zaman tüneli

ılık.

sığınak

zaten gayet güzel şekilde 2024 yılında arttı. sen her polise pazuka ver her insana bir polis tahsis et yine de şiddet eylemlerini azaltamazsın.
çare bataklığı kurutmak
çare demokrasi
çare insanların insanca onurluca yaşayacağı bir ülke inşaa etmek.

biraz gaza gelelim efenim.

durup durup sataşıyor bu da mal mıdır nedir..

güzel söylemiş vallahi. ritim kaçtığı zaman, geçmiş olsun.

en güzel sabahlar şantiye kahvaltısıyla başlar .
günaydın.

yazarın dediği gibi istisnalar kaideyi bozmaz ama olmaz.

iş yerinde kendinizde başka kimseye güvenmeyin.

şarkıyı söyleseydin de biz de dinleseydik be bacım?!

o yüzden hiç bir zaman yeni/pek bilinmeyen grup paylaşmam. ne varsa eskilerde var. eski tadı olduğu sürece de, eskileri dinlemeye devam!

günooooooooo. kavgasız, gürültüsüz bir gün olması dileğiyle...

awa ly - let me love you

mutluluğun bizi çepeçevre kuşattığı bir gün olsun dileklerimizle, günaydın herkese.

bence kolluk kuvvetleri dışında elinde silah gördükleri herkesi sorgusuz sualsiz vursunlar, 2-3 ay içinde ülke norveç gibi olur.

#4069413
yazdığınız tanımı ispiyonladım, yoldaşa anlatırsınız artık derdinizi..

metal müzik kurtarılamaz, kurtarılmaya ihtiyacı yoktur. metal müzik yaşatılan bir değerdir.

çocuk doğurmak hehe..

bazı kederli durumlarda hislerini bastırmamaları. biz erkekler bunun için fazla onurlu ve gururluyuz.

döngü
kadın çölün ortasında, bir gece yarısı soğuktan uyandı.
yanında bir çanta duruyordu. onu ne zaman getirdiğini hatırlamıyordu.

hırkasını almak istedi. fermuarı açmak için eğildi. çantayı açtığında bir rüzgâr esti. elini içine attı.

birden çantanın içinden bir kedi çıktı.
yıllar önce beslediği ve zamansızca ölen kedisi.
şaşırdı. göğsünde bir sıcaklık yayıldı. onu kenara koydu.

elini bir daha attı.
okuldaki en yakın arkadaşı ayşe çıktı.
çıkardı, kedinin yanına koydu.
ayşe öfkeyle bağırıyordu:
“yine mi sen?”
sesi hâlâ kulaklarındaydı. omuzları gerildi.

bir rüzgâr daha esti.
elini çantaya attı.
bir ev çıktı. doğduğu ev.
pencerelerinden içeri baktı. ailesi akşam yemeği yiyordu.
bir süre onları izledi. gözleri sevgiyle doldu.

elini yeniden çantaya attı.
bu kez iş yerindeki toplantı salonu geldi eline.
“yine bir kişisel gelişim eğitimi,” dedi içinden.
içinde iş arkadaşları vardı.
salonun ağırlığını omzunda hissetti. diğerlerinin yanına koydu.
“neden işten çıkarıldım ben?” dedi hüzünle.

çanta hafiflemişti.

en son elini attı.
hırkası çıktı.
giydi.
bulduğu her şey, hissettiği her duygu, hatırladığı her an hırkasının üzerindeydi.

gece yavaşça inceldi.
rüzgâr yeniden kalktı,

uzaktan bir fermuar sesi duyuldu.
bir el omzuna değdi.
onu yavaşça kaldırdı.
kenara koydu.
yanında, tozun içinde, bir çanta duruyordu.