zaman tüneli

(bkz: sehpadaki midi klavye (yazar)) imiş. kendi söyledi arkadaşlar

dur, gitme! bi’ şey diyeceğim.

sakla o masum yüreğini,
zaman gibi sessiz uyu.
pamuktan kalbin solmadan
hayat yüzüne vurmadan,
uyu.

elbet ayağıma gelecek, pes edeceksin yalnızlığına
bizim gibisi gelmeyecek, yazık etme bi' hiç uğruna
oyalandım dönene kadar
yeminler bozdurur bu dudaklar
sebepsiz sevmişim, anla, ille de sen inatla


senden kaçamadım, iyi ki bırakmadın peşimi
sabaha kadar oyna, at zarları, hileli

ne diyorsunuz?

bunu söylemek için cesur olmam gerektiğinin farkındayım. bu dünyada karşıma asla almak istemeyeceğim insanlar grunge dinleyenler.. beni paramparça ederler biliyorum ama beni önce dinlemelerini istiyorum. bir tarafta 90'larda seattle'da terör estirecek kadar güzel müzik yapan soundgarden var, diğer tarafta türkiye'de sahneye çıkıp kareografi yapan ve hem politik yobazları hem de odyofil yobazları çıldırtan 6 tane kız var...

mesele sadece müzikte değil. mesele ruhta...

soundgarden nasıl grunge'ın “biz burada çok önemli bir şey yapıyoruz ama bunu size açıklamayacağız” tarafını temsil ediyorsa manifest de pop müziğin aynı özgüvenle “evet, biz de geldik ve artık buna alışmanız gerekiyor” diyen tarafı... chris cornell mikrofonun başına geçip bizi varoluşsal bir krize sokmadı mı? soktu... bizim kızlar da aynısını yapıyor... dans ederek sorgulatıyorlar hayatı...

soundgarden'ın gitarları nasıl insanı “lan! hayatımda bi şeyler ters gidiyor galiba” noktasına getiriyorsa manifest de insanı “ben niye bu kadar eğleniyorum acaba?” noktasına getirmiyor mu? açın bi hileli bak göreceksiniz...

ikisi de kendi döneminin estetik anlayışına teslim olmadı arkadaşlar... vallahi billahi olmadılar... ekmek kuran çarpsın olmadılar...

biri grunge'ın içine ağır gitarı, psychedelia'yı ve devasa müthiş riffleri soktu. diğeri ölmek üzere olan türk popunun içine koreografiyi, kız grubu kültürünü ve biz buradayız beybiler özgüvenini soktu.

soundgarden grunge'ın soundgarden'ıysa manifest de manifest'in soundgarden'ıdır.

bence bu cümle üzerinde biraz düşünmemiz gerekiyor... çok anlamsız geldi bi 10 dakika düşünürsem mutlaka güzel bir şey bulurum ama üşendim...

adam ceza ye ye bıkmıyor. he aynen. hepimiz oral oral or what? üfff sıktın ya… yeto eko!

demesene öyle şapşik.

baş ağrısı. zonk zonk zonk

kaldırım taşı.

olsa da eylesek.

bazen yatmak istersin ama yatağın çok km ötede olması sonucu da sebep.

konuştuğum eski bir tost,

dışarı çıksak eve birini getirmemiz 5 dakikamızı almaz demişti dün.

aynen de öyle ama mental yok bruh. mental dahi kalk git demiyor. o şahsın direkt yatak odamıza ışınlanması lazım bu saatten sonra. yoksa ı, ıh! cık! hal yok. giyin, ayakkabı çek, git, falan… nope.

bir adet sözlük hanımına kalan hayatımın seyrini etkileyecek son derece kritik bir soru sordum cevabına göre ya o benle evlenecek ya da ben onla. kaçarı yok yani öyle bi soruydu görüldü attı gitti. nasıl oldu anlamadım bunu da kaçırdım.

üst katta mefaret teyze var 3 yıllık dul. bu kadar bekledim biraz daha beklerim artık sabah namazına kalkınca bi de onla denerim şansımı.

köylük yerde somun ekmek için kullanılan tabir sanırım.

tuylu / killi kadin bu versus’u her turlu alir. kasik bolgesinden bahsediyorum.

kadro çoh eyi yeğen!
#4039517

poh iyi dayı!

bjk takım olarak ritmini bulmuş olsa fark olacak maçtı. fb nin kadro bu senede bitik. asıl komedi son gün talisca yollanıyor. madem yolluyacaksın sezon açılışında yolla. yerine iyi birini bak. sıddıki yollandı. yerine 60 model man kamyon gibi olan lukaku geldi. (hala aynı fikirdeyim. cv transferi) bu fb nin futbol aklı hangi boyutta acaba pes doğrusu. yaradan fb taraftarına bol sabır versin. durumlar hiç iyi gözükmüyor. roma çok formda gözüküyor. başında kurt hoca var. eğer oyuncular ciddi konsantre olmazsa roma fb yi alt lig takımı gibi gösterebilir.

melankolik (depresif demiyorum, depresyondaki insan yataktan zor cikar bazen) kisiler zaman zaman daha yatkin olurlar sekse. bedensel yakinlik insani rahatlatir ve orgazm, istirabi ve bir takim sancilari ketler zira.

ilkokula giderken eurovision'da ruslana'nın birinci olduğu geceden sonra karar vermiştim... büyüyünce ruslana olacaktım... ertesi gün okula gider gitmez teneffüste şarkı yarışmalarında ''banane lan ruslana ben olacağım...'' diyerek tüm sınıfı inleten birine dönüştüm. kavgalar ettim bunun için...

ertesi seneye kadar kimse ruslana olma cesaretini gösteremedi... sonra öğretmenimizin tayini çıktı, ilk kez öğretmenlik yapacak birisi geldi başımıza... kadını daha gördüğüm ilk gün bile sevmemiştim... şimdi bile nefret ediyorum ondan... ebru hoca... allah seni kahretsin ebru...

aylar geçti, yıl sonu münazaraları için gösteri yapmak istedi, neden? çünkü eksik kalamaz... sınıfımızın yıllardır mustafa sandal'ı vardı, hande yener'i, nil karaibrahimgil'i, ismal yk'sı da hazırdı... sonra öğretmen sınıfın en itici, en sevmediğim kızını seçti ve ona ruslana olmasını söyledi... ben itiraz edince ''hayır, sen gülşen olacaksın...'' dedi bana.

''hayır, ben ruslana olmak istiyorum...'' diye ağlasam da bana mı demedi kadın... gitti şevval'i ruslana yaptı.

o gün ruslana olamadığım için büyüyünce kendimi interpollere, manifest'lere, slowdive'lara, ozean'lara vurdum... belki de katy perry'ler, dua lipa'lar, sabrina carpenter'lar, anathema'lar, woods of ypres'lar, shamrain'ler dinleyip tüm gün musmutlu dolaşacaktım...

elimden aldın bunu ebru hoca...

seks. bittikten sonra iki sn falan mutlu olurdum sonra özüme dönerdim. ponçik yazar olamam ben, neys’ o!
üstüne çiko yerdim. bak o gerçekten mutlu ederdi. mmmh, kinder bueno olacaktı şimdi varyaaa… üf.