zaman tüneli

sevdiğim insanların hayatlarında yaşadıkları şeylerin yükünü fazlasıyla üzerime almaktan yoruldum. özellikle ablamın zorlandığı zamanlarda her şeyi toparlamaya çalışan ortanca kardeş olmaktan biraz yoruldum sanırım.

kendi hayatımda da onca sorumlulukla, çoğu zaman birçok şeyi tek başıma halletmeye çalışırken bir yandan onun yaşadıklarını da kendime dert ediniyorum. aslında hayatında güzel şeyler olduğunu görüyorum ama bazı şeyler tam istediği gibi olmadığında hayatı kendine fazlasıyla zorlaştırdığını düşünüyorum. o zorlandığında ister istemez ailece biz de onunla birlikte üzülüyor, çözüm arıyor ve yoruluyoruz.

belki de biraz geri çekilip herkesin kendi hayatını yaşamasına izin vermeyi öğrenmem gerekiyor. her şeyi toparlamak benim görevim değil ki.

sözlükteki birçok yazar bu kişilikten daha müslümandır. ateistler dahil.

nickini söylemicem o kendini biliyor *

kötü bir ilişkiden çıktıysanız hazır olma süreci de uzamakta. önce kafanızda eskiyi bitirmeniz gerekiyor. sonra eskisinden aldığınız dersleri not etmeniz kafanızda...
hazır hissetmezsiniz zaten, karşınıza çıkan kişiler size bunu hissettirir sadece. siz hayatınızı yaşayıp ilişki meselelerini çok düşünmeyin.

yokum diyooorr. sısısıs

icat çıkarmayın başımıza. sonra sitenin gızları inanıyor. küsüyolla.

insanları sadece sekse yönlendirebilirsek artık... rica ediyorum. s

onlar zaten mütemadiyen götürür de sen yanılıp yakılıp 35'inden sonra vpn indirip, elini becermekten sıkıldığın için bu gitarcıların bar tuvaletinde düzdüğü kadınları nikahına alıp, 3 milyon tl düğün masrafı yapma. bu konuda 100 tane entry yazdım.

adam bundan 6 sene önce zaten herşeyi anlatmış..

alla denk getirmesin sınava girer gibi aw

ben döverim kardeşim, hanginizi döveyim söyleyin?

good luck babe camını çerçevesini indirir gibi geliyor ama rakibini görmedik, tam da bilemiyoruz.

amatör eğlendirir.

biz postacı çantalı, outdoor ayakkabılı, kadife pantolonlu çakma akademisyenlere düşüyoruz.

duruma göre değişkenlik gösteren şey. bazen hiç hazır hissetmediğimiz bir anda biri çıkıyor ve insanı o kadar inandırıyor ki “belki bu sefer” diyorsun. sonrası yine aynı, bildiğiniz gibi.

bu gecenin ruh yaralayanı bu..

hiç çekmiyor benden daha uzun saçı olan bir erkek, sevişirken saçları ağzıma girer.
hem ben hep bateristleri sevmişimdir , arkada kendi kendilerine işlerini yapıyorlar ne güzel.

ayırırken iki de ben patlatırım enseden. yoksa ciddiye almazlar.

(bkz: diko)

eskiden beynimden düşüncelerin akıp gitmesi gibi bişeydi benim için yazmak. su gibi akıp giderdi kelimeler klavyemden. üslupsuz bir üslubum, kendime özgü saçmalayışlarım vardı. her şeyin klonlandığı ve sıradanlaştığı günümüzde ben de pörsüdüm, yıprandım. artık farklılık gösteren çıkıntılarım yok.

kavgalar usanç veriyor, kendimi anlatmak zul geliyor.

gençliğe gıptayla bakıyorum, yalan değil. enerjilerine, saflıklarına, neşelerine, tenlerinin rengine hayranım. ama bana yaşamayı hatırlatan gülüşlerinden kaçıyorum. içimde koskoca bir boşluk, etrafında karanlıklar oluştu. artık pembe değil tenim. içimin karanlığı kalınlaştırmış derimi.

yazmak benim içimi aydınlatan bir nefesti. yüzüme yansıyan, ondan yansıyan ilhamlar... dalga dalga yayılan hareler, yazının dilinin renklenmesi, umudun görünür olması...

artık yok. yok..

kendimi anlatmaktan usandım. çeyrek asrı aşkın bu kaçıncı durağım, bilemiyorum. içime kapandım. yazmak sızımı dindirmiyor artık. çöplerimi döküp rahatlayamıyorum.

ama... ama bu akşam...

yazmasam da rahat değil ruhum. içimde bir huzursuzluk. bildiğim yola saptım yine. yazsam rahatlamıyorum, yazmasam da duramıyorum.

öylesi bir lanet.

eğer grupları varsa sıralama şu şekilde olur;

vokal, gitarist, basist, davulcu.

aklıma kolpaçino filminde ekrem abi karakterini getiren adamdır. ekrem abi kavgayı ağzında sigarayla ayırmanın da ötesine geçmiş ağzında sigarayla çatısmaya girmiş ve sigarayı bırakmadığı için ölmüştür. *

artık hiç bir zaman hazır olmayacağım.