zaman tüneli

kullanıcı adını söylerken dilimin dönme şekli hoşuma gidiyor

bunu söylemiştin, bende karadeniz de yörük mü olur demiştim, ayrıntı vermemiştin guzum....

tekire verdiğim ibretlik ayar hikayesi yazmak.

bilmiyorum ki lan. çok sıcak. kedi değil de yoldaş olarak uyansam da çok sıcak.

takım elbise giyen bir kedi düşünün. mutsuzum. işe falan gidiyorum. insanları sevmiyorum. yürüyorlar yine de sinir bozucu şekilde. kolektif kalabalık, bir yere yetişmeye çalışıyor, aşırı primat dürtüleriyle, hiç benlik değil. bok gibi hayat.

yaz bitene kadar mennuniyetsizliklerim katlanarak artacak.

sabah, kedi olarak uyansam, memelerinizin arasında masumca uyurdum.

evinizde klima falan varsa. sıssıs meme seviyom. yaz bitsin. s

" 1800'lerde osmanlı imparatorluğu'nun konar-göçer aşiretleri merkezi otoriteyi sağlamak ve vergileri düzenlemek amacıyla uyguladığı iskân (yerleşikleştirme) siyaseti kapsamında, konya bölgesinden veya vilayetinden karadeniz'e, özellikle ordu ve çevresine yörük/türkmen gruplarının yönlendirildiği görülmektedir.

"ancak bu göçler ve yerleştirmeler genellikle münkati (kesikli) ve yerel sülaleler bazında kalmış; ordu'nun genel demografik yapısında temel baskın unsurlar daha çok çepni ve diğer kuzey anadolu türkmen boyları olmuştur."

dip;
#4042754, babam, babası, dedesi, dedesinin babası ordu'ludur ve 1800'lerde konya'dan göçe zorlanmış yörüklerdir.

bir güzel kedi esnemesi sonrası patimi yalayıp yüzüme sürerek ön temizlik yaparım. sonra pofuduk toplarımı yalarım.

sevgili mi? peh.

bizim ortak çocuğumuz var...

tabii kendisi çocuğunu görmeye gelmek için bile zahmet edemiyor orası ayrı. boyu devrilsin. zaten kısa bişi, kolay devrilir.

not: bu tanımda kendi deneyimlerimi anlatacağım. tarihçe kısmına girmeyeceğim.

muğla'da hacettepe'nin kazdığı bir höyüktür. kazı başkanı ve arkeoloji bölüm başkanı ayşegül aykurt'un "çocuklar böyle bir yer var gelin isterseniz" demesiyle ve sancılı bir 6 ay sürecinin sonunda geçen hafta perşembe günü gitmeyi başardığımız bir kazı alanıdır. (biz=ben ve arkadaşım)

bizim bölümümüz arkeoloji değil. çekim için gittik ve çok şükür çektik. inşallah kurgusu da bitince projeyi yayımlatacağız.

öncelikle biz kazının sonuna denk geldiğimiz için pek cazip şeyler çıkmadı ancak bir tanesi vardı ki teselli ikramiyesi oldu. ne olduğunu burada anlatmak sakıncalı olduğu için söyleyemiyorum maalesef.

arkeoloji göründüğü gibi bir iş değilmiş. sabah "amele" gibi kazıp, toz toprak yiyip akşamına çıkan parçaları temizlemek gibi günde neredeyse boş vakit bırakmayan aktiviteler ile dolu. kaldı ki bu adamlar bunu yaparken çok büyük bir tutkuyla yapıyor. 3000 yıllık bir kabı elime aldığımda neredeyse hiçbir şey hissetmemiştim fakat hocamlarımızdan birisi öyle büyük bir şevkle "pazuzu, elinde 3000 yıllık malzeme tutuyorsun." dediğinde anladım onların neler hissettiğini.

bölüm ve kazı başkanımız ayşegül aykurt hem arazide hem de arazi dışında büyük bir disiplin sağlamış. her şey bir makinenin dişlileri gibi uyum içinde çalışıyor. bir taraf kazıyor, öbür taraf kürek atıyor, diğeri el arabası ile toprak taşıyor.

evde, önceden cumhuriyetin kurulan ilk okullarından olan bir ilkokuldu önceden, bir kız bir erkek olmak üzere iki kişi nöbetçi oluyor ve oranın düzenini sağlıyor. (yemek, temizlik vb.) mesai sabah 6.45'te başlar akşam 9-10 sularında biter genelde.
kazı alanından dönülünce parçalar yıkanır ve arşivlenir, tamir edilmesi gereken parçalar varsa restorasyona girer.

toprağın ne büyük bir ev, nimet olduğunu görmemi sağladı bu deneyim. ilk günlerimde hiçbir şey anlamasam bile hayrete düşmemi sağlayacak şeyler yaşadım.

anlatılacak çok şey var aslında ancak kolektif bir başlık olması adına sadece öznel gözlemlerimi anlatmak istedim.

iki gün önce iş yerinin tuvaletine kalem düşürdüm.

bütün gün uyurum. insan halimden çok farklı olmayacağı için dönüşümü akşama doğru fark edebilirim.

abim hafiften info veriyor, gözleri maviymiş. şarkı da fena.

kendimi eleştiririm. her bokun sebebi benimdir. tercih ve sonuçları yaşıyorum/katlanıyorum. her şey benim elimde sonuçta. düzgün kararlar alsaydım böyle kıvranmazdım şimdi.

yoksa insan sevdiğine böyle mi bakar?

halıya işemek.

her zaman yaptığım şeyleri bünye alışınca yeni şeyler üretmiyor
genelde alkollerim
öyle işlerimi yapmaya devam ederim.

müzik açar daha çok üzülürüm. sonra müziği kapatıp neden üzgün olduğumu düşünürüm. daha da üzülürüm. duygu yönetiminde ponzi sistemi kurmuş durumdayım.

ahahahahha. ya da;