zaman tüneli

malesef ülkemizdeki kadınların yaşayamadığı mutluluktur. erkekler sevişmeyi boşalmadan ibaret sanıyor çünkü. afedersiniz...
yaşadım diyen varsa da kendini kandırıyodur...

üniversite zamanlarında değişik konsepti ve sosları olan bir hamburgerci vardı. hatunum ile mudavimi olmuştuk diyebilirim. hep oradaki ortamı, hamburgeri, sosları ve patatesini özlüyorum...
belki de o zamanlar yaşadıklarımı..

bu sefer hatalı bir gözlem olmuş efenim.

eddie van halen bile sahnede bir paket bile içememiştir ki diğerleri nasıl 2 paket bitirebiliyor merak ediyorum. ironi olduğunu biliyorum da pek ölçüsüz olmuş bence.

kaldı ki yerli ve yabancı gruplarda bahsedilen "o her şey mükemmel yeaaa." noktasını çürütecek çok fazla grup var yeni nesillerden. yerlilerden örnek vereyim kaptan kadavra bu tezi çürütecek en büyük grup. onun dışında underground konserlerde halen daha kafayı çekip çıkan, hayata söven gruplar var.

ayrıca bir yenilik olmaması biraz yapılabilecek her şeyin günümüzdeki müzik devleri tarafından yapılmış olmasından biraz da herkesin metallica, motörhead, burzum, led zeppelin gibi devleri taklit etmesinden kaynaklı.

spor salonlarına rock müziğin girmesi noktasına gelirsek ağırlık kaldırırken insanların let it happen veya karabiberim dinleyerek motive olmasını bekleyemeyiz değil mi?

kısacası rock müziğin kendini geliştirememesinin sebebi underground gruplara fırsat verilmemesi ve geçmişe imrenmektir.

karşıt renk çünkü.

korkmak demeyelim de dermanımız kalmadı diyelim.
bir de tanımaya değecek insan sayısı bayağı azaldı.

rock müziğin beyaz yakalılaşmasını uzun zamandır izliyorum ve bence bu, müzik tarihinin yeterince konuşulmayan facialarından biri.

eskiden rock müzisyeni dediğin insanın hayatı belli değildi...

nerede kalıyor, ne zaman uyuyor, yarın ne yapacak bilmiyorsun. stüdyoya gece üçte gidiyor, iki gün sonra geri dönüyor, elinde sigara, üstünde buruşuk tişört... evet bayağı teoman gibiydi hepsi...

sonra müzisyenler iletişim önemini keşfetti... eskiden grup üyeleri birbirleriyle kavga eder, albüm gecikir, menajer çıldırırdı. şimdi herkes iletişim konusunda çok daha sağlıklı... albüm asla gecikmiyor...

sonra uyku düzenleri düzeldi bunların... eskiden adamın sabah yedi buçukta uyanması için ya turne otobüsünün kaza yapması gerekiyordu ya da otel görevlisinin kapıyı kırması gerekiyordu... şimdi alarmını kuruyor, perdelerini açıyor, bir bardak su içiyor ve güne başlıyor, bunu da müzik grubunun instagram hesabından paylaşıyor...

ayrıca en özlediğim şeylerden birisi de albüm kayıtları sırasında mutlaka bir üyenin ortadan kaybolmasıydı... kimse kaybolanın nerede olduğunu bilmezdi. şimdi google calendar'dan birbirlerinin müsaitliğini görüyorlar... ona göre stüdyo planı yapıyorlar, allahım çok korkunç...

o eski parasızlık gitti. eskiden müzisyenin cebinde üç kuruş olurdu, bütün gece bir barda oturup şarkı yazardı. şimdi herkesin menajeri, muhasebecisi, yatırım danışmanı var. albüm çıkarmadan önce bütçe hazırlanıyor.... turne öncesi excel dosyası hazırlanıyor.... klip çekiminde iş güvenliği uzmanı var.

rock müziğin en büyük düşmanı sansür değil, iş sağlığı ve güvenliği oysa ki...

sonra networking çıktı.

eskiden başka gruplarla tanışmak için aynı barda ya da sahnede kavga etmeleri gerekiyordu... hatırlayın the kooks ve arctic monkeys arasındaki kavgayı... şimdi festival kulisinde birbirlerine “çok güzel bir setti, mutlaka bağlantıda kalalım” diyorlar... takipleşiyorlar falan...

