zaman tüneli

monaco ve zürih de yaşayan insanları gördükten sonra.

ben gizli olmayan fingirdeğim.
ama çok fingirdek değilim
fingirim
belki sadece fin

bu dombili nene gelmiş hala ablam ablam bir şeyler sayıklıyor. sonunda engelletti kendini varoş.

fb yine kendine yakışanı yaparak turu ilk maçtan 90% rakibine vermiştir.

eskiden daha saçmaymış basit nedenlerden kalıyormuş insanlar mesela büyük hata değil de eften püften meselelerden örnek araç sürdüğünde neden toz çıktı aracı durdurdun eğitmen geçtin geçmiş olsun dedikten sonra neden ondan izin almadan araçtan indin vs gibi çünkü yaşlı bir tanıdığım dedi ki parkur bitti ben geçtim adam geçmiş olsun dedi sonra ben kapıyı açtım direk bıraktı ahahahahahahah sinir bozucu

yoldaş bile listede ya. ben yohum

armullah kardeşim yine bu hikayede yanan sen oldun, ewed.

açıktan kendini belli edenlerden ziyade online listesinde gözüken veya gizlenen, hiç entry bile girmeyen yazarların aralarında bulunduğu gurup.

kimbilir nasıl alev alevdir kutuları *
lucinin, eniştenin, armullah'ın sadece adı çıkmış. esas fingirler aramızda ve fing atıyorlar.

annemin kalbi durduğu o an. hala gözlerimin önünde. şu evi de değiştiremedik, salonda otururken hep gözümde canlanıyor.. ah annecim..

ben bu kadar saygısz birini görmedim. yahu ekşide trollerden buraya kaçıyom. burada bu ergen saygızlığı var. engellemeyecem. sürünsün geyik.

beyler toplanın, 4 kere direksiyon sınavından elenip 5.sinde direksiyon komisyonundaki emekli albay kılıklı adamı gözyaşlarına boğan o efsanevi ayarımı anlatıyorum.
günün ilk ışıkları, hava buz gibi. sınav arabası hyundai i20 ama heyecandan sanırsın boeing 747 uçuracağız. yanıma oturan hoca tam bir son bölüm canavarı. bıyıklar pos bıyık, elde klipsli dosya, bakışlar seni elersem prim alacağım bakışı. arabaya bindim, emniyet kemerini taktım, aynaları milimetrik ayarladım. adam bana bakıp derin bir iç çekti, evet delikanlı, kaldır bakalım şu hurdayı dedi.
kullandım arabayı, tıkır tıkır gidiyoruz. derken geldik o melun yere, paralel park. hoca sinsice güldü, şu iki dubanın arasına tek hamlede gir bakalım, dubaya dokunduğun an kalırsın dedi. baktım dubaların arası öyle dar ki, oraya ancak katlanabilir bisiklet park edilir. işte o an içimdeki kadim sözlük ruhu şahlandı beyler.
vitesi boşa aldım. el frenini çektim. adam ne yapıyorsun ulan demeden arabadan indim. bagajı açtım, acil durum çantasından mezurayı çıkardım. komisyon üyeleri şokta, camdan bana bakıyor. dubaların arasını milim milim ölçtüm. rüzgarın esme yönünü ve nem oranını anlamak için parmağımı ıslatıp havaya kaldırdım. sonra kapıyı açıp tekrar sürücü koltuğuna oturdum.
hoca köpürüyor. oğlum sen dalga mı geçiyorsun, ne yapıyorsun sen, süren bitiyor.
adama döndüm, gözlerinin ta içine baktım. dikiz aynasını hafifçe ona doğru çevirdim ve dedim ki hocam, ben buraya park etmeye gelmedim. ben bu arabaya türk mühendisliğinin ve sabrının sınırlarını öğretmeye geldim. eğer bu araba bu iki dubanın arasına girmezse, sorun bende değil, evrenin genişleme katsayısındadır.
vitesi geriye taktım. gözlerimi yarım kapattım. sadece motorun sesini ve kalbimin ritmini dinledim. arabayı öyle bir sıfır yanaştırdım ki beyler, kaldırım ile tekerlek arasına kağıt bile giremez. ne bir gıcırtı ne bir temas. vitesi boşa alıp el frenini çektim, hocaya döndüm. sınav bitmiştir reyiz, geçip geçmediğimi yazacak kağıdın nerede?
adamın elindeki tükenmez kalem torpidoya düştü. pos bıyıklarının arasından bir damla gözyaşı süzüldü. klipsli dosyayı yavaşça kapattı, koltuğunda doğruldu ve dedi ki evlat, ben 30 yıldır sürücü kursundayım, ilk defa bir cansız varlığın bir insana boyun eğdiğini gördüm. sınav kağıdına 100 puanı basarken elleri titriyordu.
şimdi o ehliyet cüzdanımda duruyor ama ben araba sürmüyorum beyler. bazen cüzdanı açıp ehliyete bakıyorum, ehliyet bana bakıyor. çıkarıp masaya koyuyorum, haddini bil, seni ne şartlarda aldım deyip geri cüzdana tıkıyorum. bu da böyle bir anımdır.

