zaman tüneli

eskilerde kalan senfonik metal grubudur. lise zamanında dinlerdim, hala bir şeyler yapıyorlar mı bilmiyorum.

böyle kokunun karizması olmaz.

çok edebi... sinkaflı kavgalarda garip kaçar.

kendimi besleyecek kadar yaparım da, gerisini bilemem. *

bambaşka bir karizmadır. evet.

hayırlı olsun.

scaremongering ile şıpagat pozlarınızı bekliyoruz hocam.

kabuklu deniz ürünleri.. kendilerine fazla sempatim olduğunu söyleyemem.

tabi boğlum, ayakta çiş yapmayı biliyorlar diye de övülmeliler hehe..

ayrıca keyboard çalan emmi hans’ın elindeki çiçeği önümdeki kıza fırlatması, konser çıkışında kızla ayaküstü sigara içerken sohbet etmem ve bana “sen haggard fanı değilsin, ne fanısın sen?” diye sorunca akabinde “pink floydcuyuz ölene kadar” demem üzerine “o da ben eskiden akp’ye veriyordum demek gibi” yanıtını almamla dumura uğradığım gecedir.

pink floyd ile akp’yi nasıl yan yana getirdin be ezgi!

hadi benden utanmadın, yanındaki alexander’dan utansaydın bari be!

benim için çok doğaldır.
yemek yapan herkesi kayıtsız şartsız överim. ben yapamıyorum çünkü. istemiyorum ellerimle hazırladığım güzel bir şeyi meymenetsiz insanlar midesine soksun. bu fikirden çok rahatsız oluyorum.

hayatımda ilk kez geçen yaz kendi rızamla ekip arkadaşlarıma bir şeyler pişirdim. umarım kıymetini bilirler.

temsili değil.

zoe kazan tarafından yaratılan 2026 yapımı amerikan tarihi draması..
birinci sezon toplam 7 bölümden oluşuyor. ilk bölümü izledim. amerikan iç savaşı dönemi (1860'lar) ve sonrası yani 19. yüzyılın son çeyreğini (1860 - 1890 arası yılları) anlatıyor.
birinci bölümde adam ve charles trask kardeşlerin çocukluk ve gençlik yıllarına odaklanılmış. zalım babaları cyrus trask'ın yanlış kararları ve kardeşlerin baba sevgisini kazanmak için rekabeti ve kıskançlığı..
bir yerde babaları adam’a;
"seni daha çok seviyorum. yoksa sana acı çektirme zahmetine neden katlanayım ki!" diyor. hastalıklı bir sevgi sunma biçimi..
dizi için modern habil-kabil hikayesi deniyor. bakalım vaadini karşılıyor mu? izleyip göriciiz..

çin'in fujian eyaletine bağlı quanzhou kentinde, 1009 yılında inşa edilmiş olup çin'deki en eski camilerden biridir.

dün akşam salladılar ankara’yı.

“herr mannelig”, “eppur si muove” ve “awaking the centuries” gibi hitlerin yanı sıra “lost” adında daha evvel hiç çalmadıkları bir şarkıyı da çaldılar bizim için :)

kadın vocalist abla taş gibi, hem güzelliği hem de sesi mest etti beni.

flüt çalan abla ve keyboard’daki emmi güzel uyum yakaladı, bass çalan reis çoşturdu tabii bizi hehehehe.

çok samimi insanlar lan, konser sonrası veda için hepsini alkışlayıp “haggard” diye bağırınca çocuk gibi sevindiler. yiyesim geldi insanları

(bkz: acıbadem)

kızarttıktan sonra geçmeyen şeydir. 2 gün önce balık kızarttık. cam açıktı, balkon kapısı açıktı, salonda vs camlar açıktı, aspiratör de açıktı. hala evin içi balık kokuyor be arkadaş. her odaya da oda spreyi falan sıktım. yok... artık zamana bırakacağız heralde.

(bkz: yok devenin bale pabucu)

pringles. olmuş 300 tl. neyine o para ya senin?

domuz eti.
hiç yemedim. ağır ve kokulu diyorlar diye almaya da yeltenmedim. muhtemelen yiyemem diye düşündüm.

bu sene anne carson almış. edinip okuyacağım. bi sene de edebi gündemin nabzını tutayım. sevdiğim her yazar ziyadesiyle ölü. hoş değil.