zaman tüneli

zor, çok zor bir organizasyona dahil olmuş insan çeşididir.
selam vermemeye yemin etmiş komşular, binanın ortak alanlarını babasının çiftliği gibi kullanan türleri,
sığınakta kelle ütüleyenler ( bu tabiri de ilk defa duydum ) bina leş kokunca öğrendim.
aynı binada oturduğunuz arsa sahipleri hala binayı kendi mülkleri zanneder.
müstakil insanlarıyız biz. orta asyadan geldiğimizden beri. toplu yaşamaya entegre olamayız.
herkesin kendi otağı olmalı ve orada yaşamalı bence. kendileriyle birlikte sığırlarını gütmeli. hayvanlarla birlikte otlamalı.
hele ki bir de çokkkk sevdiğim mamakta oturuyorsanız.

okan'a neden nick vermeden sesleniyorsunuz?

hollanda’da da küçük bir kasabada brownielerimi sattığım ünlü bir cake bakery adresim olsun isterdim. yanında da nefis kahveler hazırlardım. çok mutlu olurdum. bazen böyle hayaller kurduğum oluyor.

bizim nickimiz de anneannemizin annesinin nickiymiş işte. doğduğun ev kaderindir diye boşuna demiyorlar.

neyse ki cebimde hiç para durmadığını cümle alem bildiği için kimse para istemiyor.

çocuklar evde baba baba diye ağlıyor, bu gece hangi kahvehanede batak atıyorsun acaba.

bi ara popüler bi maymun vardı bu isimle, nasıl da unuttunuz ama...

(bkz: mal amk)

şaka şaka adamın dibidir.

nedense çok üzgünüm.
oturup saatlerce ağlamak istiyorum.

eşinin cennete gittiğinden emin olması mükemmel bir şirk örneğidir mesela ama inananlar bunu dile getirmezler*

bazen bu iş bu ülkede hiç yapılmaz diye düşünüyorum. belki birçok meslek vardır böyle… anlıyorum. öyle keyfim kaçtı ki… akşamüstü, evime neşeyle geleceğimi düşünürken bütün modum yerle bir oldu. terbiyesini veremediği evladıyla ilgili derdini, saatini göstererek kaba üslupla “riayet edeceksin” diye konuşan profille muhatap oldum. belirtilen bahçe alanının içine girmesinin yasak olduğunu söylesem de elini kolunu sallaya sallaya benim ne dediğimi asla önemsemedi adam. girerim de yaparım hâli. sanırım fazla nezaket gösteriyorum insanlara, bu da her şeyi suistimal eden ebeveynlere denk gelmeme sebep oluyor. yetmiyor, telefondan da aba altından sopa gösterir gibi mesajlar atabiliyor. üstelik karısı benimle muhatap olmuyor, direkt adam bana çatıyor adeta. düşünüyorum, bu insanlarda benim telefon numaram neden var diye? cevabı yok. hani bilenip yarın kuruma tekrar gelse bu hiç de zor değil. ben de yarın rapor almaya karar verdim, işe gitmeyeceğim. bu tarzda bir insan yaptığı terbiyesizliği sorgular mı, sanmıyorum gerçi.

bankalar yıllardır önüne gelene kredi dağıtıyor.
önünden geçerken kapıyı açıp selam verseniz krediniz ön onayda diyecekler...

bu ortamda bile nakitsiz kalıp benden para isteyen kişi %100 belli ki o parayı ödeyemeyecek.
yani bankalar ona bile para vermemiş*

no dostum no.
senin iş yaş.

harbi karizmadır, evet.

türkçe'deki bir diğer anlamı yumruktur.

ben ki el işi gurusu, ben ki son ip bükücü... bu punch işinde epey zorlanmış bulunuyorum. elim kolum tutuldu, göründüğü kadar kolay değilmiş...

güzel yağıyor da, bu sene bu kış kolay kolay bitmez gibi geliyor bana.

suçu ve sorumluluğu kendi üzerime almayı severim. hayatı, sürekli kazanılması gereken bir olgu olarak görmeyip “yanlış olan” olmak benim temel motivasyonum olmasa da korkmadan ve utanmadan taşıdığım bir titr..

ben dm atınca “yanlış insan-selam, nasılsın?” gibi bir görsel çıkıyormuş karşınıza..

öyle..

bugün çok sapıttım sözlükte, kusura bakın. içimdeki küçük çaycıyı hatırladım, onunla oynadık biraz, o kadar..