gazete kuponu biriktirmek

lisede sık sık yaptığım eylemdi. vatan gazetesi 2002 yılında kurulmuştu. şimdi saçma sapan bir halde olmasına aldanmayın, o zamanlar oldukça sağlam ve özgür bir gazeteydi. tabii kupon işlerine de giriyordu ötekiler gibi. 2004-2008 yılları neler almadım ki kuponla... normal sözlük, elektronik sözlük, kitap setleri, deneme setleri vb... sabırla kupon kesiyordum haftalarca. kuponu kesip gazeteyi bir köşeye atmazdım ama çünkü öyle güzel bir gazeteydi ki o dönem zülfü livaneli ve ruşen çakır vatan'da yazıyorlardı, onları sürekli takip ederdim o yaşta. kuponlar vesilesiyle daha ergen bir liseliyken gündemi takip etmek, köşe yazarı okumak gibi alışkanlıkları ta o dönemde edinmiştim.

umut ederek ya da kuponları tamamlamayı bekleyerek bir başkasına para kazandırtmaktır. yıllar önce uçak veren gazete görmüşlüğüm var. kuponu biriktirip çekilişe katılmanız gerekiyordu uçak hayali kurabilmek için. yan komşumuza araba çıkmıştı, serçe. uzunca bir süre, demek ki olabiliyor, diye düşünüp hayal kurmuştuk kardeşimle. sonra ansiklopedi, yabancı dil öğrenme setleri, atlas vs. ile daha ulaşılabilir hedeflere odaklanmıştık. yıllar geçmiş, zaman çok acımasız.

kuponu biriktirmeden önce toplam kupon masrafıyla hediyesinin değerini kıyaslamayan yoktur herhalde.

kuponla motorola cep telefonu aldı bu abiniz zamanında akıllı olun!(bkz: sısısısı)

kuponla beyaz eşya verilen bir dönem vardı. çamaşır makinesi ,televizyon vs verirlerdi. ama gazetelerin sahtekarlığı bitmezdi. promosyonun başındaki basım sayısı ile sonraki günlerdeki basım sayısı aynı olmaz. giderek azalır. bazı bölgelere dağıtım yapılmaz. bu şekilde kupon biriktiren sayısı azalır. tam biriktirenler de aylarca bekler. aynı ürün gelmez. bir sürü sorun yaşarlardı.

ilginç zamanlardı. ben de bisiklet almıştım. yeni nesile masal gibi gelecek zamanlardı. sabrı ve kararlı olmayı öğreten bir etkinliktir kendileri.

ilkokula giderken köpek cinsleri ve bakımı hakkında bir ansiklopedi için biriktirdiğim kupondur.
o ansiklopediyi açıp köpeğimin olduğunu hayal ederdim.

bir nesli kupon alma isteği ile başlatarak önce göz aşinalığı ardından merak ile destekleyen ve bu şekilde gazete okuma alışkanlığı kazandırmayı başaran efsane bir o kadar da hediyeleri ile insanları mutlu edebilen uygulama.

çocukken en çok keyif aldığım şeylerden biri ah ah evin aşağısındaki büfeden her sabah 50 kuruşa gazete alır kuponlarını yığar sonra paşa paşa gider hediyemi alırdım. artı olarak çengel bulmacayı keşfedip sevmemi sağlayan günümüzde eşi benzeri olmayan kampanya.

ben çocukken babam tercüman gazetesinden kupon biriktirip çekilişe katılırdı. ev, araba gibi değerli hediyelerin çekilişine katılmak için 30 kupon kesilip gazeteye yollanırdı galiba.
80lerin ortası gibi yaşanan bu çekiliş yıllar sonra kupon toplayarak önce ansiklopedi, kitap sonra da tv, kasetçalar, halı, tabak gibi ev eşyalarını vermeye dönüştü.
gazetenin arka sayfalarının birinin baştan aşağı kuponla dolu olduğunu bilirim ben. ne günlerdi be.

çocukken zevkle yaptığım şeydi.
o zaman türkiye gazetesi bisan marka bisiklet veriyordu. yanlış hatırlamıyorsam 100'e yakın kupon biriktirip almıştım bisikleti. çok sevinmiştim bisikleti alınca. halbuki kalitesiz bir bisikletti ama günlerce kupon biriktirip alınca öyle hoşuma gitmişti.

biriktirdiği kuponlarla envai çeşit şey alınmıştır.
kuponları biriktirip sona doğru yaklaştıkça heyecan kat sayısı da artardı. ne yıllardı ama valla özledim o günleri.

kitap falan verirlerdi ama ramazan gelince. gazete satılsın diye kuponla tabak verirsen basın da bugün olduğu durumda olur.

okuma oranını arttırmak yerine gazete satmaya çalışan gazete patronlarına siz ne yapıyorsunuz demeyen devlet , pringles hediye eden cem uzan nasıl yüzde 7 oy aldı anlamadı.

dedem çok sık yapardı bunu, hala evin bir köşesinde kullanamadığı kuponları durur. hatıra olarak ailem saklıyor.

