zaman tüneli

öle bi fıkra vardı, ıhhh.
etmen guzum öle şeyler. kolunuz/ bacağınız kırılır, mazallah. usturuplu şekilde girin yatın, ayıp.

örümcek kadın mı bu? dikkat edin karadul örümceği olmasın bu.

asya’ nın ilyas yerine neden cemşit’ i seçtiği.

sözlük yazarlarının gayrimenkulleridir. eylül'de lazım olacak deniyor

aile ve sağlığın değeri..

ama bir şey daha var; insan belli bir yaştan sonra aşırı konformist oluyor. arabanın markası, giydiğin kıyafet, yazın tatilini geçirme şeklin, yediğin içtiğin vesaire; pek taviz vermek istemediğin konular oluyor..

şunu diyorum: belli bir ödeme yükün var.. gençken kendinden sonuna kadar kısıp bunu kapatırsın, genç değilken bunu kısmadan, uzun vadede kapatırsın. ya da kısmanı gerektirecek bir yükün altına ancak, daha büyük bir lüks için girersin.

bu sözün farklı versiyonları da var ama istatistiklere bakmak lazım.

birkaç kere denedim, sevmedim. deneyip kime;” sevmedim .” dediysem inatla;” güzel yapamamışlardır, bir de ben yapayım, dene” dedi. yine sevmedim. tereyağı ve peynirin birleşimi çok ağır ve çok yağlı geliyor bana. kızmayın ama cidden bana göre yenilecek şey değil.

az insan çok huzur iyidir.
insan 10 yaşında neyse 40'ında da aynı oluyor değişecek umudu boşuna.

ağlayan olmuştu koğuş kalabalığında. benim de ağlayasım vardı ama ağlamadım.

kışlaya sokabildiğim tuşlu telefonumda, gelen giden arama (0)

gelen mesaj (0) idi.

sonra neden böylesinfsdfsdf

kışlaya teslim olduk. çarşaflar kirli, yeni gelin gibi yatağın kenarında oturuyoruz, emaneten.. bir tane üst dönem çağırdık, “abi, bunlar ne zaman değişecek?” diye.. adam çarşafın kenarını kaptı, “hmmmffs” diye derince içine çekti, “bu daha orta şekerli, sizden sonraki devden sonra değişir” dedi.. o gün, banyo havlularımızı yataklara serdik, yüz havlularımızı yastıklara.. cidden de bizden alt devrede de değiştirmediler çarşafları..

bir insanın karakter gelişimindeki en büyük dönüm noktalarından biri askerliğin ilk günüdür. bu kadar travmatik ve bu kadar kasvetli bir anım daha olmamıştı. farkında olmadığım kalıcı psikolojik hasarlar bıraktığını düşünüyorum.

bizimki yayla evi ya. gerçi deniz olayı bende 1 gün. sonra sıkılıyorum.

hoş gelmiş yazar adayı. inşallah ağdalıdır

okan kardeşime .

mahalleden bir arkadaşım vardı, ali..

ali’nin bir huyu vardı, dersin en sessiz anında cebinden törensel bir biçimde mendilini çıkarır, hırrrrrkkkh diye güzelce burnunu boşaltır, sonra mendilini açıp yanında ya da yan sırada hangi kız oturuyorsa ona gösterirdi..

kız kaniş gibi viyaklarken ali bana döner, serseri gibi sırıtırdı, ben de gülerdim.

ali mesela bu huyunu ilk günden belledi..

bunun çok ilginç bir ailesi vardı.. aile aşırı dindar, iki oğulları var, ikisi de isimlerini dört halifeden alıyor. bunların bahçesi bizim apartmanın bahçesine bitişik, bahçelerinde de meyve ağaçları var. biz bir gün, ali’nin liderliğinde bunların bahçeye daldık, yağma amaçlı..

bunun babası koşarak “duruuuun” dedi. “yavrum canınız çektiyse söylesenize.. hay ben aklıma tüküreyim, sabi sübyanı düşünmeden nasıl yiyeceğim bu meyveleri” diye söylene söylene bize meyve toplayıp aşağıya attı..

eee, yağma yok.. e zevk de yok.. aliler’in bahçeye son girişimiz oldu. arkada cins bir teyze vardı, onun eriği çok hallederdik..

gayliğe yatkınlık.

enteresan yeni duyuyorum. lookini de kaçırmıştım zaten. okuyayım bari.
edit: oha tengoş he. hele akp'den iyipe sonra zpye geçişinden belliydi

puura ve naruto dayı.

orada, bir yazı bıraktım. ikisi de üstüne alınabilir.

iki ibneye sarf ettiğim tek laf.

olur bence.s

"görürsün sevince yeniden."

bizim yazlığın olduğu bölgede bir tane sansar var. dağın başı bir yerde de değiliz, ev neredeyse denizin ortasında ama sağ olsun, dadanmış bu.. bizim bölgeyi de üç tane meraya ayırmış, her sene bir bölgedeki canlı hayvan nüfusunu takır tukur götürüyor.

fazla aktif olduğu dönemlerde kapıyı açıp, sadece sineklikle yatmaya korkuyorum, bizimki iyi geceler öpücüğü vermeye gelmesin diye..

sansar resmi arayamadım, bunun iki numara küçüğü işte..