zaman tüneli

35 yaş üstüne alınabilir gibi sanki. altı götürür sana çiçek aldım diye ya anasına verir yada dönüşte çöpe bırakır.

bizim millette tekelleşmeye karşı hardcore bir " ananı bacını..." olayı olmadığından oluyor. tekel olmayı hayatın getirisi sanmak işte bu.

varlik fonuna devredildigi gunden beri rezil bir sirket oldu turkcell. yazik o calisanlara ki bu ahlaksizligin bedelini maaslariyla oduyorlar. ve yazik bizlere ki kartellesmis bu sektorde bir alternatif bulamiyoruz.

"sonsuzluğu"n harf hatalı yazımının karnımda yarattığı huzursuzluğu 'şimdilik buraya koyayım'.

sonra bir ara tuvalete gider ortaya bırakırım.

huh.

bu tip sınıflandırmalar ancak ilgiye dayalı yazan insanları ilgilendirir. amaç sadece yazmaksa yani sözlüğü bu amaçla kullanıyor ise bir insan kimseyi analiz etmek ile ilgilenmemesi lazım. ben 1. nesilim burada. daha bir kere acaba buranın genel profili ne diye kafa yormadım. yani bununla bir insan niye uğraşır? " sınıflandırayım da en farklı ben gözükeyim sonra bana dmler gelsin" gibi bir yerdense olay gözümle gülerim inşallah değildir.

(bkz: gülen gözler)

dilimizde tüy bitti şu sözlüğü yaşam alanı gibi görmeyin demekten. 100 kişi ya var ya yok. bunlarında azı tamamıyla aktif zaten. ya sen sözlüğün sahibi olsan ne olacak? burada popüler olsan ne olacak? yani sayı belli. sanırsın böyle istanbul mitingi yapıyorlar da kitleleri peşinden sürüklemek istiyorlar. her açtığında sözlüğü bütün herkes senden konuşsa mesela ne olacak? sabah akşam sözlük konuşur mu yav bir insan. bakın burası matrixdeki zion falan değil. son yaşayan insanlar burada değil. yazın içinizdekileri geçin.

şu an bütün sözlük toplanıp orgy yapsa ( tamam bir tık oha derim ) bu benim gönder butonuna basıp entry yazmama engel değil ki. önünüze bakın abi hayat kısa kuşlar uçuyor.

yeni bir eşya alınır, şimdilik diyerek bir yere konulur ve olay orada biter.

o eşyanın yeri artık orası olmuştur, aylar geçer, yıllar geçer, mevsimler mevsimleri kovalar, saçlarınızın renkleri ve uzunlukları değişir durur ama o eşyanın yeri bir türlü değişmez.

işte bunun adı şimdilik buraya koyayım sonsuzluğudur... şimdilik kelimesinin aslında ömür boyu anlamına geldiğini çok sonradan fark edersin... sana misafirliğe gelen insanlar bile şimdilik diyerek koyduğun o eşyayı başta garipsemiş olsa da en çok onlar savunur şimdilik olan yerini... böyle de manipüle eder insanı şimdilik kelimesi...

"sınıflarındırması" yazım hatası bir marifetmiş gibi başlıkta göz kanatmaya devam edecek galiba. editörü kalmamış bu halka bir sözlük daha açtırmasın rabbim... amin

aynı maddeden üretilmiş olmalarına rağmen poşetler arasında inanılmaz bir sınıf ayrımı var.

pazar poşeti en alt tabaka. kaderi daha kasadan çıkmadan belli... eve gelir, sebzeler boşaltılır, birkaç saat mutfakta takılır, akşamına çöp poşeti olarak hayata veda eder. market poşeti orta sınıftır. birkaç kez daha alışveriş görür, sonra o da çöp nöbetine geçer ama mağaza poşetleri bambaşka...

