okulun ilk günü

ister ilkokul, ister üniversite olsun kötüdür. insan yığınlarıyla mecburi sosyalleşmeler her zaman çan sıkar.

hayatım boyunca ilkokulun ilk gününü hiç unutmadım. aynı zamanda ortaokul ve lisenin de. ama ilginçtir üniversitenin ilk gününü de son gününü de hiç hatırlamıyorum. buna psikoloji de ne denir bilmiyorum.

akıl hastanesinden kaçmış bir kişiden farkı, okulu sevmeye başlaması mıdır, demek istediğim kişi.

okulun ilk günü okuldan kaçmayan var mıdır ki?*

t/ okulun ilk günü herhangi bir sebeple okuldan ağlayarak annemi istiyorum diye hunharca bağırarak kaçma eylemi.*

genelde şunlar olur: 3 ortalı büyük boy kareli ya da çizgili defter istenirdi lise 10 a kadar ya da öğretmen kendini tanıtır dersi anlatır ilk gün böyle geçer sonra gideriz kitaplarımızı kazan dairesinin yanından alırdık vb gibi

o günün gecesi doğru düzgün uyuyamazdım heyecandan.

dönem dönem değişiyordu ilkokulda gitmek istemezdim ağlardım okuldan kaçardım, annem çok uğraşmıştır canım ya. lisedeyken hiç bilmediğim bir yerde liseye başlamıştım kimseyi tanımıyorum ben burada napacağım diyordum sonradan alıştım ve en güzel günlerimi geçirdim. üniversitede o kadar çok olmadı ilk 1 hafta olmuştur sonradan alışmıştım.

benzer bir başlığa yazmıştım sanıyorum.
benden uzun boylu kızı abla sanmıştım aynı sınıftaki kız sarılmıştım ya korktum ilk gün çok oysaki sürekli okula gitmek istiyordum heves ediyordum salakmısim o kiz hic korkmuyordu misal hsjsjs.

ama bu hissi bilirim. hayvan gibi uçak fobim var ve yanıma denk gelen kız bana sarılıp ağlamıştı salya sümüktü kollarım ve kendimi onu teselli ederken buldum. ben korkuyorum kızım naptın demedim içimden o an bir anaçlık bir böyle deli yüreklilik yükleniyor bir başkası size muhtaç kaldığında insan değişik bir varlık.

yanı bostu.

-ben: oturabilir miyim?
-o:tabi.

:)))

alışma ve oryantasyon günüdür önce velilerle sonra diğer velilerden sadece birisiyle sınıfta durulur en sonunda kimsenin velisi olmaz sınıfta ki bu da esas okulun başladığı zamandır genelde çoğu bu zaman ağlarlar

son okul günümle aramdaki farktan küçük yazarlar var lan.

güzel şeylerin ilkini severim , son olmasından iyidir.
çocukken yeni bir ortama girdiğimde hiç endişe duymadım, çünkü benim için bir keşif yeri gibiydi her mekan. yeni yeni şeyler öğrendiğim, yeni maceralar yaşadığım, iyisi ve kötüsüyle tecrübe edindiğim anlar.
ilk okula başladığımda hiç ağlamadım.
ortaokulda kendi sınıfımı bulup ilk günü arkadaş edindim.
lisede ilk aşkımla ilk hafta tanıştım.
üniversitede kaydımı kendim yaptırdım sora sora.

ama endişeleri de anlıyorum. çünkü alışkanlıklardan ve konfor alanından çıkıyorsun. hele de bir çocuk için çok zor.

işte burada devreye biraz anne baba ve öğretmen giriyor.

mahalleden bir arkadaşım vardı, ali..

ali’nin bir huyu vardı, dersin en sessiz anında cebinden törensel bir biçimde mendilini çıkarır, hırrrrrkkkh diye güzelce burnunu boşaltır, sonra mendilini açıp yanında ya da yan sırada hangi kız oturuyorsa ona gösterirdi..

kız kaniş gibi viyaklarken ali bana döner, serseri gibi sırıtırdı, ben de gülerdim.

ali mesela bu huyunu ilk günden belledi..

bunun çok ilginç bir ailesi vardı.. aile aşırı dindar, iki oğulları var, ikisi de isimlerini dört halifeden alıyor. bunların bahçesi bizim apartmanın bahçesine bitişik, bahçelerinde de meyve ağaçları var. biz bir gün, ali’nin liderliğinde bunların bahçeye daldık, yağma amaçlı..

bunun babası koşarak “duruuuun” dedi. “yavrum canınız çektiyse söylesenize.. hay ben aklıma tüküreyim, sabi sübyanı düşünmeden nasıl yiyeceğim bu meyveleri” diye söylene söylene bize meyve toplayıp aşağıya attı..

eee, yağma yok.. e zevk de yok.. aliler’in bahçeye son girişimiz oldu. arkada cins bir teyze vardı, onun eriği çok hallederdik..