çocukluğumun aktivitesi. akşam gazetesi plastik yeşil askerlerden vermişti hatırlar mısınız? her sabah büfeden ilk gazeteyi almak için koşardım. son gün hasta olduğum için gidememiştim. ne kadar da üzülmüştüm. hayallerim yıkılmıştı resmen. o akşam, akşam gazetesi eksik kuponlar yerine kullanılabilecek mega kupon verdi. dünyalar benim oldu sanki.

sonraki gün hasta halimle yine koşa koşa gittim o büfeye. ertesi gün sefaköydeki yaysat bayisinde sıra bekledim. içim içime sığmıyordu heyecandan. ben içimde eksik kupon yerine koyduğum mega kuponla hayallerime ulaşmanın çocuksu tereddütünü yaşarken bayi saymadı bile kuponları. elime zımbalı şeffaf poşet içinde yeşil askerleri tutuşturdu yüzüme bile bakmadan!

çocukluğumla beraber geçmişte kaldı gazete kuponları!

eğitim seti ya da bilgisayar oyunu,belgesel seti için yapılan nostaljik fiil

sanırım yüzbinlerce insan, sabah gazetesinin şu dev müzik seti kazığından sonra kupon olayını bıraktı. müzik setini almak için taksi tutan bir adam bile varmış diyorlar.

yanlış hatırlamıyorsam ilk telefonumu almamı sağlamıştı. sabah gazetesi'nden holosko + bir miktar para vererek ericsson a1018 cep telefonu ve kontörlü muhabbet hat almıştım. teee fi tarihi. o hattımı hala kullanıyorum. telefon çalışır vaziyette ama emekli olalı çok oldu. çok ağır ve kocaman antenliydi üzerinize afiyet.

70-80'lere dair etkinliklerdendi 90'larla birlikte sanırım sonlandı. zaten son dönemlerinde gazete kalitesine bağlı olarak kitap, ansiklopedi verme vaadinden tutun, cennetin anahtarına dek uzanan bir vaad spektrumu oluşmuştu.
görsel basının gelişmesi ve yazılı basının etkisini kaybetme sürecine bağlı olarakta sonlandı.

90'larda gazetelerde en sevdiğim alışkanlıktı. sabah gazetesinin en prime zamanında ne verse toplardım. 1990 yaz başı her hafta 7 kupon karşılığı tommiks'in çizgi romanını veriyorlardı. sanırım ilk 7 sayısını kuponla almıştım. onlar hala duruyor odamda. kitaplığımı süsleyense 90'ların ortası ya da sonrasında hammer'in 10 ciltlik büyük osmanlı tarihi eseriydi. almak için ankara bahçelievler'den batıkent'teki 06 yol-iş sitesinin aşağısındaki yaysat bayisine kadar yaz sıcağında yol yapmıştım. ki o tarihte daha batıkent metrosu da yoktu. kan ter içinde elimde kitap kolisiyle 06'nın yanındaki esnaf ve sanatkarlar sitesindeki arkadaşıma uğrayıp neredeyse iki litre kadar su ve tang'in limonatasından içmiştim. onların üst kattaki balkonundan esintiler bizi serinletirken kaset çalarda kayahan'ın son şarkılarım albümü çalıyordu. o tarihte mezun olduğumuz ya da olacağımız deneme lisesi'ndeki ortak anılarımız kayahan'ın şarkıları eşliğinde gözümüzün önünden geçiyordu.

en son kuponlarla aldığım ürün ise milliyet gazetesinin 2008 yılında sanırım 60 kupona verdiği yemek tarifleri kartlarıydı. onlar için de denizli'de yokuş aşağı çok uzun bir yürüyüş yapmıştım. gazete promosyonları içinde en güzeli vatan gazetesinin verdiği ana britannica ansiklopedisiydi. onun için her gün birkaç sayfalık fasikül verip bir cilt tamamlandığında sert kapağıyla birlikte bayide tam bir cilt haline getirmeyi planlamışlardı ama sanırım bir hafta kadar fasikülleri dağıtmışlardı sonra rekabet kurumu diğer gazetelerin şikayeti üzerine bu kampanyayı engellemişti. gazete vatan ne tv vermişti ne de müzik seti. ansiklopediden; yani bilgiden korktular; bugünlerin hazırlayıcısı olan o günlerin toksik kadroları.

kupon biriktirmek sadık gazete okuyucusu için eğlenceli ve heyecanlı bir uğraştı. elde makasın sesiyle kuponun etrafını özenle dönerdik. her gün tekrarlanan bir ritüeldi. bazen aynı anda üç dört farklı ürün için aynı gazetenin sayfalarına dalardık. insana makası sevdiren bir meşguliyetti.