zaman tüneli

herkesin vardır:

-tum sosyal kimliklerin maskelerini cıkar simdi benim yanımda. cıplak ve gercek kal. senin de cok canın yanıyor mu? :(

benim oğlan, 7 yaşında.
çok kavgacı bir adam. daha ilkokul 1. sınıfa gidiyor, her gün kavga ediyor. günaşırı şikayet var. geçen gün yolda bulduğu bir ağaç dalını iki tane arkadaşının sırtına vurmuş. kağıt üzerinde haklı ama, iki kişi toplanmış onunla kavga etmeye çalışmışlar. her neyse bizimkisi ikisini de kovalamış. benim psikolog bir kuzenim var, oyun terapisi önerdi bize. iyi bir uzman buldum caddebostanda, biraz pahalı ama çok işe yaradı. 6 haftadır götürüyorum ilk başta arabada baba ben gitmem diye isyan ediyordu şimdi baba beni götür diye isyan ediyor. yaramaz çocukların anne babaları, bu sözüm size. oyun terapisi işe yarıyor. kavgacı bir çocuğunuz varsa götürün çözülür.

unutulmaz.
simdiye kadar uc canım arkadasımı kaybettim:

1-aslı: bir yaz gunu bana gelmişti. tavla oynamıstık. sohbet edip gulusmustuk. cekirdek citlemiştik. birkac ay sonra intihar etti.

2-duygu: en son bas basa aplus starbucksa gitmiştik. kahve icip sohbet etmiştik.

3-en son beylikduzunde bir bara gitmiştik. bira icmiştik. yeni bosanmıstı. dertlesmistik.

mekanları cennet olsun şekerlerimin.

doğruysa boku çıktı demektir.

yapım aşamasında denilip çekim için tarih verildi ama teknik ekipten bir arkadaşıma sorduğumda iş biraz ertelenmiş. kendisi bunu 2 nedene bağlıyor:

1- oyuncular açısından senaryo beğenilmemiş. saygı'yı andıran bir hikaye var.
2- behzat ç.'nin kemik ekibi oynayacak mı orası muamma. çünkü şule'nin flashbackleri uzun tutulacak denilmişti.

hayırlısı diyelim.

en son beraber vakit gecirmemiz 2017 yılbası. ona gittim. pilav tavuk salata yogurt hazırladık. bira aldık. dayı yigen cok keyifli bir yılbası gecirdik bas basa.

hani dostoyevski diyor ya hepimiz gogolun paltosundan çıktık, ben de diyorum ki hepimiz erol amcanın kadehinden çıktık. bizim de içtiğimiz rakı mı ulan? doktor erol amca varken?
birden aklıma geldi, rahmet istedi sanıyorum. mekanı cennet olsun. unutmadık.

behzat ç. adlı dizinin kültleşmiş müziğiydi. solosu insanı incitirdi biraz. çalarken şule'nin sesi yankılanırdı kulakta ansızın, olsun.

buradan

bir de sayende isimli parçanın akustik versiyonu vardı ama onu bir türlü bulamadım.

tabi böyle bir şey mümkünse.

iyi geceler sözlük uyku tutmadı yine
arada oluyor böyle, geliyorum eski tanımlarımı okuyorum sonra sessizce gidiyorum başlıklara bakıyorum bazen ama pek bir şey bulamıyorum neyse kendime uyku sizlere de tatlı rüyalar diliyorum.

en son beraber fenerbahceye gittik.
sahilde midpointte yemek yedik. kahve ictik.
bana dedi ki hayyatta hicbir seyden korkma.
mekanın cennet olsun canım abim.

kime nasıl davranacağını, ailesinin eğitim ve gelir durumuna göre belirleyen kötü eğitimcidir.