bir de eskiden grup üyeleri birbirinden nefret ederdi ama albüm çıkardı. fletwood mac, queen ve çoğu müzik grubundaki tartışmaları ve kavgayı hatırlayın... smashing pumpkins o efsanevi albümünü çıkardığı zaman kapı sesli vokal herkesle kavgalı olduğu için tek başına almıştı kaydı... şimdi herkes birbirinin sınırlarına saygı duyuyor, birbirini dinliyor, düzenli toplantı yapıyor, şaka gibiler.

bu grubun ilk çıktığında ismini duymuştum. içimde bu isimde bir grubun yaptığı müzik "ya rock" çıkarsa? diye bir korku hasıl olmuştu. sonra dinleyince içime bir rahatlık çöktü. bir kaç parçasını beğendiğim için de kendi kendime "ya bı rock bu işleri dinle geç işte" dedim.

ben mesela son verilen zamları, zamına koyma-zamcık skeciyle çok özdeşleştiriyorum.

genel olarak kadınların tanımları diyebilirim. erkekler pek anlamıyor bu işlerden..

çok da acı değil ama üniversitenin sadece okurken havalı bir şey olduğu. mezun olduktan sonra shit coin gibi dibe düşüyorsunuz birden...

nick altı başlıklarına kadar engellenmesi gereken yazarlardır hehe...

sırf kötülük yapmış olmak için yapılan kötülük. kötülüğün yöntem olarak kullanıldığı durumlarda karşımıza çıkar. amaç, kişi ve/veya gruplarda panik, korku ve çaresizlik hissi oluşturmaktır.

uyanın ulan develer.
evet evet sen de uyan

eskiden müzisyenler zayıf, yorgun gözüküyordu. en büyük fizinsel aktiviteleri sahnede gitar taşımaktı... ayrıca sahnede en az iki paket sigara içiyorlardı, tüm bunlarla birlikte müthiş bir müzik vardı ortada...

sonra bir şey oldu...

birileri müzisyenleri spor salonuyla tanıştırdı ve gözlerinin altındaki morluklar, üstünde üç beden büyük tişört ve elinde sigarayla bize hayatının yolunda gitmediğini gösteren adam tam tersi bir yola gitmeye başladı.

önce sigaralar bırakıldı, sonra protein yenmeye başladı bu vitaminsizler... 2015'teki hipster saçmalığı saymazsak saç sakal düzeldi, omuzlar genişledi. artık adam gece üçte stüdyodan eve yürürken şarkı yazan birinden çok sabah on gibi iş başı yapacak olmasına rağmen sekizde spora giden beyaz yakalı gibi bir hal aldı....

müzik de garip biçimde değişti... şarkılardaki yorgunluk ve dağınıklık gitti, yerine her şeyin fazla temiz, fazla düzgün ve fazla sağlıklı gözüktüğüne inanılan br şey geldi. eskiden adamın sesinden bile geceyi nerede geçirdiğini anlayabiliyorduk. şimdi vokal kaydı o kadar temiz ki müzisyen hayatında hiç buzdolabı temizlememiş gibi hissettiriyor... bence rock müziğin o eski havasını kaybetmesinin sebebi müzik endüstrisi falan değil.

müzisyenlerin kendine bakmaya başlaması.

(bkz: sosyal fobi)

çünkü bir rock grubudur.

her yeni insan yeni bir hikayedir.
benim görüşüme göre bu dünyaya hikayeler öğrenmeye ve hikayeler yazmaya geliyoruz

benim için zor kısım
bazı hikayeleri öğrenmek için kendi hikayeni de anlatman gerekiyor.
ben kendi hikayelerimi sevmem.

kısaca korkma
yeni insan yeni hikayedir sadece.

ben tanışmaktan korkmuyorum da buluşmaktan korkuyorum özellikle de sözlükteki kadınlardan

ekonomik açıdan yeterince gelişmemiş, ataerkil sistemin egemen olduğu yerleşim yerlerinde yaşayan ve o yerleşim yerlerinin karakteristik özelliklerini benimsemiş kişiler için kullandığımız sözcüktür.