zaman tüneli

sinkâf kötüdür. fitnenin kaynağıdır. biri bu fitneyi ortaya attı mı cadı kazanı gibi kaynar sözlük. sonra sert adamlar işe karışır. etmeyin yarenler.

yolları ayrılmış diyebiliriz...

çocukken pelerinli olduklarını sanırdık, büyüyünce genelde yorgun ve sessiz olduklarını öğrendik. gerçek olanı alkış beklemez, çoğu zaman yaptığı şeyin kahramanlık olduğunun farkında bile değildir. iki mesai birden çalışıp akşam çocuğuna ders çalıştıran anne mesela, ya da kimse görmezken doğruyu söyleyen adam. madalya verilenler değil, sabah kalkıp aynı şeyi bir kez daha yapanlar. o yüzden bugün etrafınıza iyi bakın, muhtemelen bir tanesiyle aynı evi paylaşıyorsunuz.

insanın en savunmasız anında karşılaştığı en büyük sınav. üzerinizde tek bir kumaş parçası bile yokken evin içindeki hiyerarşi bir anda tersine döner. o an duşun altında çıkardığınız sesin insanlığa ait olmadığını komşularınız da seve seve teyit edecektir. bir de kaçarken yaptığı o ani manevra var ki, hangi yöne gideceğini kestirebilen bir insan henüz doğmadı. bu olaydan sonra banyoya girmeden önce kapıyı üç kez kontrol etmek gayet normal karşılanmalı.

bir zamanlar "hadi bir tane daha" denen şeyin artık hesap makinesiyle içildiğinin resmî ilanı. markete girip fiyat etiketine bakıp raftan almadan çıkmak yeni milli spor dalımız oldu. üstelik tadı o parayı hak edecek kadar değişmedi, sadece bizim cebimiz değişti. arkadaşlarla dışarıda içmeyi bırakıp evde iki kişi bir şişe paylaşır olduk. eskiden "içki parası" derdik, şimdi "içki bütçesi" diyoruz; aradaki bütün fark tam olarak buraya sığıyor.

yokdaş uygun düşmüş, başlıkta bilinçli yazılmış sandım. meğer yazım hatasıymış. neyse böyle kalacak elbet.

başlığı düzeltecek editör mü kaldı? hepsini küstürdü yokdaş, yok oldular.

insanın kendini ilk kez bir başkasının gözünden gördüğü kişi. o yüzden yıllar sonra hatırladığımız şey aslında o değil, o dönemki halimiz oluyor çoğu zaman. telefon faturasının uçtuğu, otobüs durağında bir saat fazladan beklenen, saçma sapan şarkıların bir anda anlam kazandığı dönem. bittiğinde dünyanın sonu sanırsın, on yıl sonra adını duyduğunda sadece hafifçe gülümsersin. "ne iyi ki olmuş, ne iyi ki bitmiş" diyebiliyorsan doğru yoldasın demektir.

musiki işleri karışık işlerdir. bakarsın şarkı kötüdür lakin terennüm eden onu alır yürür.

her şeyi fazlasıyla temiz, fazlasıyla kontrollü yaşama hali. bir dönem ben de denedim; evde toz yoktu, planda sapma yoktu, hayatta da pek bir şey yoktu. sonra fark ettim ki insanın hem bağışıklığı hem hafızası biraz kirle güçleniyormuş. üstü başı çamur olmadan geçen bir yaz, insana anlatacak hikâye bırakmıyor. şimdi bulaşığı bazen sabaha bırakıyorum, dünya dönmeye devam ediyor.

normal sözlüğü medeniyetin başkenti yapma gayesi ile çıktığımız bu yolda ilk adımı ben atıyorum.
charles bukowski gülün gölgesinde kitabından yabancılar şiirini seslendiriyor olacağım iyi dinlemeler..
voca.ro/16CN6pfJti56

bunlar güzel kelamlardır. söyleyen azalmış derler de dinleyen kalmış mıdır, bilinmez.

sinop'ta böyle fesatlıklar çevirenleri bildik, gördük. kestik biletini evelallah. erkenden başını ezmezsen böylelerinin fesat alır başını yürür.

sözlükte edindiğimiz gıyabi dostlar halkasına eklenen isimsiz, resimsiz ama düşünceleri hasbi bir dost. dilerim çağrıları sözlük idaresinde yankı bulur ve hatasıyla sevabıyla bu güzel ortam kurumaz.

böyle güven diye ağzında geveleyenleri biliriz biz. sırtını dönebiliyor musun ona? hah, işte güven orada başlar. değilse boş lakırdıdan ibarettir.

mert delikanlı adama yakışmaz. etrafına yarenlerini alır, birlikte yer içersin.

tatar ramazan.
sanırım karikatürler kötü etkiliyor

toranaga'yı biliriz. sinsi, çift katlı saray entrikacısıdır...mertçe vuruşmak varken, arkadan iş çevirmek yakışır mı senin gibi koca beye.

130 liraydı en son.

sana emek verdim, yatırım yaptım, yatırımlarımın karşılığını ver ya da ben başka bir koca bulmaya gidiyorum diyen zavallı aldatılmış kadın serzenişi.

ben sana sadıktım. sen niye başkasından çocuk yaptın, emeklerimi, sadakatimi çöpe attın yoldaş. ühügüügügü.

bu ne rezil bir serzeniş lan? hayatını sözlüğe adamış adam ama karşılık bulamamış. yazık.

insanın üzülesi geliyor ama gülesi daha baskın geliyor.

yoldaşın da umurunda değil bu arada. en dramatiği bu. tıpkı kendisini iplrmeyen tanrısına yakaran mümin gibi adam lan. otur, sabaha kadar ağla.

kendi yolu yok, yoldaşın çizdiği yolda ama o da yol değil işte. izin istiyor ki kendi yolunu başkasıyla çizsin.

bu nasıl bir şizofreni la? yazık.

benimdir.
kuru hasan saysak olmuyor mu?