babam yurt dışında çalışıyordu. okulda öğretmenler babamın işini sorduğunda, ben de tam bilmediğim için yurt dışında ihalelere giriyor vs. diye söylerdim. öğretmenlerin de kafasında ne canlanıyorsa artık, ilk duyduklarında çok ilgilenirlerdi bu meseleyle. bi gün sınıfa rehber öğretmen geldi ve motivasyon konuşmasıvari bir şeyler yapıyor. konu lüks otellerde tatillere, güzel arabalara vs. geldi ve bunları elde etmek için bugün çok çalışmak gerektiği öğütleniyordu. sonra rehber öğretmen beni göstererek mesela sen, hiç jet skiye bindin mi? dedi. aklınca binmedim cevabını alıp oradan yürüyecek ki o zaman binmemiştim hiç ama yandaki hoca cevaplamama izin vermeden, rehber hocayı uyardı ve başkasına sormasını söyledi. o da anlamadı tabi ve noldu anlamında kaş göz yaptı. bizim öğretmen de zengin çocuğu hocam dedi kısık sesle ama ben anladım öyle dediğini. yani ben bindim derim falan mazallah, beyefendinin şovu zarar görür. sonra başka bi çocuğa soruldu, binmedim cevabı alındı. yaa işte, ileride binmek istiyorsanız çok çalışmalısınız falan filan mesajı içeren laflar söylendi ve bitti bu saçma şey. bugün düşündükçe kızıyorum o iki salağa. ne demek ya o zengin çocuğu, öbürü gariban. böyle mi kodluyorsunuz öğrencileri kafanızda? kaldı ki sanane ulan jet skiye bindi mi, binmedi mi. ne anlatacaksan anlat, defol git.

dedemle en son bas basa vakit gecirmem bir iki sene once.
atakoy de parle diye bir cafe restaurant vardır.
dede torun oraya yuruduk guzel bir yaz gunu. pizza yedik. kola ictik. biraz sohbet ettik, biraz gulustuk.
canım dedem.
mekanın cennet olsun.

başaran'ın, sahip olduğu taşınır-taşınmaz malların vergilerini ödeyip ödemediğini merak etmeme sebep olmuştur.

o lüks otoların vergileri toplamı ne kadardır? başaran ne kadar ödemiştir? birinin bunu sorması lazım ilgili bakanlıklara..

en son aklımda 2008 yılı kalmıs. ben galatasaray universitesi nde okuyordum. beni arabayla okuldan aldı. ortakoy e goturdu. sahilde yuruduk. epopee diye bi cafe bara goturdu. yemek yedik. kahve ictik. gulustuk.
en son bas basa hatıram bu vefatından once.
canım babam;)

hamdi başaramadı.

ders calısıcam. simdi mi calıssam sabah mı diye dusunuyorum.
bugunlerde gene hayatta farklı secimler yapma sansım var mıydı uzerine dusunuyorum.
gecmişe bi sey yapamıyoruz.
aylak aylak bos bos takılıyor olabilirdim.
ben okula gitmeyi sectim.
kendi capımda bi şeyler yapmaya calısıyorum.
sen gör, sen duy allahım;)

alaman foncu beslemesi ne kadar sustalı i.t. varsa hepsinin refleksi nedense aynı çalışıyor. anında flood başlıyor. o kadar bilinçli yapıyorlar ki "afedersin flood" gibi ibare kullansak kuduz köpek misali hastalıklı salyalarını saçmaya başlıyorlar. ne de olsa hep kolkola bunlar
eh madem yeni kural bu al sana flood;
herkesi kendileri gibi icazet makamı zanneden beyinsizler önce yazılanı okusun. sonra kendilerine uygulanan sürekli organik kolonoskopiden kafalarını kaldırabilirlerse -çünkü beyinlerine kadar ayar verilmiş bunların- bir de kapasiteleri yeterse anlamaya gayret etsinler.
kaldı ki yazmasinlar diyenin bacısına karbüratör hediye edeyim.
bunlar gibi uzaktan kumandalı kerkenezler cakcak caklayacak ki insanlar neyin ne olduğunu görebilsin.
bu alaman foncu takımının beni eğlendirdiği kadar eğlendiren bir de yılmazın yamağı cukki cukki diye ses çıkaran şaklaban var.
bunların o manipülasyonunu ne yapacaklarını söylerdim ama görüyorum ki bunların sadece mezhebi değil lafı anladıkları yerleri de dörder dönüm.

benim babam polisti ama ben bunu ne zaman söylesem farklı arkadaşlarım bana muhtelif derecede saygı duymaya başladı. ben de bir daha hiçbir yerde söylemedim. bizim toplumumuzda polisten korkmak gibi bir yanılgı var maalesef. oysa polis halkın polisidir. babam gibi.

aradığım huzurdur, tüm sorumluluklardan kurtulup sadece güzel tanrıçama hizmet etmek. vall mis gibi olurdu, görevlerini yap, cezan varsa çek. on binlerce derttense böylesi daha iyi olurdu.