zaman tüneli

işimden dolayı dışarılarda pek gezemediğimden;

internette gezmeyi pek seviyorum. kah oraya kah buraya bakıyorum. internet de olmasa hiç gezemeyeceğim ve de inanılmaz canım sıkılacak; çünkü tahliye olmama 2 ay daha var.

bu sefer de metal bırakayım. hemi de nickimin kahramanları. \m/

sözlükte kaos çıkarmami bekleyen kankilerim varmış ya cidden.
adın çıkacağına donun çıksın mı derlerdi.

sırlarını parlattığın aynanın ardında gezinen kayıp çocuğun hikayelerini oraya buraya yamalayarak gizlediğin cümleleri ve sana ait eski bir defteri yanlışlıkla eline alan insanlardan pürtelaş saklamanın ağırlığını nasıl bilebilirler? en mahrem gizlerini öğrenip, senin gördüğün gerçeği göreceklerini sanır, paylaşmaya korkarsın. tüm mahremiyeti cümleleri olan bir insanın gizlerini kavrayamazlar... çoğu kez suretler içinde dalgalanan hüzünler ve mutluluklarının yapaylığı ve basitliğiyle afallıyor insan. kim bilir belki bundandır, uzun bir süredir cümleleri yalnızca söylenmesi gerektiği kadar yer kaplıyor. yanıbaşında, omuzunun dibinde duran insanların ruh hallerinin yarattığı kayıtsızlık düşüncelerinin köklerine su yerine beton döküyor. bu durum bazı zamanlar öylesine suni bir şekilde gerçekleşiyor ki, cümle dahi kurmadan birkaç donuk ifade ve belli belirsiz tepkilerle geçiştiriliyor. ucuz bir tiyatro oyununun tekrarı gibi geçen günlerin her birinde bir başka duyguyu yansıtmaya çabalayan tiplemelerin arasında hangisinin asıl kişi, kendisi olduğuna karar vermekle geçiyor ve hepsi birleşip yalnızca silik bir silüet oluşturuyor. her gün gözünüze ışığın yansıdığı, derisinden öteye geçemediğiniz onca yüz var. her birinin gerçeğini ve acılarını anladığınızı sanıp ahkam keserek dokunabilirsiniz fakat kendi gerçeklerinizi bilemiyor olmanın acısını taşıyamıyorsunuz. çırılçıplak çerçevesiz bir aynada yansımanın öteki tarafındaki yabancıya bakarak soruyor insan; burnumun dibindeki o gizli tehlike nerede ve ne zaman tutup alacak beni bu sancısı hiç dinmeyen var olmaktan?

bazı insanlar alışkındır böyle şeylere. "babamdan tokatı yeyince mis gibi uyudum" diyen tipler var.

işlerine karışmamak daha iyi bu tip insanların.

bu saatten sonra varsa yoksa annem. yeter artık kazık yediğim. kimseye güvenmem, kimseyi sevmem. ggwp.

çayı şekersiz içemeyenlere en mantıklı önerimdir. en azından çayın o gereksiz tadını fazla almıyorsunuz, alsanız bile aromalı oluyor.

bir resmini görüp notunu verdiğim yazar.

standart tukettigim şekersiz çay.
fakat minik limon dilimi atıyorum

ben seni hiç sevmedim ki
yorgun akşamlarda söylediğimiz şarkıları sevdim
bir çiçeği sevmeni , bir güle benzemeni sevdim
bir de yıldızları sevdim
eylül akşamlarında gelip gözlerinde durdular ..

ben seni hiç sevmedim ki
beni yola koduğunda ayrılmayı sevdim
kurşunları sevdim beni vurduğunda
ağlamayı sevdim unuttuğunda
yalnız olduğumu anladığım da
ayakta kalmamı sevdim
yıkılmamı sevdim seni her hatırladığımda
ekmeği sever gibi sevdim sensizliği
su gibi özledim temmuz güneşinde sesini
ikindide yağmur gibi
geceleyin rüzgar gibi sevdim seni sevdiğimi ..

ben seni hiç sevmedim ki
kuşlara şarkılar öğretmeni sevdim
menekşeyle konuşmanı
nisanı hatırlatmanı
baharın bir adının da yalnızlık olmadığını
düştüğüm zaman kanayan yanlarımı
ve tuhaflığımı üşüdüğüm zaman
sakız satan çocukları
yeni çıkan şarkıları
her kaybettiğinde kazanan yanlarını sevdim
denize düşmüş gül gibi düştüm ateşe
ben yangını sevdim
yandığım zaman böyle işte ..

ben seni hiç sevmedim ki
bir gece bir ceylan indi dağdan kalbine
bir gece bir şiir kibrit alevinde
alemin ortasında kimsesizliğin sesinde
buğusunda sabahın
acımasızlığında bir ahın
ağlayan yüzünde isa'nın ferahlatan gücüyle duanın
korkutan yanıyla narın
incirin , zeytinin ve kalbin üstüne
gülün üstüne ,
tutunduğum umudun üstüne ,
korkunun üstüne ,
senin üstüne ,
hepsinin üstüne ..

ben seni hiç sevmedim ki
gittiğin zaman
gitmeni sevdim
evreni sevdim geldiğin zaman
kalmanı sevmedim
ürküyordum sana alışmaktan
yine de sevdim gülümsemeyi
mendilimi sallarken seni götüren trenin arkasından
kırlara ilk kar düştüğü zaman
ölümün ne güzel olduğunu sevdim
seni içimde öldürdüğüm zaman
her kaybettiğinde kazanan yanlarını sevdim
denize düşmüş gül gibi düştüm ateşe
ben yangını sevdim ,
yandığım zaman böyle işte ..
ben seni hiç sevmedim ki
ben sevdim mi
adam gibi severim ...

ibrahim sadri.

şekersiz çay
abidik gubidik kahveler
bamya

güven vermek mi zor güvenmek mi bilemem.
güven zorlayan bir kavram
benim güvenene kadar götüm çıkar.
sevmek?
zorunda değilim.
fakat insana dair her şey kendi insanlığımı hatırlatıyor. kişiye değil "insan" olgusuna olumluyum.
sıkıntılı işler en nihayetinde.

batı afrikayı ters tut

kedilerinizi ilgiyle takip ettiğimi belirtmek isterim.
tatlı şeyler.

afsghdhda bayılırım

arkadaşlar ben atamıyorum kusura bakmayın. bana yasak yapay zeka görsel atmak, ceza aldım bu yüzden..