zaman tüneli

çoğu şarkısını severim ama çoğu gitti azı kaldı parçası bir başka be.

duygusuz herifim. kalbim, berbat.

üstüme yarım kilo meme atınfdsfsdf

#zurna server 1996 filan

-slm nbr?

+iiii asl?

-mahmut güngören, sen?

+€#%<+$}>} mahmut yürü git lan!

el de neymiş, boydan dillerim o'nu. bu böyle biline.. ssıısıs

götünü ısırır, tokatlarım. asla elimden kurtulamaz...

bazı şeylerin şakası olmaz, bu mesele de bu şekilde.

af yok.. s

ulan biz yıllarca ömer seyfettin okuyarak büyüdük, bu ülkede bitane pedagog yok muydu ki olmaz efenim bu sakıncalı desin!

içine düştüğün duygunun derinliğine göre mümkün olabilir

şöyle ki, bir daha gelmeyeceğini bildiğin, dilinle açıkça ifade etmesen bile onun varlığından güç alarak yaşadığın insanın yokluğu çok koyuyor. ve çektiğin acı hiç geçmiyor.

ilk kez kendisine yoğun bakımdayken itiraf edebildiğim bu gerçeğin karşısında onun verdiği tepki aklıma düştükçe ağlamadan edemiyorum. çok garipleniyorum. ben böyle biri değildim. çünkü o vardı. şimdi çok zor geliyor. hiçbir tesellim kalmadı. çok zor.

gönül ister daha kalitelisi olsun ama hobisel aldım.

avrat gerek kalçalı, oğlan doğursun aslan pençeli.

ben neyim:

saat ikibuçuk üçç oldu git yat.

belirli günlerde kız gecesi olan yeni nesil meyhaneler var çok sarıyor. tavsiye ederim, erkoların mal bakışları olmadan rahat rahata göbek atabiliyorsunuz.

kuyumcuya gidince maddi hayatın geçiciliğine dair bir aydınlanma geldi ve gündüz düşleri görmeye başladım, artık alkolü ve sigarayı bırakmamı söyleyen yaşlı bir doktorun hayaletini görüyordum ama şansıma tüküreyim stajyer doktora denk gelmiştim, konuşup konuşup, nasıl bırakabileceğime dair taktikler vermeye gelince tıkanıyordu. ben de yeterli yönlendirmeleri alamadığım için efkarlanıp daha çok düştüm alkole, günden güne kilo alıyordum. bir yandan hanımın dırdırı ve bitmeyen maddi istekleri, bir yandan çalışma hayatının verdiği bıkkınlık.

şu an ne mi yapıyorum? emekli oldum ve hanımla antalya'ya yerleştik, alkolü bıraktım ama şeker, tansiyon benim peşimi bırakmadı. 120 kilodan sevgilerle..

üzücü bir durum, ben japonla yapıştırıyorum...

fav tabii ki.

benim de açık bana yazın...

bu cümleyi kuran jenerasyon için evlilik yaşı ortalaması 18'di. 18 yaşında 45 kilo olmak olağan. yaş aldıkça metabolizma yavaşlıyor haliyle kilo da alıyoruz.

napalım?

sen bu kafayla sonsuza kadar evde kalır, 30 tane kedili teyze olursun.

çok severim yiaa hehe...

kendisi olsun yeter. yapmacık olmaması, gibi olmaması yeterli.