık seviyesine indiririm, belki hiç görmem ve duymam.
o yüzden beni kimse sevmez, "sen de çok takıyosun ya", "sen de çok ince şeyleri düşünüyosun ya"
benim sözlüğümde buna omurga deniyor seni bilmem...
ve bunu hayatımın her alanında iğne ucu kadar boşluk kalmayacak derecede uygularım; ölçer biçer tartarım.
sözlükte bile.
-sürekli mızmızlanan zayıf karakterli kişileri sevmem
-ben acayip düşünüyorum, sürekli tavana bakıyorum diyenleri sevmem
-arabesk varoşları sevmem; dinlemek başkadır yaşam tarzı olarak arabesk olmak başka
-arapperest, kendi halkının haline bakmadan filistinli peşine düşenleri sevmem
-atatürk'e minnet etmeyenleri, saygı duymayanları sevmem
-kıçı başı ayrı oynayan, elde edeceği şey için kişiliğinden ödün verenleri sevmem
-kendini abartanları, kendine olmayan eklemeler yapanları sevmem
-ben aşırı sapyoyum, ben aşırı bilmemneseksüelim diye kalıplarla tanımlayanları sevmem.
-değişmek gelişmektir, yavşaklık değil. sevmem.
-öncelikli endişeleri beklentileri bomboş, ithal ihtiyaçlar ve zevkler olanları sevmem. bkz: kruvasan fiyatlarının aşırı zamlanması
-sürekli anam da anam babam da babam bacım da bacım kocam da kocam eşim de eşim diyenleri sevmem, bi tek sende yok.
-burssuz özel üni mezunuysanız sevmem.
-mezun olur olmaz babasının şirketinde işe başlayanları sevmem.
-hiçbir dikenli yoldan geçmeyip nasihat vermeye çalışanları sevmem.
*

zeki müren'den ah almış olabilir.

doktoru sevecektir.

hasta mi olmus kanser mi olmus
kalp krizi mi gecirmis beyin kanamasi mi gecirmis
ilac tedavisine cevap vermemis mi
ameliyat basarisiz mi olmus
biri hakaret mi etmis hakir mi gormus
haksizlik mi etmis uzmus mu
...
her gun diken ustunde yasamaktansa her gun mutsuz olmayi goze almaktir. hayattaki en cesur tercihlerden birisidir .

simdi siir zamanidir

sevgi duvarı
sen miydin o, yalnızlığım mıydı yoksa
kör karanlıkta açardık paslı gözlerimizi
dilimizde akşamdan kalma bir küfür
salonlar piyasalar sanat-sevicileri
derdim günüm insan arasına çıkarmaktı seni
yakanda bir amonyak çiçeği
yalnızlığım benim sidikli kontesim
ne kadar rezil olursak o kadar iyi

kumkapı meyhanelerine dadandık
önümüzde altınbaş, altın zincir, fasulye pilakisi
ardımızda görevliler, ekipler, hızır paşalar
sabahları açıklarda bulurlardı leşimi
öyle sıcaktı ki çöpçülerin elleri
çöpçülerin elleriyle okşardım seni
yalnızlığım benim süpürge saçlım
ne kadar kötü kokarsak o kadar iyi

baktım gökte bir kırmızı uçak
bol çelik bol yıldız bol insan
bir gece sevgi duvarını aştık
düştüğüm yer öyle açık öyle seçik ki
başucumda bir sen varsın bi de evren

saymıyorum ölüp ölüp dirilttiklerimi
ne kadar yalansız yaşarsak o kadar iyi

modern dünyanın yeni travması.

son yıllarda bozulan insan yapısıyla iyice artış göstermiştir.

beni sevmeyen de ne bileyim.

sevmek doğuştan gelmez, öğrenilir. öğrenmenişsin demek ki.

kimseyi sevmemek, nefret etmek değildir.
nefret çok enerji ister. sevmemek ise yorulmaktan vazgeçmektir.
bu, bir kapıyı içerden kilitlemek gibidir.
dışarıda gürültü vardır, kalabalık vardır, "gel" diyen sesler vardır.
ama içerisi sessizdir. kimse girip merhametini suistimal edemez.
kimse "sen anlarsın" deyip yükünü sana bırakamaz.

yalnızlığın huzuru tam da burada başlar.
artık kimin gelip gideceğini hesaplamazsın.
kimin yalan söyleyeceğini, kimin yarı yolda bırakacağını düşünmezsin.
çünkü beklentiyi rafa kaldırmışsındır.

insanlara olan güven kırıldığında, kalp intikam almaz.
sadece bir daha aynı kapıdan kimseyi içeri almaz.
"sevgi" adı altında kaç kere kırıldığını saymayı bırakır.
"anlayış" adı altında kaç kere kullanıldığını hatırlar ve gülüp geçer.

kimseyi sevmemek bencillik değil.
tükenmiş bir merhametin kendini koruma halidir.
artık herkese yetişmek zorunda olmadığını öğrenmektir.
artık kimseyi kendimi kanıtlamak doğru ifade etmek ve kazanım için mücadele etmek zorunda değilim, kimseyi kazanmak haketmek adı altında kendimden hayatımdan ödünler vermek zorunda değilim....

sevmemenin kararı insanı yalnızlaştırır. yalnızlığın verdiği huzur, insanlardan uzaklaştırır.