zaman tüneli

yıllar yıllaaar sonra bi tane alayım dedim. içine sıçmışlar. olm, bunun bütün olayı o çikolatasıydı. çikolata yok içinde. muhallebi koymuşlar, onu da yarısına koymuşlar.

size bu fikri veren kişiyi, o fikri onaylayan yöneticiyi, o yöneticinin hala çalışmasına izin veren patronu, özetle, yayında ve yapımda emeği geçen herkesi ayrı ayrı tebrik ediyorum. bok gibi olmuş.

erkek olsam ilk seni şeklinde devam eden iltifattır.

hikmetini hala çözemedim. sanırım önce erkek sonra lububya olmak istiyor ama ben heteroseksüelim bacım.

ne çok eski ne çok yeni.
analog çocukluk, dijital yetişkinlik yaşamış bir kuşak.

bir kere başıma gelmiştir. ağlarken nefes alamadığımı hatırlıyorum, kitlenmiştim resmen.

gelirken haber vermeyen, giderken de saat bildirmeyen misafir.

bantları çekmek, köşeleri fırçalamak, damlayan boyaları temizlemek ve sabırla katları beklemek; sadece bir iş değil, aynı zamanda bir sabır testidir. öncesinde eşya çekme ve sonrasındaki temizlik de ayrı bir yorgunluk.

bazı kadınların götünü kaldırır, bazı kadınların ayağını yere basar. aşk böyle bir şeydir.

yaşlı amcalar canavardan bahsederdi. ben de masallardaki gibi sürüngen, sivri dişli bir canavardan bahsettiklerini sanırdım. hatta köylerde ahırlara girip koyunlara saldırıyormuş. meğerse bahsettikleri canavar da kurt hayvanıymış.

trafolarda bulunan kuru kafa resimli tabelaya dokununca elektrik çarpar sanırdım.

tv yayınında ilk kez seyrettiğim futbol maçındaki futbolcuları uzaktan çekim dolayısıyla çocuk sanırdım.

benzin istasyonlarının altından petrol çıkıyor sanıyordum. hatta 23 yaşına kadar öyle sanıyordum. tanker denilen aracın ne işe yaradığını bile idrak edememişim.

yıldırım akbulut ile yıldırım gürses'i aynı kişi sanırdım. adam gündüz olunca başbakan olup ülke yönetiyor, akşam olunca da sahneye çıkıp şarkı söylüyor sanırdım.

üniversitedeyken dolaba bir poşet su atar kalıp olunca özellikle geceleri fön makinesini açardık.

poşetten su sizmasin diye de leğen almıştık. kenarlarını iki eş yönden kesip kalıbı içine koyuyorduk. arkasına fön makinesini sabitleyip yatakta uzanıyorduk. yarım saat 40 dk falan götürüyordu.

mükemmel. zaten bana aşık olmayacak da kime olacak? dünya üzerinde tek bir kadın var onun için. başka sorunuz olursa sorun, çekinmeyin.

dışarıdan satış yapmak gibi görünse de birçok iş kolunun kesişimi gibi çalışan meslek. fiziksel güçlük boyutu fazla. koltuk, yatak, baza, gardırop gibi ürünler hem hacimli hem de ağır. teşhir, taşıma, araca yükleme gibi her kademede ciddi bir efor gerektiriyor. bu iş de sıradan bir tezgahtarlıktan çok daha fazlasını gerektiriyor, o da güçlü ve dayanıklı eleman ihtiyacı. hem müşteriyle iletişim ve ikna gibi satış becerisi, hem de fiziksel güç gerektiren bir kombinasyon aranıyor, bu iki niteliği bir arada bulunduran eleman bulmak da zordur. ayrıyeten montaj, taşıma, teslim gibi ek hizmetler de aynı ekipten bekleniyor, bu da personel devir hız ve yorgunluğunu artırabilir.

bu dükkanların havası klasik pastanelerden farklıdır. kızgın yağ, şerbet ve taze kızarmış tatlı kokusu kapıdan adım atar atmaz kendini hissettirir. bunlar arasında halka tatlının üst üste dizilmiş görüntüsü ayrı bir olaydır. baklavadan çok halka tatlı, lokma, tulumba, karakuş, taş kadayıfı kokan bu işletmeler özellikle de adana'da ayrı bir kültür.

kendisinden misliyle büyük alanya, çorlu, iskenderun, bodrum, tarsus, inegöl, iskenderun gibi ilçeler o kadar sene il olmayı beklerken " bizim gümüşhane ile aramızda bir şeyler var" diyerek kankası gümüşhane ile birlikte vilayetlik kontenjanını yıllar önce kapmış.

evin tüm kapı ve pencerelerini açıp rüzgarı "tünel" yapmaya çalışmak, aslında evin içinde kendi küçük fırtınanızı yaratma çabasıdır. su içeriği yüksek meyvelere yönelmek (karpuz gibi) de bir nevi "içeriden soğutma" sistemini çalıştırmaktır.

karşılıklı olunca her şeye değer gibi gelen, karşılıksız olunca berbat bir duygu.

ilk telefonu gazeteden kupon biriktirerek almıştım. alcatel one touch max.

"biri beni düşünüyor" saçmalığının olduğu saat.

gece yarısı ve yeni günün başlangıcı. 24.00 ise biten günün sonu. ikisi de aynı ama bakış açısı farklı. fiziksel olarak aynı saniye, matematiksel olarak farklı gün. kimse 00.00 demiyor, herkes - gece 12- diyor.

özellikle gece yolculukları ve tren garları, insanın kendi iç dünyası ile en çok baş başa kaldığı kavramlardır. otobüs terminallerinin o gürültülü yapısına nazaran, tren garları insana daha sabit ve köklü bir duygu kazandırıyor.