yaza beş kala cenazemiz kalktı evden, bu yaz, 3 günlüğüne armutlu yaptık, 2 gün erdek, 3 gün de gaziantep yaptık, armutlu dışında diğerleri tatil değil eziyetti, armutlu'da da yağmur yağdı, yağmur yağdıkça da rahmetli aklıma geldi ağladım durdum, tatil zehir zemberek oldu, tatil dediğim işte biraz uzaklaşmak, kafan da seninle birlikte geliyor, uzaklaşmış olmuyorsun ki aslında.. bu yaz kodlama bilgimle biraz da yatan zeka'dan destek alıp, 30 tane dijital ürün yaptım, saçmasapan oyalanıp durdum diğer başka şeylerle birlikte, bağzı yatırımsal şeyler, kimine göre bomboş uğraşlar, ağızlarına sıçayım o bağzılarının, şeref yoksunu tipler, o kadar iyiliğim dokundu hepsine, insanda bir ahda vefa olur, iyilik yapılıp denize atılmak için değil ki olm, el eli yıkar, el de döner yüzü yıkar diye başka bir laf daha var, neyse sadakam olsun hepsine. böyle yani tatil yapmayı özledim ben.

kazak tuna nehrini geçiyor anlamına gelen cümlenin şarkısı. tuna öteki dünyayı simgeliyordu onlar için, yani ölüm gibi bir şey ama geri dönüşü de var gibi ama yok gibi de.

yine bayıldığım bir kazak şarkısı. melankolime uygun. oldu artık bir kere. yapacak bir şey kalmadı geriye.

savaştan dönecekmiş, üç yıl beklesinmiş. savaştan öyle gittiğin gibi dönülüyor mu harbiden? daha ilk kez gidiyor herhalde. öğrenir.

kredi kartı geçmediydi markette. topu topu 43.000 tl limit var bunun yarısını bile harcamamışım ama kart hazretleri red veriyor.

lyon maçı alır ve fener 'i eler, şeklinde düşünüyorum.

5-10 yıldır ayağa düşmüş lise türü.
bu mal nasıl kazanmış diye dumura ugramistim ve araştırdım.
sayıları çoğalmış ve eğitim kalitesi yerlerde.
eskiden bir ağırlığı vardı.

bugün simit ayran wombo combosu yapabilirdim. * kim kalkıp gidicek, otobüs bekliycek? fanilerle yüzleşicek? derdimi s…evmedim.

ulan sözlükte 20 kişi yok
ben nasıl 34. yüm

abartalım biz de o zaman.

ben neden birinciyim? hani benim fark etmediğim bir şeyler varsa siz söyleyin.
edit: ayın birincisi olarak hesabımın silinmesini istiyorum.