zaman tüneli

ne yapsın. her mahluk yuvasına koşacak. herkes hanesini tanır. yuvada huzur varsa koşar tabii.

yaşamak umudu. umut güzeldir, yaşatır.

iyi çay demlemek için hangisini yapmalı? o kadar çok tarif var ki. kimi çayı yıkamalısın der kimi demliğin altına çay koyup üstüne kaynar su dökeceksin der. kimi de öyle olmaz, çayı haşladın, önce kaynar suyu koy sonra üstüne çay koy der. uzar gider bu böyle.

sahi iyi çay nasıl demleniyor acaba?

yarın galatasaray evinde fenerbahçe'yi darmaduman eder.

3:0 ya da 6:0 gibi bir skor bekliyorum.

bi yerden başlamak lazım.

bir gözlerinden öpmek değildir.

artık kimsenin göbüş deliğinde pamuk kalmaması. s

petrol, plastiğe maruz kalmaktan kanser olduk olacağız.

çok yazık. gerçekten.

indirimde, ucuz demeyin etiketlerine bakın, polyester ürün giymemeye gayret edin elinizden geldiğince.

çay demlemek sabır, ölçü ve özen isteyen bir ustalık; bu becerinin kaybolması, gündelik hayattaki inceliklerin de kaybolduğu hissini veriyor. küçük gündelik bir dert gibi görünebilir ama öyle değil işte. koca bir medeniyet çay demleme becerisini kaybetti.

ay şu başlığı yazana kadar nelere denk geldim. gözüme sigara basıyordum nerdeyse. neys’…

arkadaşım kişinin hesap sormasını sevmiyorum. paranı nereye harcadın? niye öyle yaptın? canım istedi yaptım. diyemiyorum ama böyle. kırıl kırılacaksan, düzeltecek yerlerim ağrıyor. sırf hesap sorar şimdi diye arayamadığım arkadaşlarım var. evet, dert bu. ka’k geze’k diyeceğim. milyor tane sorudan kaçındığımdan onla gezmekten vazgeçtim. tek gezerim, kafa rahat. turşu yiyeceğim.

takım elbisesi sütlü kahve renginde olan iğrenç bir tercih yapmıştır.

ben bu başlığı açalı 5 yıl olmuş. ne çabuk geçiyor zaman artık...

bir ara deve kuşu yumurtamız vardı. misafir gelen veletin biri kırdı. ondan havalısı gelmedi.

pijamadan çok takım elbise giyiyoruz. mağduruz. s

hayata adapte olma yetim var. bir zamanlar kaşımda piercing, götümden düşen pantuş giyen kendimin, dönüştüğü şey ilginç geldiği kadar adapte olduğumdan garipsemediğim, hoşuma giden, giymediğimde eksikliğini hissettiğim bir tutuma dönüştü.

vaktiyle kılık kıyafet konularında, dalga geçtiğim ne varsa şu an tek tek yaşamaktayım.

bundan belki(hayatta kalırsam) bir 10 sene sonra, don atlet gezmeyi normalitize etmeyi öğretecek. bilmiyorum.

tek bildiğim, kesin konuşmamakmış.

hayat, seve seve öğretiyor bazı şeyleri. kabullenmek ve şartlara adapte olmak, en iyisi.

bol parçalı, motorlu lego tech. hareketli logolar halen mucize gibi geliyor bana.

takım elbiselerimi seviyom. sısıs

kocaman bir ütü makinası.

ben de zaman tünelinde bazı yazarların nickini görünce ekranı ışık hızıyla yukarıya fıyırttırıyorum. evet önce nicke bakarım nick mi diye swh.

şahsen kültürlenmek istesem gider ansiklopedi okurum. burada ne işim var. bildiklerimi de buraya çarşaf çarşaf aktarmak zorunda değilim, çünkü okuyacak bir hedef kitle yok.

burada fikirlerini önemsediğim 3-5 kişi var. yazmaktan ziyade okumayı daha çok seviyorum. onun haricinde normal hayatım yeterince resmi olduğu için burada eğlenmeyi tercih ediyorum.

ve elbette burası kusursuz bir yer değil ama sürekli kötüleyip buna rağmen ısrarla gitmeyenleri de anlamakta güçlük çekiyorum. um um um swh

çok büyük bir seks organizasyonunu yönetmek isterdim. sısıs

dudak önemli. her yere sürmeyin öyle sarı bez gibi.