zaman tüneli

feyklerimle geliyorum.

etta jamesten at lastla devam ediyoruz yo

sözlüğe troll ve feyk çaylak toplayacak fasilite eed.

delicim sen yönetici olursan var ya ooof of of çok kök söktüreceksin altındakilere, öyleli bir vibe alıyorum senden. allah şimdiden yar ve yardımcıları olsun dmdmdm..

(bkz: hem beğendi hem favoriledi kesin evlenmek istiyor)

iş yerinde biri yüksek sesle adımı söyleyerek beni yanına çağırdı, istesem annesinin kulağına fısıldardım ama dua etsin anafranil 75mg ile tutkulu bir aşkın pençesindeyim. ne diyon düddük dedim, boş bişi için çağırmış. bu insanlar bazen fazla cesur.

sigara içmesi ve günde 1 saat istisnasız yürümesi gerekiyor bir insanın parkinson olmaması için, dopamini daha iyi salgılatan başka ikili yok, ha bakla yaprağı da iyi geliyor, dozunu ayarlamak şartıyla.

cruise gemisini izliyordum. ne kadar büyük diye düşünürken bir anda hareket edip çıktı gitti limandan. buna sinirlendim bügün...

ben saydım tam 48 kişi var.

trollenemeyen tek anket başlığı eed.

bir arkadaş parkinson oldu, tanıdım tanıyalı mutsuz bir insandı. dopamin eksikliğinden oluyorsa zamanında antidepresan alsaydı belki de kurtulacaktı ama mutlu olmak istemedi hiç. mutlu olmak istemeyen bir kadını mutlu etmek imkansızdır, cennette de olmayacak.

işte mesele kalben eksilemek gönül dostları... minik bir kalp çarpıtısı yaratmıyor ise, eksileyememeye ne hacet..

saat kaçta damlarsınız diye okudum başlığı yeminlen eed.

klibini izlemeden, ilk kez radyoda dinlediğimde bu şarkı beni bir anda içine hapsetmişti. içimde derin bir melankoli ve ürperti yaratmıştı. henüz sözlerine bile odaklanmamışken, müzik bana anlatmak istediği şeyi çok iyi veriyordu.
girişteki caz ve avangart elektronik tınılar, tipik bowie, ve gregoryen ilahilerini andıran vokaller, sanki karanlık bir ritüelin ortasındaymışım gibi hissettirdi. şarkının daha ilk dakikalarından itibaren ruhani ve açıklaması zor bir atmosferi vardı.
klibi ise ayrı bir olay zaten.
bowie, kanser teşhisinden sonra bu şarkıyı yapıyor. klipte de şarkıda da ölümün eşiğindeki bir ruhu görüyorsunuz. şarkının ilk yarısında yoğun bir gerginlik hissediliyor. ardından müzik, yerini daha ruhani bir melodiye bırakıyor. sanki bir şeyle mücadele etmekten, yavaş yavaş kabullenişe geçiyorsunuz.
aslında bowie burada kendi ölümünü sanatsal bir şekilde ifade ediyor. blackstar, bir şarkıdan çok bir veda mektubu gibi. ölümünü anlatmaktan ziyade, ölümün eşiğinde olma hâlini müziğe ve görüntüye dönüştürüyor.
belki de bu yüzden şarkıyı ilk dinlediğimde, sözlerini henüz anlamadan bile içimde o karanlık ve ürpertici hissi bırakmıştı.

netflix izlememe annem izin vermiyor abi kötü örnek oluyormuş çocuklara. gizli gircem bir gün bakalım.

ben de senin gibiydim, büyüdüm şimdi de netflix izlemeden yemek yiyemiyorum eed.

babamın ben ilkokula başlarkenki yaşındayım ve yutup izlemeden yemek yiyemiyorum.