özellikle kalın, parlak, ip saplı olanlar. onlara kimse çöp olur gözüyle bakmaz, bakamaz, bakması bile teklif edilemez! dikkatlice katlanır, poşet çekmecesinin en üstüne konur. sanki bir gün önemli birine hediye götürecekmişiz gibi özenle saklanır.

işin ilginç tarafı o önemli gün hiç gelmez...

bej kazak aldım, cam pipet aldım, kahveyi kulplu kupada içmeye başladım. hatta bir ara masaya limon koydum, estetik dursun diye. iki gün sonra sinek geldi... dekorasyon kariyerim orada sona erdi... sabah güneşini almak için perdeyi açıyorum, bir film sahnesi gibi gözükeceğini düşünüyorum ama karşı apartmandaki teyzeyle aynı anda birbirimize bakıyoruz. kadın da rahatsız, ben de rahatsızım...

onlar battaniyenin altında kitap okuyarak kahve içiyor, ben ikinci yudumda "dolapta kalan çiğköfteyi şimdi mi yesem, birazdan mı yesem?" diye strateji kuruyorum... dolaptaki yarım limonla kavga ediyorum... üç dakika sonra youtube'dan 8 saatlik kafe ambiyansı açıp yanında çiğköfte yiyorum, algoritma bile ne yapmaya çalıştığımı çözemiyor.

bunların evinde dağınıklık olmuyor. hayatım boyunca bunu çözemedim. benim evde bir tişörtü koltuğun üstüne bırakıyorum, iki saat sonra tişört kendi kendine üreyerek çoğalıyor... koltukta üç tişört, bir çorap, fişi kayıp bir şarj aleti ve nereden geldiğini bilmediğim poşet duruyor... poşetin içinden elektronik aletlerin garantileri çıkıyor...

bir de bu pinterest kızlarının çok güzel panoları var... ben estetik pinterest panoları dizeyim derken bir anda pinterestten çıkarak youtube'a girişimle kendimi tuhaf mutfak aletleri ve koli bandıyla tamir videoları izlenen bir döngüye hapsetttiğim oldu... daha da kötüsü yine pinterest fotoğraflarında gezinirken canım sıkıldı ve kendimi hasır ipten abajur yapan hırslı ev hanımları maratonunun ortasında buldum...

ne yaparsam yapayım olmuyor, bir türlü pinterest kızına dönüşemiyorum.

çok kadın ağlattım... çok

içe içe niçe, çok dokunaklı.. ingilizce öğretmeni misin?

kendi iletim için: durumumuz yoktu, alamadık.

saç yumağından klonladığın kopyan "çalı süpürgesi" olunca "ben bununla naapcam" dersin.

ne demişler: "ya süpür ya terk et".

çok kötü....kimseye terörist demeyin....

gece yarısı karnın acıkır, buzdolabının kapağını açarsın ve kapağı her açışında sana bakan yarım bir limon vardır... o kurumuş suratıyla "saat üç oldu, hala buzdolabını kurcalıyorsun, vizyonsuz" diye içten içe yargılar, mahzun ve buruşuk haliyle tüm dolaba anksiyete salıp gece gece salatalıkla peyniri birbirine küstürür... o buruşuk yarım limonun gece üçte cemaat lideri gibi dolabın en ön raflarına çıkıp "ne bu oburluk, ne bu çaresizlik?" diye tirad okumaya başlaması ve senin de saygından buzdolabının kapısını kapatıp mutfaktan uzaklaşmanla son bulur gece devriyen.

işte böyle pis, kötü ve enerji düşürücü bir şeye dönüşür yarım limon.

buraya gel...saçma sapan yerlere gitme, düzgün fotoğraf çekmeyi öğreteyim sana...

ahkam kesenlere söylenen sözdür.

"katı olmayan" sadakat nasıl oluyor?
cıvık sadakat gibi bi şey mi...

biraz daha hayal gucune ihtiyacin var. 3/10

başlığı hortlatan arkadaş yeni galiba. burada herkes zincirleme birbirine takmıştır.

usulca okşarsın
yanar ellerin.*