zaman tüneli

dışarıdan satış yapmak gibi görünse de birçok iş kolunun kesişimi gibi çalışan meslek. fiziksel güçlük boyutu fazla. koltuk, yatak, baza, gardırop gibi ürünler hem hacimli hem de ağır. teşhir, taşıma, araca yükleme gibi her kademede ciddi bir efor gerektiriyor. bu iş de sıradan bir tezgahtarlıktan çok daha fazlasını gerektiriyor, o da güçlü ve dayanıklı eleman ihtiyacı. hem müşteriyle iletişim ve ikna gibi satış becerisi, hem de fiziksel güç gerektiren bir kombinasyon aranıyor, bu iki niteliği bir arada bulunduran eleman bulmak da zordur. ayrıyeten montaj, taşıma, teslim gibi ek hizmetler de aynı ekipten bekleniyor, bu da personel devir hız ve yorgunluğunu artırabilir.

bu dükkanların havası klasik pastanelerden farklıdır. kızgın yağ, şerbet ve taze kızarmış tatlı kokusu kapıdan adım atar atmaz kendini hissettirir. bunlar arasında halka tatlının üst üste dizilmiş görüntüsü ayrı bir olaydır. baklavadan çok halka tatlı, lokma, tulumba, karakuş, taş kadayıfı kokan bu işletmeler özellikle de adana'da ayrı bir kültür.

kendisinden misliyle büyük alanya, çorlu, iskenderun, bodrum, tarsus, inegöl, iskenderun gibi ilçeler o kadar sene il olmayı beklerken " bizim gümüşhane ile aramızda bir şeyler var" diyerek kankası gümüşhane ile birlikte vilayetlik kontenjanını yıllar önce kapmış.

evin tüm kapı ve pencerelerini açıp rüzgarı "tünel" yapmaya çalışmak, aslında evin içinde kendi küçük fırtınanızı yaratma çabasıdır. su içeriği yüksek meyvelere yönelmek (karpuz gibi) de bir nevi "içeriden soğutma" sistemini çalıştırmaktır.

karşılıklı olunca her şeye değer gibi gelen, karşılıksız olunca berbat bir duygu.

ilk telefonu gazeteden kupon biriktirerek almıştım. alcatel one touch max.

"biri beni düşünüyor" saçmalığının olduğu saat.

gece yarısı ve yeni günün başlangıcı. 24.00 ise biten günün sonu. ikisi de aynı ama bakış açısı farklı. fiziksel olarak aynı saniye, matematiksel olarak farklı gün. kimse 00.00 demiyor, herkes - gece 12- diyor.

özellikle gece yolculukları ve tren garları, insanın kendi iç dünyası ile en çok baş başa kaldığı kavramlardır. otobüs terminallerinin o gürültülü yapısına nazaran, tren garları insana daha sabit ve köklü bir duygu kazandırıyor.

eski taş bina, lokomotif dizel, istasyon havası sakin. kulakta o anda olmayan bir tren düdüğü çalıyor. özellikle anadolu'daki eski tren istasyonlarında çok farklı bir atmosfer var. zaman ağır işliyor, raylardan metal sesi yükseliyor, makinist camdan kafasını uzatmış bakıyor, istasyon binası hafif yalnızlık çekiyor. tam yeşilçam ve trt belgesel karışımı bir ortam.

lise yıllarımda sonunda test kitabı almak uğruna yaşadığım deneyim. bir test kitabı için kupon biriktirmişim sözlük. bizim için kıymetliydi bazı şeyler. *

türkçenin en büyük problemi, yutulmuş hecelerdir. mesela nasılsın yerine nassın demek gibi. her heceyi tam telaffuz etmek temel prensiptir.

hangi gazete olduğu fark etmez, yeterki manşetin üstünde kutulu porselen yemek seti 35 kupona gazetenizde ibaresi olsun, o tirajları uçurmaya yeterdi. yoksa dünyada ve ülkede gündem ve meselelerin çok da tartışılır tarafı yoktu.

kız çocuğu babalarının imtihanı… bazen olur bazen köftesi unutulur…

baba mı kızı eylemektedir, kız çocuğu mu babayı bilinmez.. her şey bir muamma.. ama her şeyin de başlangıç noktası.

sözüm sana eeeeyy kız çocuğu babası…

bazen anne baba gibi davranmak zorunda kalan çocukların dillendirdikleri serzeniş.

kendi sesinizi kaydedip dinledikten sonra kendi sesimiz kulağımıza farklı gelir. kayıtta da gerçek ses ortaya çıkar.

karından nefes almaktır.
diyafram nefesi, konuşurken sesi hem güçlendiriyor hem de sabitliyor.

mutluluktan daha uzun süren ve varlığını daha hızlı hissettiren duygu. mutluluk anlık hissettirirken mutsuzluk uzun soluklu hissettirir.

bir insanın en zayıf noktasını açığa çıkaran duygu. ne kadar güçlü olursanız olun, bu duyguya kapıldığınızda en savunmasız insan oluyorsunuz. en çok sevdiğiniz yerden vuruluyorsunuz.